உண்பதூம் உறங்குவதூம்

ஏப்ரல் 19, 2012.

நாட்குறிப்பு எழுதி ஒரு வாரம் தாண்டி விட்டிருக்கிறது. போன வாரம் புதன் கிழமை எழுதியது. வியாழக்கிழமை காலையில் எழுந்து சென்னைக்குப் புறப்பட்டதால் எழுதவில்லை. வியாழக்கிழமை இரவே சென்னையிலிருந்து திரும்பி வெள்ளியன்று தாமதமாக எழுந்தது. சனிக்கிழமை மீண்டும் காலையில் எழுந்து சென்னைக்கு. ஞாயிற்றுக் கிழமை அதிகாலையில் புறப்பட எழுதவில்லை. திங்கள் கிழமை ஞாயிற்றுக் கிழமை களைப்பை போக்க தாமதமாக எழுந்திருந்தேன். திங்களன்று ராணிப்பேட்டை போய் விட்டு வந்த களைப்பு செவ்வாய் கிழமை காலையை சோம்பலாக்கியது. புதன் கிழமை, அதாவது நேற்றும் சோர்வான காலையாக ஆரம்பித்தது. இன்று சரியாக எழுந்து உட்கார்ந்து விட்டிருக்கிறேன்.

நேற்று காலையில் எழுந்திருக்கும் போது 6 மணி. திராட்சை பழங்களில் மீதியிருந்தவற்றை உதிர்த்து கிண்ணத்தில் எடுத்துக் கொண்டேன். தண்ணீரை கொதிக்க வைத்து காப்பித் தூளைப் போட்டு, சர்க்கரையும் சேர்த்துக் கொண்டேன். நிறைய வேலைகள் மீதியிருந்தன. முதலில் மொழிபயர்ப்புகளை திருத்த ஆரம்பித்தேன். அனுப்பிய கட்டுரையையும் தரவிறக்கி திருத்த ஆரம்பித்தேன். இந்த வேலைகளிலேயே நேரம் போனது. 8 மணிக்கெல்லாம் வந்து பாத்திரங்கள் கழுவ ஆரம்பிக்க, அவருடன் பேசிக் கொண்டே உணவுக்கான தயாரிப்புகள் செய்ய ஆரம்பித்தேன்.

முந்தைய நாளின் பழையது இருந்தது. நல்ல வேளையாக சாம்பார், மாங்காய் ஊறுகாய் எல்லாம் தீர்ந்து விட்டிருந்தன. ஓட்ஸ் பொதியுடன் கிடைத்த சமையல் பக்குவங்களுக்கான புத்தகத்தை புரட்டினால் ஓட்ஸ் பட்டாணி தோசை என்று போட்டிருந்தது. ஓட்சையும் உளுந்தையும் பொடித்து கலந்து, உப்பு சேர்த்து கரைத்துக் கொண்டு தோசை. பட்டாணியை வேக வைத்து வாசனை பொருட்களுடன் தோசையில் மடித்து பட்டாணி தோசை. முதல் பகுதியை மட்டும் செய்ய முடிவு செய்தேன். உளுந்தை கழுவி மிக்சியில் அரைக்கப் போட்டால் ஈரப் பதத்தில் பக்கத்தில் ஒட்டிக் கொண்டது. இப்படி உளுந்தை ஊற வைக்காமல், அல்லது வறுக்காமல் பொடித்து பயன்படுத்துவது செரிமான கோளாறை உருவாக்கும், உருவாக்கியது.

அதனுடனேயே ஒரு கப் ஓட்சை போட்டு பொடித்தேன். ஓட்ஸ் நல்ல மாவாக ஆனது. மூசிலியில் பயன்படுத்தப்படும் ஓட்ஸ் பெரியதாக துகள்களாக இல்லாமல் இருக்கிறது. திங்கள் கிழமை ஓட்சில், பழங்கள் சேர்த்து பால் ஊற்றி, சர்க்கரை சேர்த்து சாப்பிடலாம் என்று சிறிதளவு வறுத்தால் பொடிப்பொடியாக கரிந்து போக ஆரம்பித்தது.

ஓட்சுடன் சேர்ந்து உளுந்தும் பொடிந்து விட்டது. கொஞ்சம் குருணையாக இருந்தது. மொத்தத்தையும் ஒரு பாத்திரத்தில் கொட்டி, உப்பு சேர்த்து கரைத்தேன். கொஞ்சம் சீரகமும்.

'என்ன புதுசு புதுசா செய்கிறேயே' என்று ஆச்சரியப்பட்டார். 'கொடுத்து வைக்கல, இப்படியெல்லாம் யோசிச்சு யோசிச்சு செய்பவனோட' என்று அலுத்துக் கொண்டாள். 'இதையெல்லாம் மனுசன், மனுசி திம்பானா' என்று பாதி நகைச்சுவையாக சொன்னேன்.

டெக்கான் குரோனிக்கிளில் ஒரு 11 வயது சிறுமியைப் பற்றி எழுதியிருந்தார்கள். ஆப்கனில் தற்கொலை தாக்குதலில் மாட்டிக் கொண்ட அந்த சிறுமியின் குடும்பத்தில் பலர் இறந்து விட்டிருக்கின்றன. அந்த பெண்ணின் வயதுதான். ஒரு நாளில் பல முறை அவர்களை நினைக்க வேண்டிய வந்து விடுகிறது. இன்னும் வயதாக வயதாக தேடுதல் அதிகமாகுமோ என்னவோ.

தோசை சுடுவதற்கு தோசை கல்லையும் அகப்பையும் கழுவி நீட்ட, அதை விட்டு விட்டு மூடி வைத்தேன். இப்போதைக்கு பழையது குடித்து விட்டு, அரை மணி நேரம், ஒரு மணி நேரம் கழித்து நன்கு ஊறிய பிறகு தோசை சுட்டுக் கொள்வேன். எப்படி வருகிறது என்று பார்க்க ஆர்வமாக இருந்திருக்கலாம். அவர் போன பிறகு பழையது அனைத்தையும் தட்டில் ஊற்றி உப்பு போட்டு, தொட்டுக் கொள்ள இட்லி மிளகாய்ப் பொடி வைத்துக் கொண்டேன். நன்றாகவே இருந்தது. மோரோ எந்த ஒரு குழம்போ சேர்க்காமல் கூட அரிசிச் சோற்றுக்கான மணத்தோடு தண்ணீர் ஊற்றி வைத்த பழையதின் ருசி தனிதான். இதை சாப்பிட்டால் இதையெல்லாம் தின்பதா என்று சிலருக்கு உண்டு. அது என்னால் தாங்கிக் கொள்ள முடியாதது.

சாப்பிட்டு விட்டு முடி வெட்டப் போனேன். ஒவ்வொரு வேலை செய்து முடித்த பிறகும் சில நிமிடங்கள் இணையத்தில் இணைந்து மேய்தல். இதற்குள் மொழிபெயர்த்த இரண்டு கட்டுரைகளையும், சரி பார்த்த கட்டுரையையும் அனுப்பி விட்டேன். இன்னும் மீதி  இரண்டையும் இன்று முடித்து விட முடியுமா என்று கேட்டால், மனிதன் நினைத்தால் முடியாதது எதவும் இல்லை என்று தத்துவம் சொன்னார்.

இறுக்கமான பேன்டையும் பிங்க் கோடு போட்ட டி-சட்டையையும் போட்டுக் கொண்டு போனேன். முடி வெட்டும் கடைக்கு அருகில் போனால் அங்கு கரண்ட் இல்லை, கடைக்காரர் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்க, நாற்காலியில் ஒருவர் காத்திருந்தார். பக்கத்து பத்திரிகை கடைக்குப் போய் டெக்கான் குரோனிக்கிள் வாங்கிக் கொண்டேன். விலையை 2 ரூபாய் ஆக்கி விட்டிருக்கிறார்கள். சென்னையை போல செய்து விட்டார்கள் என்று தோன்றுகிறது.

கடைக்குள் புழுக்கம், வேர்வை ஆறாக கொட்டியது. எனக்குத்தான் அதிகமாக வேர்த்தது. பழையது குடித்து விட்டு வந்ததால் அந்த ஈரம் எல்லாம் வெளியில் போக முடிகிறது போலிருக்கிறது.

உதவிக்கு வந்த பையன் ஷேவிங் மட்டும்தான் செய்வான் போலிருக்கிறது. எனக்குப் பிறகு வந்தவரை இன்னொரு நாற்காலியில் உட்கார வைத்து ஷேவ் செய்ய ஆரம்பித்தான். முதலில் முடி வெட்ட ஆரம்பித்தவரை சீக்கிரம் முடித்து விட்டு என்னை கூப்பிட்டார். வெயிலும், மின் வெட்டும் இரு முனை தாக்குதல்களாக வாட்டி எடுக்கிறது. 'தேவை அதிகமாகிக் கொண்டே போகிறது, உற்பத்தி அதே நிலையில் வைத்திருந்தார்கள், அதுதான் மின் வெட்டுக்கு காரணம்' என்று விளக்கினார் முடி வெட்டுபவர். அவருக்கும் வேர்த்து ஊற்றிக் கொண்டிருந்ததை பார்த்து கொஞ்சம் சமாதானம். தலை, கழுத்து எல்லாம் வேர்த்து வடியும் போது முடி வெட்டுவது கூடுதல் சிரமமாக இருக்கும்.

ஒரு வயதான, சிகப்பான ஒருவர் வந்து உட்கார்ந்தார். ஷேவிங் எவ்வளவு என்று கேட்டார். 20 ரூபாய் என்று சொன்னதும், 10 ரூபாய் இல்லையா என்றார். அவரிடம் கொஞ்ச நேரம் வாக்குவாதம் செய்து விட்டு, 'இந்த இந்தி காரனுங்களே இப்படித்தான், அவங்க ஊரில் இருப்பது போலவே இங்கேயும் எதிர்பார்க்கிறான்' என்று அலுத்துக் கொண்டார் கடைக்காரர். 'பேசாம கடையை மூடி விட்டு வாட்ச் மேன் வேலைக்கு போகலாமான்னு நினைக்கிறேன். எங்க அப்பா அப்படித்தான் போகிறார், மாதம் 12,000 ரூபாய் கிடைக்கிறது. மெட்ராசில, குடும்பத்தோட மெட்ராசுக்குப் போய் விட்டா நல்ல காசு' என்றார்.

'இது உங்க சொந்த தொழில், உழைச்சு மதிப்பா சம்பாதிக்கிறீங்க, மெட்ராசுக்குப் போய் யாருக்கோ கும்பிடு போட்டு வாழ்வது இதற்கு ஈடாகுமா. அது உங்க மனதுக்கு திருப்தியை தராது, பணம் வேணும்ணா கூடுதல் இருக்கலாம்' என்றேன். அவர் மனதில் சந்தோஷ புன்னகை. 'ஆமாமா' என்று ஒத்துக் கொண்டார்.

இப்போது, காலையில் சரியாக 4 மணிக்கு மின்சாரம் தடைப்பட்டது. அதற்குள் துணியை ஊற வைத்து விட்டு, பல் தேய்க்க எடுத்திருந்தேன். கரண்ட் கட்டானதும் நாற்காலியை வெளியில் போட்டு, ஸ்டூல் ஒன்றையும் வெளியில் எடுத்து மடிக்கணினியை இயக்கினேன். கையில் எடுத்திருந்த பிரஷ்ஷில் பேஸ்ட் வைத்து பல் தேய்த்து முடித்து விட்டு வெளியில் வந்து எழுத ஆரம்பித்தேன். ஆனால் கொசு பட்டாளம் படை எடுக்கிறது. சட்டை போடாமல் உட்கார்ந்திருந்ததால் உடம்பையும் தோளையும் மொய்க்கின்றன. போய் சட்டையை, முழுக்கைச் சட்டையை போட்டுக் கொண்டேன்.

2 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, சத்துவாச்சாரியில் ஒரு கடையில் வாங்கிய சட்டை. சென்னையிலிருந்து வந்து மாற்றுச் சட்டை இல்லாததால் வாங்கிய சட்டை. வெள்ளை பருத்தி சட்டை. முஸ்லீம் திருமணத்தின் போது மாப்பிள்ளை போட்டுக் கொள்ளும் சட்டையாம். எனக்கு இடுப்பை சிறிதளவுதான் தொடும் அளவுக்குத்தான் நீளம். இப்போது கொசு. வெளியில் தெரியும் காலின் பாதங்கள், சாரத்தின் ஊடாக தொடை என்று கடிக்கின்றன. பேன்ட் போட்டுக் கொண்டு உட்கார்ந்தால் அதையும் கொஞ்சம் தவிர்க்கலாம். எப்படியும் பாதங்கள்,  கழுத்து, முகம் திறந்துதான் இருக்கும். ஓடோமாஸ் போன்று கொசு எதிர்ப்பு களிம்பு வாங்கி பூசிக் கொள்ளலாம்.

வெளியில் மாடிப்பகுதியில் எதோ கருப்பாக தெரிகிறதே என்று வெளிச்சம் அடித்துப் பார்த்தால் தலையோடு மூடிக் கொண்டு யாரோ தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பக்கத்து அறையில் தங்கியிருக்கும் ஒருவராயிருக்கலாம்.

மீண்டும் நேற்றைய நிகழ்வுகளுக்கு. அவ்வளவு புழுக்கம், வேர்வைக்கு மத்தியிலும் முடி வெட்டும் முறையில் எதையும் குறைத்துக் கொள்ள வில்லை. கத்திரி வைத்து வெட்டுவது, பக்க வாட்டில் வெட்டுவது, கத்தியால் ஓரங்களை சரி செய்வது என்று முழுவதும் செய்து முடித்தார். ஷேவிங் வேண்டாம் என்று சொல்லி விட்டதில் அவருக்கு ஒவ்வொரு முறையையும் போலவே வருத்தம்தான். 40 ரூபாய் வாங்கிக் கொண்டார். தொலைபேசியையும், பேனாவையும், வீட்டிலேயே விட்டு விட்டு வந்திருந்தேன்.

வீட்டுக்கு வந்து குளிக்க வேண்டும். குளித்து விட்டு தோசை சுட்டேன். நன்றாகவே வந்திருந்தது. உளுந்து அடை போல வந்தது. சீனியுடன் சாப்பிட்டேன்.

அதன் பிறகு வழக்கம் போல இணையம். ஜாவாஸ்கிரிப்டு பைபிள் புத்தகத்தை படிக்க ஆரம்பித்திருந்தேன். அறிமுகம், பயிற்சி, மொழி விபரங்கள் முடிந்து இப்போது ஒவ்வொரு பொருளாக விளக்கும் பகுதி வந்திருக்கிறது. அதுவும் நாள் முழுவதும் ஓடியது. நேற்று ஜேகொரி பற்றிய புத்தகத்தையும் படிக்க ஆரம்பித்திருந்தேன். ஜாவா ஸ்கிரிப்டை கற்றுக் கொண்டு அதன் பிறகு ஜேகோரியை பயன்படுத்த ஆரம்பித்தால் உதவியாக இருக்கும்.

கொஞ்ச நேரத்துக்குப் பிறகு சட்டை, பேன்ட் மாட்டி விட்டு புறப்பட்டேன். பிஎஸ்என்எல் டேட்டா கார்டுக்கான எண் குறிக்கப்பட்ட நாளேடு எடுத்துக் கொண்டு அதனுள், காசோலைகளை சொருகிக் கொண்டேன். வாலாஜாவில் டெப்பாசிட் செய்த காசோலை இன்னும் கணக்கில் சேர்ந்திருக்கவில்லை. இன்று போய் பார்க்க வேண்டும். முதலில் ரீசார்ஜ் செய்யும் கடை. கடைப்பெண் தொலைபேசியில் பேசிக் கொண்டே எண்ணை குறித்துக் கொண்டாள். சில நொடிகளில் தகவல் வந்து விட்டது. 750 ரூபாய் ரீசார்ஜ் ஆகியிருந்தது. 5 GB பயன்பாடு அடுத்த 18ம் தேதி வரையில். முன்பே மீதியிருந்த 50 MBயையும் சேர்த்து காட்டியது.

சாலையைக் கடந்து வங்கிக்கு போனேன். நிறைய பேர் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். முதல் டெல்லரிடம் படிவம் வாங்கிக் கொண்டு அவர் முன்பிருந்த நாற்காலியிலேயே உட்கார்ந்து கொண்டேன். சில நிமிடங்களில் படிவங்களை நிரப்பி கொடுத்து விட்டேன்.

அப்படியே கடைக்குப் போய் பொருட்கள் வாங்கி வரலாம் என்று நினைத்திருந்தேன். வெயிலில் போக மனம் வரவில்லை. வீட்டுக்குத் திரும்பி விட்டேன்.

தொலைபேசியவரிடம் நிலைமையைச் சொன்னால் வெள்ளிக் கிழமை மதியத்துக்குள் முடித்து விட்டால் கூட போதும் என்றார். கொஞ்சம் கண்ணயர்ந்து எழுந்து கடைக்குப் போனேன். ஒரு மேகி நூடுல் பொதியும், 1 ரூபாய் காபி பொடி 5 பொதிகளும் வாங்கிக் கொண்டேன். கடைப் பையனோடு இன்னொருவர் உட்கார்ந்திருந்தார், அவர்தான் உரிமையாளர் என்று தோன்றியது.

தொலைபேசி வெள்ளிக்கிழமை, அதாவது நாளை மாலை உரைக்கு புரஜெக்டர் தயார் செய்து விடுவதாகச் சொன்னார். இணையம் பற்றி பேசும் போது காட்சியாக காட்டினால்தான் புரியும் என்பதால் ஏற்பாடு செய்து விட்டார்களாம். இணையத்தில் தேடி பழங்கால வாடிக்கையாளர் உதவி பற்றிய வீடியோவை எடுத்துக் கொண்டேன். மெடிவல் சப்போர்ட் என்ற தலைப்பில் புத்தகம் ஒன்றை படிப்பதற்கு உதவி கேட்கும் காட்சி. அந்தக் காட்சி நமக்கு சிரிப்பாக தோன்றினாலும் அப்படித்தான் நடந்திருக்க முடியும். இன்றும் ஒரு சிறு குழந்தை புத்தகத்தை புரட்டவும், படிக்கவும் கற்றுக் கொள்வது அது போன்ற தடுமாற்றத்துக்குப் பிறகுதான். என்ன, பெரியவர்கள் படிப்பதை பார்த்து தெரிந்து கொள்வதும், பெரியவர்கள் இயல்பாக கற்றுக் கொடுப்பதும் நடந்து விடுகிறது.

அதே போல மின்னணு படிப்பான்களும் இப்போதைக்கு புதுமையாக தெரிந்தாலும் இன்னும் சில தலைமுறைகளில் இயல்பான படிக்கும் கருவிகளாக மாறியிருக்கும். காகிதங்கள் செய்ய மரங்களை வெட்டி வீழ்த்த வேண்டியதில்லை. ஆயிரக்கணக்கான புத்தகங்களை ஒரே சட்டைப் பைக்குள் வைத்துக் கொள்ளலாம், புத்தக தொகுப்புக்கு ஒரு பேக் அப் எடுத்துக் கொள்ளலாம். கருவிக்கு மின்ஊட்டம் தேவைப்படுவது, அச்சிட்ட எழுத்துக்கு இணையான துல்லியம் இல்லாமல் இருப்பது இரண்டும்தான் இப்போதைய குறைபாடுகள். இரண்டுமே எதிர்கால தொழில் நுட்ப வளர்ச்சியில் சரிசெய்யப்படக் கூடியவைதான்.

கூடவே, வணிக நோக்கில் போடப்பட்டிருக்கும் கட்டுப்பாடுகள் பெரிய தொல்லையாக இருக்கின்றன. கிண்டில், நூக், ஆப்பிள் ஐ-பேட், டேப்லட் கணினிகள், பெரிய திரை தொலைபேசிகள் என்று படிப்பதற்கு பல கருவிகள் இருக்கின்றன. படிப்பதற்கான புத்தகங்கள் மொபி வடிவத்தில் கிடைக்கின்றன. பிடிஎப் வடிவமும் அனைத்து  கருவிகளிலும் படிக்க முடியும். இதுதான் இன்றைய நிலைமை. இன்னும் சில ஆண்டுகளில்
1. ஒரு பேப்பர் பேக் அளவில், கனத்தில் கருவி
2. சூரிய ஒளியிலிருந்து ரீசார்ஜ் செய்யும் மின்கலன்
3. உயர் துல்லிய எழுத்துக்கள்
4. திறந்த வகை  வடிவங்கள்.

இப்படி வந்து விட்டால் படைப்புகள் வாசகர்களை வேகமாக நேரடியாக போய்ச் சேர்ந்து விட முடியும். இப்போதும், படைப்புகளை மின் புத்தகங்களாக மாற்றித் தரும் இணைய தளங்கள் இயங்குகின்றன.

அடுத்த சில நிமிடங்களில் அழைத்தார். அவர் வேறு ஒரு டேனரியில் வேலைக்கு சேர்ந்திருக்கிறாராம். அவர்களுக்கு மென்பொருள் வேண்டுமாம். வந்து பேச முடியுமா என்று கேட்டார். இன்று போக வேண்டும். 11 மணிக்கு வருவதாகச் சொல்லியிருக்கிறேன்.


மாலையில் அழைத்து அடுத்த மாதம் ஒரு பயிற்சி வகுப்பு நடக்க இருப்பதாகச் சொன்னார். மலை ஏற்றம், வகுப்பு நடக்குமாம்.

மேகி நூடுல்ஸ் சாப்பிட்டு விட்டு காபியும் குடித்துக் கொண்டிருந்தேன். 8 மணிக்கு மின்சாரம் தடைப்பட்ட போது வெளியில் வந்து உட்கார்ந்து ஜாவாஸ்கிரிப்டு பைபிள் புத்தகத்தை படித்துக் கொண்டிருந்தேன். அதன் பிறகும் இணையத்தில் மேய்ந்து கொண்டிருந்து விட்டு தியானம். 10 மணிக்கு தூங்கப் போகும் போது மின்சாரம் தடைப்பட்டது. அறைக்கதவை மூடி விட்டு, கொசு விரட்டியை பொருத்திக் கொண்டு, மின்விசிறியை வேகமாக ஓட விட்டிருந்ததால் மின்சாரம் தடைப்பட்டும் கொசு கடிக்காமல் தூங்கி விட்டேன். அடுத்த ஒரு மணி நேரத்துக்குப் பிறகு மின்சாரம் வந்தது என்று நினைக்கிறேன்.

காலையில் 6 முதல் 9 வரை, மதியம் 12 முதல் 3 மணி வரை. இரவு 8 முதல் 9 வரை மீண்டும் நள்ளிரவு 1 மணி நேரம், அதிகாலை 1 மணி நேரம் என்று 9 மணி நேரம் மின்சாரத்தை வெட்டி விடுகிறார்கள். சொல்வது போல பாதிக்குப் பாதி நேரம்தான் மின்சாரம் வருகிறது. இரவு போவது 1 மணி நேரத்துக்கா ஒன்றரை மணி நேரத்துக்கா என்று பார்க்க வேண்டும். 4 மணிக்கு போனது இன்னும் வரவில்லை.

மின்சாரம் வந்து விட்டது. இதை முடிக்கும் போது 5.05 ஆகியிருக்கும். அதன் பிறகு கட்டுரையை தொடர 1 மணி நேரம். 6 மணிக்கு அது முடித்து விட்டு வீட்டை கொஞ்சம் ஒதுங்க வைக்க வேண்டும்.
ஆறரை மணிக்கு உலாவப் போய் பால், நாளிதழ் வாங்கி வர வேண்டும். காலை உணவுக்கு ஓட்ஸ் காய்ச்சி பால் சேர்த்து குடித்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான். பிரெட் கிடைத்தால் வாங்க வேண்டும்.

திரும்பி வந்து துணி துவைத்து, முகம் மழித்து, குளியல். இன்று, நாளை, சனிக்கிழமை போட வேண்டிய உடைகளை தேய்த்து கொள்ள வேண்டும், 9 மணிக்கு. 10 மணிக்கு ராணிப்பேட்டை புறப்பட வேண்டும். 11 மணிக்கு சந்தித்து விட்டு அப்படியே வங்கிக்குப் போய் கேட்டு விட்டு திரும்பி வர வேண்டும்.

அதன் பிறகு நாளைய உரைக்கான தயாரிப்பு. நாளைக்கு உரைக்கான தயாரிப்பு, மொழி பெயர்ப்பு முடித்து, மதியம் 12 மணிக்கு சென்னைக்கு புறப்பட வேண்டும். 4 மணிக்கு கூட்டம், 7 மணிக்கு  கூட்டம். சனிக்கிழமை கல்லூரி. சனி மாலை திரும்பி விட வேண்டும். ஞாயிற்றுக் கிழமை இங்கு ஜாவாஸ்கிரிப்டு தொடரலாம். இன்னும் 1 நிமிடம் இருக்கிறது. எத்தனை சொற்கள் என்று பார்த்துக் கொள்ளலாம். 1824 சொற்கள்.

புத்தாண்டு!!!

ஜனவரி 10, 2012 காலை மணி 6.28

நேற்று முழுக்க முழுக்க சுயமாக திட்டமிட்டுக் கொண்டு வேலை செய்த நாள்.  காலையில் சோர்வு தீர தாமதமாக தூங்கி எழுந்து, நாட்குறிப்பு எழுதிமுடித்த பிறகு காலை உணவுக்குத் தயாரிப்பு. எழுந்த உடனேயே கலக்கி வைத்திருந்த ரவை+கோதுமை மாவு+சீரகம்+வெங்காயம்+உப்பு தோசை, மிளகாய்ப் பொடியுடன். ஆம்பூருக்குப் போக வேண்டும் என்று போன வாரம் சொல்லியிருந்தேன். துணி துவைக்க வேண்டியிருந்தது, துவைத்துப் போடப்பட்டிருந்து துணிகளை தேய்க்க வேண்டியிருந்தது. அதன் பிறகுதான் போக முடியும்.

கீழே போய் கொடுத்து வைத்திருந்த குடங்களில் தண்ணீரை எடுத்துக் கொண்டு வந்தேன். தேங்காயை உடைப்பதற்கு பையில் போட்டு எடுத்துப் போய் மறந்து வைத்து விட்டு வந்திருந்தேன். பின்னால் மதியம் போய் எடுத்துக் கொண்டேன்.

இணையத்தில் இணைந்து கூகுள் ரீடரிலோ, +லோ ஹரன் பிரசன்னாவின் கட்டுரை கண்ணில் பட்டது. அரவிந்தன் நீலகண்டனின் புத்தக பரிந்துரை. விமர்சனம் போல இல்லாமல் fanboy புல்லரிப்பாக எழுதியிருந்தார். 'கம்யூனிசம் தோற்று விட்டது, உலகமெங்கும் கம்யூனிசம் இல்லாமல் போய் விட்டது, மேற்கு வங்கத்திலும், கேரளாவிலும் கூட கம்யூனிஸ்டுகள் தோற்று விட்டார்கள்' என்று பிரச்சாரம் செய்யும் இந்துத்துவாக்களின் பிரதிநிதி அரவிந்தன் நீலகண்டனுக்கு இப்படி ஒரு சிரமம் ஏன் என்று தெரியவில்லை. 'பாரத தர்மத்தைக் கட்டி அமைக்க' ஆக்க பூர்வமான வேலைகளில் ஈடுபடுவதை விட்டு இல்லாத ஒரு அச்சுறுத்தலை எதிர்த்து ஏன் புலம்புகிறார்? +2 படிக்கும் மாணவர்களைக் கூட கம்யூனிசம் ஈர்த்து விடக் கூடாது என்று ஏன் முயற்சியோ!

மார்க்சிசத்தின் அடிப்படை இயக்கவியல் பொருள்முதல்வாதம், அதைத் தவிர்த்த மற்ற தத்துவங்கள் அனைத்துமே ஏதாவது ஒரு வகையில் கருத்து முதல்வாதமாக போய் விடுகின்றன. அவற்றில் இயக்க மறுப்பு இருக்கலாம் அல்லது இல்லாமல் இருக்கலாம். அறிவியல் அணுகுமுறையின் அத்தனை கூறுகளையும் கம்யூனிச இயக்கங்கள் பின்பற்றுகின்றன. தரவுகளைத் திரட்டி, ஆய்வு செய்து அதிலிருந்து முடிவு செய்வது, விமர்சனம்/சுயவிமர்சனம் (peer review, review) போன்றவை.

அறிவியல் அணுகுமுறையின் அடிப்படை புரிதல், உண்மைகள் எல்லாமே பொருட்களை ஆராய்வதன் மூலம்தான் தெரிய வர முடியும். மனதில் எவ்வளவு போட்டு சிந்தித்தாலும் புதிய உதித்தல்கள் சாத்தியம் கிடையாது, அப்படியே உதித்தல்கள் ஏற்பட்டதாக நினைத்தாலும், அதன் உண்மை நடைமுறையில் நிரூபிக்கப்பட வேண்டும்.

உலகைப் பற்றிய நமது புரிதல் ஒரு மேல் நோக்கிப் போகும் சுழல் வட்டமாக இயங்குகின்றன. ஒரு பொருளில் அல்லது கருத்தில் எதிர்மறையான இரண்டு தன்மைகளின் சமநிலை எப்போதும் இருக்கிறது.

இப்படி அறிவியல் சார்ந்தவர்கள் எளிதில் உணர்ந்து கொள்ளும் வழியில் மார்க்சியமும் அதன் அடிப்படையிலான கம்யூனிச நடைமுறைகளும் இருக்கின்றன. இதைக் குறை சொல்வதற்கு, 'விஷ்ணுவின் தொப்புளிலிருந்து பிரம்மா தோன்றினார், பிரம்மா உலகைப் படைத்தார்' என்று கற்பனையான கருத்து முதல் வாதங்களை முன் வைக்கும் இந்துத்துவா பணியாளருக்கு எப்படி தகுதி இருக்க முடியும்?

இருதய அறுவை சிகிச்சை செய்யும் மருத்துவரின் செயல்முறைகளை விமர்சனம் செய்வதற்கு, முறையாகப் படிக்காமல் நாட்டுப் புறத்தில் மருத்துவம் செய்யும் சித்த மருத்துவருக்கு  என்ன தகுதி இருக்க முடியும்?

இதை ஒரு சிறப்பான, முக்கியமான பணியாக அவர் எழுத, அதை கிழக்கு பதிப்பகம் ஆர்வமாக பதிப்பித்து வெளியிட, இணையத்திலும், புத்தகக் கண்காட்சியிலும் விற்பனைக்கு விளம்பரங்கள் செய்ய, இதன் மூலம் பெரும் விவாதம் தமிழ்நாட்டில் உருவாகும் என்று நாக்கைச் சப்பிக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். மார்க்சியம் படித்து கடைப்பிடித்து வரும் அறிஞர்கள் விவாதத்துக்கு எடுத்துக் கொள்ளும் தரம் கூட இது போன்ற புத்தகங்களில் இருக்க முடியாது.

பத்ரியின் பதிவிலிருந்து வாசகங்களை எடுத்து கம்யூனிசம் என்பதை அறிவியல் என்று மாற்றி இடுகை செய்தது போல, ஹரன் பிரசன்னாவின் இடுகையையும் போட்டேன்.  உடனேயே கூகுள் பிளஸ்சில் வெளியாகி விட்டது. பாரதியும், அகிலனும் உடனேயே எதிர்வினை செய்தார்கள். 'அறிவியல் பேரழிவை ஏற்படுத்துகிறது என்றால், பேசாமல் சோதிடம், மூட நம்பிக்கைகள் என்று மக்கள் போகலாமா' என்று அகிலனின் கேள்வி  நச்சென்று அமைந்தது. அதைத் தொடர்ந்து விளக்கம் அளித்தேன். அங்கிருந்தும், தமிழ்மணத்திலிருந்தும் கணிசமான பேர் வந்து படித்திருக்கிறார்கள்.

முதலில் இந்த கிண்டல் பதிவைப் படித்து விட்டு ஒரிஜினலைப் படித்தால் அவர்கள் எழுதுவதன் அபத்தம் தெரியும். தேவைப்பட்டால், முடிந்தால் முழு நூலுக்கும் இது போன்று ஒரு spoof செய்யலாம். அப்படிப்பட்ட ஒரு முயற்சி தேவையா என்று யோசிக்க வேண்டும். கூடுதல் மதிப்பு அளிப்பதாக போய் விடக் கூடாது.

வெள்ளிமலருக்கு கட்டுரை எழுத வேண்டும். திங்கள் கிழமை அனுப்புவதாக ஏற்பாடு, எழுத ஆரம்பித்து முடிக்க முடியவில்லை.

துணிகளை துவைப்பதற்கு ஊற வைத்து விட்டிருந்தேன். 10 மணிக்கு மின்சாரம் தடைப்பட்டது.  அதன் பிறகும் படிப்பது, எழுதுவது என்று நேரம் நகர்ந்தது. துணி துவைத்து காயப் போட்டு விட்டு, முடி வெட்டப் போகலாமா என்று யோசித்தேன். மதிய உணவுக்கு சோறு, உருளைக் கிழங்கு வேக வைத்திருந்தேன். முடி வெட்டப் போனால் ஆம்பூர் போக முடியாது என்று முடிவு செய்து குளித்து, சட்டை, பேன்ட் தேய்த்து விட்டு கடைக்குப் போய் தயிர் வாங்கி வந்தேன். தயிரை கலக்கி உப்பு போட்டு, கடுகு, வெந்தயம் தாளித்து அடுத்ததாக உருளைக்கிழங்கை பொடியாக்கி, வெங்காயத்துடன் வதக்கி, கடைசியில் தேங்காய் துருவிச் சேர்த்துக் கொண்டேன். வாங்கி வந்திருந்த முட்டைகளை உடைத்து வெங்காயம் சேர்த்து ஆம்லெட்.

அப்போது ராணிப்பேட்டையிலிருந்து பேசினார். 'இன்றைக்கு என்ன திட்டம், ராணிப்பேட்டை வர முடியுமா' என்று கூப்பிட்டார். 1.30 ஆகியிருந்தது. ஆம்பூர் போனால் மாலை தாமதமாகி விடும், அதை ரத்து செய்து விட்டு ராணிப்பேட்டை போக முடிவு செய்தேன். சாப்பிட்டு விட்டுப் புறப்பட்டு 4.30 போல வருவதாகச் சொன்னேன். சாப்பிடும் போது வந்தார். அவரிடம் தபால் அலுவலக ரசீதைக் கொடுத்தேன். பாத்திரங்களை எல்லாம் கழுவி, மீன் குழம்பு செய்வது பற்றி விளக்கினார். சாப்பிட்டு விட்டு மீதி இருந்த சோறு, தாளித்த மோர், உருளைக் கிழங்கை இரவுக்காக எடுத்து மூடி வைத்தார். அவரை சாப்பிடச் சொன்னால் சாப்பிட வில்லை.

'இந்த வீட்டில் முன்பு இருந்த பையன் தற்கொலை செய்து கொண்டு இறந்து விட்டான்' என்று தகவல் சொன்னார். உடல் நிலை சரியில்லாமல் இருந்தாராம், வீட்டுக்கு அழைத்துப் போனவர்கள் மீண்டும் படிக்க போகச் சொன்னதை மறுத்து இரண்டு நாட்கள் முன்பு தற்கொலை செய்து கொண்டதாக பக்கத்து வீட்டு பையன்கள் சொன்னார்களாம். இது போன்று தனியார் கல்லூரிகளில் எத்தனை தற்கொலைகள்!

3 மணிக்குப் புறப்பட்டேன். வேலூர் பேருந்து நிலையம் போய் வாலாஜா இறங்கி, முத்துக் கடை வந்து, சிப்காட் போவதற்கு பதிலாக,  10ம் எண் பேருந்து பிடித்து நேராக சிப்காட் போய் விடலாமா என்று திட்டம் போட்டு சாலையின் இந்தப் பக்கமாகவே நின்றேன். நாளிதழ் கடையில் டெக்கான் குரோனிக்கிள் வாங்கிக் கொண்டேன். கடைசி பிரதி போலிருந்தது. விசேஷமாக செய்திகள் எதுவும் இல்லை.

3.15 வரை காத்திருந்து பார்த்து விட்டு, நகரப் பேருந்து ஏறி சித்தூர் பேருந்து நிலையத்துக்குப் போய் அங்கிருந்து வேறு தடங்களும் இருக்கிறதா என்று பார்க்கலாம் என்று போனால் சாலை சந்திப்பில் பெரிய கூட்டம். நல்ல வெயில்.  3.30 வரை காத்திருந்து பார்த்து விட்டு மீண்டும் நகரப் பேருந்து ஏறி புதிய பேருந்து நிலையத்துக்கு சீட்டு எடுத்துக் கொண்டேன். புதிய பேருந்து நிலையத்துக்கு வெளியில் இறங்கி நெடுஞ்சாலை பாலத்தின் அருகில் இருக்கும் போலீஸ் குடைக்கு அருகில் வந்து சேர்ந்தேன். நல்ல வெயிலில் காய்வு. நிற்க நிழல் கூட இல்லை. 102B இடைநில்லா பேருந்து, வாலாஜா போகாது. அரக்கோணம் போகும் தனியார் பேருந்து, ஆற்காட்டில் நிறுத்தி வைத்து கடுப்பேற்றுவார்கள், திருத்தணி போகும் அரசுப் பேருந்து நிறுத்தாமல் சாலையில் நடுவில் போனார்கள், கடைசியில் தலங்கை பேருந்து வந்தது. ஆற்காடு, ராணிப்பேட்டை, முத்துக் கடை, வாலாஜா போய் போகும்.

முத்துக் கடையில் இறங்கிக் கொள்ளலாம். மூன்று பேர் உட்காரும் இருக்கையில் உட்கார்ந்து கொண்டேன். ஊருக்கு வெளியில் வெகுதூரம் வந்த பிறகுதான் சீட்டு கொடுக்க வந்தார் நடத்துனர். 14 ரூபாய் முத்துக்கடைக்கு, வாலாஜாவுக்கும் அதுதானா? ஆற்காடு அருகில் நிறைய பள்ளிச் சிறுவர்கள் ஏறி மூன்று பேர் இந்த இருக்கைக்குள் நெருக்கிக் கொண்டார்கள். இன்னொரு பையன் நின்று கொண்டிருந்தான். பின் இருக்கையில் உட்கார்ந்தவர்களின் ஒருவன் 'அங்கிள், ஜன்னலைத் திறந்து விடுங்க என்று சொல்ல கண்ணாடி ஜன்னலை கஷ்டப்பட்டு ஏற்றி விட்டேன். இந்த இருக்கையில் இருந்தவர்களுக்கிடையே 'அங்கிள் என்றால் என்ன பொருள்' என்று விவாதம்.

முத்துக் கடையில் இறங்கியதும் தனியார் மினி பேருந்து நின்றது. உட்கார இருக்கைகளும் காலியாக இருந்தன. ஏறி எத்தனை மணிக்குப் புறப்படும் என்று கேட்டால் 4.45 என்றார்கள், 4.35 ஆகியிருந்தது. ஆட்டோ பிடிப்பதற்கு இதிலேயே காத்திருந்து போகலாம். 4.45க்கு எடுத்து விட்டார்கள். பாரதி நகர் அருகில் வரும் போது தொலைபேசி 5 நிமிடங்களில் வந்து விடுவேன் என்று சொன்னேன். வண்டி எடுத்துக் கொண்டு பேருந்து நிறுத்தத்துக்கு வருவதாகச் சொல்லியிருந்தார். முடியா விட்டால் நடந்தே வந்து விடுவதாகச் சொன்னேன்.

இறங்கி சாலையைக் கடந்து, ரவுண்டானா தாண்டி அந்த சாலையிலும் பாதி தூரம் போன பிறகு எதிரில் வந்தார். ஏறி அவர்கள் அலுவலகத்துக்குப் போனோம். முதலில் பதிவுகள், அரசியல் என்று பேச்சு, அதன் பிறகு ராணிப்பேட்டை அல்லது வேலூரில் பிடெக் பகுதி நேரப் படிப்பு ஆரம்பிப்பது குறித்து எனது கருத்து கேட்டார். குடிப்பதற்கு இத்தாலிய தேநீர் ஒன்று தயாரித்துக் கொடுத்தார். கெமிக்கல்ஸ் பற்றியும் பேச வேண்டும் என்றார். அவரது பங்குதாரரும் வந்த பிறகு பேச வேண்டும். 6 மணிக்கு மின்சாரம் தடைப்பட்டது. வெளியில் போகலாம் என்று புறப்பட்டு, காரிலேயே உட்கார்ந்து பேசலாம் என்று ஏசி போட்டு உட்கார்ந்தோம்.

அவர்கள் வணிகத்துக்கு வாடிக்கையாளர் பிடித்துக் கொடுக்க முடியுமா என்று புரபோசல் வைக்கிறார்கள். அமைதியாக அவர்கள் சொல்வதைக் கேட்டு விட்டு, எனது நிலைப்பாட்டைத் தெளிவுபடுத்தி விட்டேன். 'மென்பொருள் சேவை அளிக்கும் வேலை ஆரம்பித்த பிறகு தோல் துறையில் வணிக ரீதியாக எந்த வேலையும் செய்யப் போவதில்லை என்று முடிவு எடுத்திருப்பதாகவும் அதை மாற்ற முடியாது. மாற்றுவது அதை நம்பி சேவை வாங்கிய, வாங்கிக் கொண்டிருக்கும் வாடிக்கையாளர்களை ஏமாற்றுவது போலாகும் என்று சொல்லி விட்டேன். வேண்டுமென்றால் நட்பு ரீதியாக அறிமுகம் செய்யலாம், எந்த பண பரிமாற்றமும் இருக்கக் கூடாது.'

போகும் வழியில் விட்டு விடுவதாகச் சொன்னார்.  திருவலம் வழியாக வேலூர் போகும் சாலைக்கு வந்தோம். அவரது காலணியை வேலூரில் ரிப்பேர் செய்யக் கொடுக்க வேண்டுமாம். பேசிக் கொண்டே வந்தோம். அவரது மகனுக்குத் தொலைபேசி படிப்பு பற்றி உத்தரவு கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். படிப்பு என்பது வியாபாரம் ஆகிப் போய் விட்டது என்று சலித்துக் கொண்டார். அதைத் தொடர்ந்து சிஎல்ஆர்ஐ பற்றிப் பேச்சு வந்தது, சிஎல்ஆர்ஐயினால் துறைக்கு எந்த பலனும் இல்லை என்று வாதிட ஆரம்பித்தார். அதை எதிர்த்து உறுதியாக, கடுமையாக கருத்து சொன்னேன்.

கடைக்குப் போய் விட்டு திரும்பி காட்பாடி சாலை வழியாக வரும் போது கோபாலபுரம் அருகில் இறங்கிக் கொண்டேன். போவதற்கு செலவழித்த 25 ரூபாய் மட்டும்தான் செலவு. வீட்டுக்கு வந்து சோறு சாப்பிட்டு விட்டு இணையத்தை மேய்ந்தேன். களைப்பாகவே இருக்கவே சிறிது நேரத்தில் தூங்கப் போய் விட்டேன். கட்டுரைகள் எழுத வேண்டும். இன்று ஆம்பூர் போக வேண்டும்.

இதை முடித்து விட்டு காலை உணவு தயாரித்துக் கொள்ள வேண்டும் (7.45). தொடர்ந்து சட்டைகளை தேய்க்க வேண்டும் (8.30). கட்டுரையை முடிக்க வேண்டும் (9.30). அடுத்து ஊற வைத்திருக்கும் நான்கு துணிகளை  அலசிப் போட்டு விட்டுக் குளித்துப் புறப்பட வேண்டும் (10.30). வங்கியில் காசோலையை போட வேண்டும். ஆம்பூருக்குப் போய்ச் சேரும் போது 12 மணி ஆகி விடும். ஆம்பூரில் வேலைகளை முடித்து விட்டு 4 மணி வாக்கில் புறப்பட்டுத் திரும்பி விடலாம்.

காசு கேட்டு மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்தார். அவருக்கு பதில் போட்டு விட்டேன். நேரில் வந்தால்தான் கொடுக்க முடியும். வந்ததும் கொஞ்சம் கேள்விகள் கேட்க வேண்டும்.

செயல் மட்டும்தான் செல்லும்

ஜனவரி 4, 2012.

இரண்டு நாட்களில் நிறைய நடந்தது.  நேற்றுக் காலையில் நாட்குறிப்பு எழுதவில்லை.

மன அழுத்தங்கள், சோர்வுகள் என்பது நமது பாரம்பரியத்தின் விளைவுகள். "நமது மனதுக்குள்ளேயே எல்லாவற்றையும் படைத்து விடலாம், மாற்றி விடலாம்" என்று போதிக்கப்பட்டு கற்றுக் கொண்ட ஆன்மீக தத்துவம் நம்மை முடக்கிப் போட்டு விடுகிறது. அந்த பாடத்தைக் கற்றுக் கொண்டு நம்பாதவர்கள் செயல் திறன் மிக்கவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

உண்மையில், நம் உடல் செயல்படாவிட்டால் ஒரு புல்லைக் கூட பிடுங்கிப் போட முடியாது என்பதுதான் நடைமுறை. அதை விட்டு விட்டு மனதுக்குள்ளேயே உலகை நடத்திப் பார்க்கும் போக்குதான் மனச் சோர்வுக்கும், அழுத்தத்துக்கும் காரணம்.

திங்கள் கிழமை காலையில் நாட்குறிப்பு முடித்த பிறகு நாளுக்கான திட்டம் வகுத்துக் கொண்டேன். ஆனால் அன்றைய நாள் மிக மோசமாகவே போனது.

கீழே வீட்டுக் காரரிடம் வாடகை கொடுக்கப் போனேன். பழைய வீட்டுக்கு, புது வீட்டுக்கு வீதம் கணக்கு போட்டு கொடுத்தால், இது என்ன இப்படிப் போட்டிருக்கீங்க என்று கேட்கிறார். கடைசியில் உங்களுக்கும் வேண்டாம் எனக்கும் வேண்டாம் என்றதை மறுத்துச் சொல்லாமல் வந்து விட்டேன். அங்கேயே பேசியிருக்க வேண்டும்.

11 மணி வாக்கில் மின்கட்டணம் கட்ட அட்டை எடுத்துக் கொண்டு போனால் அங்கு மின்இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டிருந்தது. 'இன்றைக்கு பவர் கட் சார்.' பார்த்தால் மின் நிலையத்தில் ஏறி கம்பிகளை இழுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள் ஊழியர்கள். வழியில் மரக் கிளைகளை வெட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

நாளைக்குத்தான் வந்து கட்ட வேண்டும். நம்ம வீட்டிலும் மாலையில்தான் கரண்ட் வரும். 2 மணி நேரம் மின்கலத்தில் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

அங்கிருந்து நடந்து புதிதாகத் திறக்கப்பட்டிருந்த வோடபோன் மினிஸ்டோருக்கு வந்தேன். காட்பாடி மில்லேனியம் பிளாசா என்பது ஓடைப்பிள்ளையார் கோவிலுக்கும் சில்க்மில்லுக்கும் நடுவில் இருக்கும் பெரிய கட்டிடம்தான். காலையில் உலாவப் போகும் போது பார்த்திருந்தேன்.

உள்ளே ஒரு பெண் தொலைபேசிக் கொண்டிருக்க முன்னால் இரண்டு இருக்கைகளில் இன்னும் இரண்டு பெண்கள் ஒரு வாடிக்கையாளர் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். நான் 'கட்டணத்தைக் கட்ட முடியுமா' என்று கேட்டால், 'சென்னை எண்கள் இன்னமும் இங்கு மாற்றப்பட்டிருக்கவில்லை'யாம். 198ல் பேசச் சொன்னார்கள்.

சனிக்கிழமை 198 வேலை செய்யவில்லை. அதற்கும் தவறான எண் என்றே தகவல் வந்தது. இப்போது அழைத்து 6ம் எண் தேர்வில் பேச வந்தார் ஒரு வாடிக்கையாளர் சேவை மைய ஊழியர்.

'பணம் எங்கு கட்ட முடியும், சனிக்கிழமை சென்னைக்குப்போய் கட்டப் பார்த்தால் அன்று எல்லோருக்கும் விடுமுறை விட்டு விட்டார்கள், வேலூரில் கடை பார்த்துச் சொல்லுங்கள்'

'சாரி சார், வேலூரில் மினிஸ்டோர்தான் இருக்கு. பணம் கட்ட முடியாது. கிரெடிட் கார்டு இருந்தால் இணையத்தில் கட்டி விடலாம். டெபிட் கார்டுண்ணா ஆக்ஸிஸ் பேங்க் மட்டும்தான் வேலை செய்யும்'

'கிரெடிட் கார்டு கிடையாது, டெபிட் கார்டுதான் இருக்கு, எஸ்பிஐ கார்டு. நான் வேலூரில் இருக்கிறேன். வேலூருக்கு இணைப்பை மாற்றச் சொல்லி கடிதம் கொடுத்தும் இன்னும் நடக்கவில்லை. சென்னைக்கு வரும் போது கடை இல்லை. நான் சென்னைக்கு வரும்போதுதான் கட்டணம் கட்ட முடியும். இணையத்திலும் கட்ட முடியவில்லை. என்னதான் வழி'

'வேற வழியில்லை சார், பணம் கட்டினாத்தான் லாக்க எடுக்க முடியும்'

'அப்போ இன்னும் ஒரு வாரம் நான் இணைப்பு இல்லாமத்தான் இருக்கணுமா? சரிங்க, என் தப்புதான், அப்படியே இருக்கட்டும். ஆனா, உங்க சர்வீசை நான் ஏன் பயன்படுத்தணும். எல்லா ஊர்லயும் கடை வச்சிருக்கிற கம்பெனிக்கு மாறிக்கிறேன். இப்போ எண்ணை மாற்றமலே மாறவும் வசதி இருக்கு. பை'

என்று போனை வைத்து விட்டுப் பார்த்தால் அவுட்கோயிங் வேலை செய்ய ஆரம்பித்திருந்தது. போட்ட போடில் திறந்து விட்டிருக்கிறான் அந்த பையன். கொஞ்சம் கஷ்டமாகத்தான் இருந்தது.  பில் கட்டாமல் இருந்து விட்டு இப்போது தகராறு செய்வது என்னைப் பொறுத்த வரை சரியில்லைதான். தொகை என்னவோ 500 ரூபாய்தான், ஆனால் அவங்க கணக்கில் கட் பண்ணுவது சரிதான்.

இந்த சிரமங்கள் இருப்பது அவர்கள் பக்க பலவீனம். அதைப் பயன்படுத்திக் கொண்டேன். கொஞ்சம் திட்டமிட்டு ஒரு நாள் சென்னையில் பணம் கட்டி விட்டிருந்தால் தொல்லை ஏற்பட்டிருக்காது.

எதிரில் சாலையைக் கடந்து காத்திருந்தேன். இரண்டு மூன்று பகிர்வூர்திகள் நிற்காமலே போனார்கள். கடைசியில் வந்தவரை கை காட்டி நிறுத்தினேன். உள்ளே வேறு இரண்டு பயணிகள் இருந்தார்கள். ஓடைப்பிள்ளையார் தாண்டி, பாலாஜி தியேட்டர் தாண்டும் வரை பேசாமல் இருந்து விட்டு கேஸ் அலுவலகம் வரும் போது இடது புறம் நிறுத்திக் கொள்ளச் சொன்னேன். அவர் இண்டிகேட்டர் போட்டு விட்டு இடது புறம் ஒதுக்க, இடது புறமாக முந்திப் போக வந்த ஒரு இரு சக்கர வண்டிக்காரர் அடிபட்டு கீழே விழுந்தார்.

முதல் தவறு என்னுடையது,ஆரம்பத்திலேயே இறங்கும் இடத்தைச் சொல்லியிருந்தால், திட்டமிட்டு இடது புறமாக வந்திருப்பார் ஆட்டோகாரர்.

இரண்டாவது தவறு ஆட்டோ காரருடையது. இடது புறம் ஒதுங்கும் போது பின்னால் வரும் வண்டிகளை கவனித்து ஒதுங்கியிருக்க வேண்டும்.

முக்கிய முதன்மை தவறு இரு சக்கர வண்டிக்காரருடையது. இடது புறமாக வேகமாக முந்த முயன்றது தவறு.

அதனால் அவர் மீதுதான் எல்லா பார்வையும் விழுந்தன. நல்ல வேளையாக கீழே விழுந்து பெரிய அடி எதுவும் படவில்லை. காலில் உராய்த்து, தோல் பிய்ந்து விட்டிருந்தது. வலியில் துள்ளினார். அவருக்கு எதுவும் பேசத் தோன்றவில்லை. தொலைபேசி யாரிடமோ சொல்லி அப்பாவை வரச் சொல்லு என்றார். நல்ல குண்டான இளைஞர். 20 வயதுக்குள்ளாகத்தான் இருக்க வேண்டும். அவருக்கு முன்பு பகிர்வூர்தி ஓட்டுனர் மிகச் சிறிதாக நோஞ்சானாகத் தெரிந்தார். அவரது அப்பா வந்து அடாவடி செய்தால் ஆட்டோ டிரைவருக்கு சிரமம்தான்.

எனக்குக் குற்றவுணர்ச்சியாக இருந்தது. 10 ரூபாய் கொடுத்து விட்டு அவரை எழுப்பி விட்டு அடுத்த ஆட்டோவில் ஏற்றி அனுப்புவது வரை நின்றிருந்தேன். வெளிப்படையாக யாரும் என் மீது குறை சொல்லா விட்டாலும், அந்த ஆட்டோ டிரைவருக்கு உள் மனதில் என் மீது வருத்தம் இருந்திருக்கும். அது நியாயமான வருத்தமும் கூட. சட்டப்படி, விதிகளின் படி என் மீது தவறில்லை. ஆனால் தருமப்படி முதல் குற்றவாளி நான்தான்.

சமையல் வாயு முகர்வரின் அலுவலகத்துக்குள் போய் மேலாளரை சந்தித்தேன். போன வாரம் வந்த போது 'கறாராக 1 ஆண்டுக்கு மேல் ஆகி விட்டது, சிலிண்டர் தர முடியாது' என்று சொல்லி விட்டிருந்தார். 'சிலிண்டரையும் அட்டையையும் எடுத்துக் கொண்டு வந்து சரண்டர் செய்துடுங்க' என்று தீர்ப்பு. வீட்டுக் காரரிடம் சொல்லி அவர் இந்த ஏஜன்சியின் உரிமையாளரிடம் பேசி போய் வாங்கிக் கொள்ளச் சொல்லியிருந்தார்.

' போன வாரம் இந்த மாதிரி சொன்னீங்க, அப்புறம் நான் குடியிருக்கும் வீட்டுக் காரரிடம் இதைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். உங்க ஓனரை அவருக்குத் தெரியுமாம். அவர் அவங்ககிட்ட பேசினாராம். உங்களைப் பார்த்து திரும்பவும் ரிக்வெஸ்ட் செய்து கொள்ளச் சொன்னார். பார்த்துப் போட்டுக் கொடுத்தா நல்லா இருக்கும்' என்று அவர் முகமிழக்காமல் பேசினேன். இன்னும் ஒரு முறை விபரங்களைக் கேட்டார். வேறு இடத்தில் இணைப்பு இருக்கிறதா, இன்னும் ஒரு வருஷம் ஆகி விடுமே என்றெல்லாம் சொல்லி விட்டு, இன்னைக்கு ஸ்டாக் இல்ல நாளைக்கு வந்து வாங்கிக்கோங்க என்று அனுப்பினார்.

குறைவாக கேஸ் செலவழிப்பதும் ஒரு குற்றமாக இருக்கிறது. நான் மானிய விலை சிலிண்டர் வாங்கக் கூடாது என்று கமர்ஷியல் வாங்கி, அதையும் மிகக் குறைவாக பயன்படுத்தி 1 ஆண்டு நீட்டித்திருக்கிறேன். அதைப் பாராட்டி விருது எதுவும் கொடுக்காவிட்டாலும், இப்படி சிலிண்டரை திரும்பக் கொடு என்பது என்ன நியாயம்? இதைக் கொடுத்து விட்டு இன்டக்சன் ஸ்டவ் வாங்க வேண்டியதுதானே என்று சொல்கிறார்கள்.

இதைத் திருப்பிக் கொடுத்தால் 1400 ரூபாய் திரும்பித் தருவார்கள். ஏற்கனவே வாங்கி வைத்த ஸ்டவ் வீணாகப் போகும். இண்டக்சன் ஸ்டவ் வாங்கப் போனால் 4,000 ரூபாய் வரை ஆகும். அதற்காக சமையல் பாத்திரங்கள் தனியாக வாங்க வேண்டும். ஏற்கனவே இருக்கும் பாத்திரங்கள் வீண். மின் இணைப்பு இல்லாத போது பயன்படுத்த முடியாது, மின்கட்டணம் எகிறும். இதை எல்லாம் கணக்கு போட்டு, சிலிண்டர் வாங்க போராடுவது என்று முடிவு செய்திருந்தேன். வீட்டுக்காரர் உதவிக்கு வரவில்லை என்றால் போய் சண்டை போடுவது என்று எண்ணம். நல்ல வேளை இவர் உதவி செய்து விட்டார்.

மனதுக்குள் மறுகிக் கொண்டிருந்தால், உலகின் தர்ம நியாயங்கள் எல்லாம் உருவெடுத்து வந்து நமக்கு நல்லது செய்து விடும் என்று நினைப்பது அபத்தம். நடைமுறை செயல்பாடு மட்டும்தான் எந்த ஒரு மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்த முடியும்.

வீட்டுக்கு வந்து பார்த்தால் மின்சாரம் வந்திருக்கவில்லை. வாணியம்பாடிக்கு அழைத்தேன்.  இன்றைக்கு தொழிற்சாலை இயங்குகிறதான். மின்வெட்டு எதுவும் இல்லை என்று உறுதி செய்து கொண்டேன். இப்போதுதான் புறப்படுகிறேன் இன்னும் 2 மணி நேரம் ஆகும் என்று சொல்லி விட்டேன். உடை மாற்றி சாலைக்கு வந்தேன். பகிர்வூர்தியில் ஏறி புது பஸ்ஸ்டாண்ட். பத்திரிகைக் கடைக்குப் போகாமல் நேராக அலங்கார் விடுதி. சாப்பிட சாம்பார் சாதம் ஒன்று, தயிர் சாதம் ஒன்று.

வெளியில் வரும் போது 102B விரைவு வண்டி உள்ளே நுழைந்திருந்தது. நடைபாதைகள் வழியாக நடந்து திருப்பத்தூர் வண்டி நிறுத்தத்துக்கு வந்தால் ஒரு தனியார் பேருந்துக்கு அருகில் இவர்கள் நிறுத்தினார்கள். நிறைய  கூட்டம் ஏறிக்கொண்டிருந்தது. தனியார் வண்டியும் நிரம்பி ஆட்கள் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். வரிசையில் நின்று ஏறிக் கொண்டேன். பின் ஏறும் வழியில் இடது புறம் முதல் இருக்கை. ஒரு வயதானவர் உட்கார்ந்திருந்தார், நகர்ந்து இடம் கொடுத்தார்.

வலது புற இருக்கையில் ஜன்னலோரம் ஒருவர். தோல் தொழிற்சாலையில் வேலை செய்பவர் ஒன்று தோன்றியது. இரண்டு குழந்தைகளுடன் அம்மா. பையன் உள்ளே, அடுத்து பெண் குழந்தை, நடைபாதை ஓரமாக அம்மா. இரண்டு குழந்தைகளும் ஆம்பூர் வரை அட்டகாசம் செய்து கொண்டே வந்தார்கள்.  அம்மா இடையில் ஓடிய பழைய பாடலை ஒலி பெருக்கியுடன் பாடினார். அதன் பிறகு செல்பேசியில் பேச ஆரம்பித்து இறங்கும் வரை பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

நடத்துனர் மாதனூர் நிற்காது என்று மல்லுக் கட்டிக் கொண்டிருந்தார். 'வாதம் செய்யாமல் அமைதியாக இருந்தால் இறக்கி விடுவார்' என்று விளக்கினேன். மாதனூர் டிக்கெட் போட்டுக் கொடுத்து விட்டார். பள்ளிகொண்டாவில் ஏறியவர்களில் ஒரு குழந்தையும் அம்மாவும் அருகில் நின்றார்கள். பெண் குழந்தை, 3-4 வயது இருக்கும். '3 வயதுக்குக் குறைவு என்று சொல்லுங்க, உனக்கு மட்டும்தான் டிக்கெட் எடுத்திருக்கிறேன்' என்றார். ஆம்பூரில் ஏறிய பார்வையற்றோரிடம் சலுகை அட்டை செல்லாது என்று விளக்கியும், விடாப்பிடியாக ஏறி விட்டார்கள். டிக்கெட் எடுக்கும் போது தகராறு. கடைசியில், நடத்துனர் விட்டுக் கொடுத்து விட்டார். இப்படி மூன்று விட்டுக்  கொடுத்தல்கள்.

கடைசியில் முன் பக்கம் யாரோ, இரண்டு தடவை சீட்டு எடுத்தது குறித்த வாக்குவாதத்தில் மாட்டிக் கொண்டார். சேர்ந்து போகும் இரண்டு பேரில் இருவரும் சீட்டு எடுத்திருக்கிறார்கள். நடத்துனருக்கும் அதில் ஏதோ பங்கு இருக்கும் போலிருக்கிறது. வாக்குவாதம் பெரிதாகி, ஓட்டுனரும் இறங்கி, மற்ற பயணிகள் தலையிட்டு சத்தம் போட்ட பிறகுதான் நின்றது.

அருகில் நின்றிருந்த குழந்தையை இருக்கையின் நடுவில் உட்காரச் சொன்னேன். உட்கார மறுத்து விட்டது. கையில் வைத்திருந்த குட்டி பர்சிலிருந்து காசு எடுத்து தான் டிக்கெட் எடுக்கப் போவதாகச் சொன்னது. அம்மாவும் பொறுமையா இங்கு வேண்டாம் ஊருக்குப் போகும் போது எடு என்று இன்னும் ஒரு 10 ரூபாய் கொடுத்து வைத்துக் கொள்ளச் சொன்னார்கள். முகம் முழுக்க குறும்பாக சிரித்த முகமாக துறுதுறுத்துக் கொண்டிருந்தது.அம்மாவை இடுப்பில் தூக்கச் சொன்னதற்கு தூக்கவில்லை. உட்காரவும் மனமில்லை. மாதனூரில் ஆட்கள் இறங்கிய பிறகு உட்கார்ந்து விட்டார்கள். பக்கத்து இருக்கையில் ஜன்னலோரம். உட்கார்ந்ததும் தூங்கி விட்டது. உடன் உட்கார்ந்த ஒரு வயதானவர் பேசிக் கொண்டே வந்தார்.

வாணியம்பாடி போகாது. புறவழிச்சாலை தாண்டி ஊருக்கு அந்தப் பக்கம் நிறுத்தினார்கள்.  இந்தப் பக்கம் நிறுத்தினால் ஆட்டோ செலவு இல்லாமல் போயிருந்திருக்கலாம். அங்குதான் நிறுத்துவார்கள் என்று தெரியும். கேட்கவில்லை. இறங்கி வந்த ஆட்டோவில் கேட்டால் 50 ரூபாய். ஏறி உட்கார்ந்தால் நெடுஞ்சாலையிலேயே ஓட்டி அடுத்த பாலத்துக்குக் கீழ் மறுபக்கம் வந்து கொண்டு சேர்த்து விட்டார். வாணியம்பாடி ரேஞ்சுக்கு கொஞ்சம் அதிகம்தான்.  சென்னை அளவில் மிகக் குறைவு.

உள்ளே போய் முதலில் பழைய கணினியின் பாஸ்வேர்ட் கேட்கிறது என்பதைப் பார்த்தேன். file system பிழை வந்ததால் ரிப்பேர் செய்யச் சொல்கிறது. கடவுச் சொல் கொடுத்து விட்டு fsck இயக்கினேன். கேட்ட கேள்விகளுக்கு ஆமோதித்து பதில் சொல்லி சில நிமிடங்களில் முடிந்து விட்டது. அடுத்தது, மின்னஞ்சல் அனுப்புவது ஏன் வேலை செய்யவில்லை என்று பார்த்தேன். கோப்பை சேமிக்கும் அடைவில் உரிமைகள் இல்லை. அதை சரி செய்து காட்டினேன்.

மூன்றாதவாக ஏதோ மாஸ்டர் நுழைவு, அதை கேட்டுத்தான் செய்ய வேண்டும், செய்து விடுவார். நவம்பர் மாத கெமிக்கல் டிரான்சாக்சன் அறிக்கை இயக்கினேன். தொடர்ந்து டிசம்பருக்கு இயக்கும் முன்பு  எல்லா தரவுகளும் போட்டு முடித்து விட்டாரா என்று கேட்டால் இன்னும் 1 மணி நேரம் ஆகும் என்றார். அழைத்து விபரம் சொல்லி விட்டுப் புறப்பட்டேன்.

இடையில் மடிக்கணினிக்கு மின்னூட்டம், இணையத்தில் செய்ய வேண்டிய பணிகள் முடித்து விட்டேன். வெளியில் வந்து நெடுஞ்சாலையைக் கடந்து எதிர்பக்கம் போனால் பேருந்து நிலையத்துக்குப் போக எந்த வண்டியும் வரவில்லை. சோர்வாக இருந்தது.

கடைசியில் ஊருக்குள்ளே இருந்து வந்த பகிர்வூர்தி ஓட்டுனர் அழைத்து ஏற்றிக் கொண்டார். பின்னிருக்கையில் கல்லூரி மாணவியர்.  பேசிக் கொண்டே வந்தார்கள். பேருந்து நிலையத்துக்கு அருகில் இறக்கினார். 7 ரூபாய்.

வெளியில் வரும் போது இரண்டு பேருந்துகள். சமாளித்துக் கொண்டு பின்னால் போன சென்னை வண்டியில் ஏறி விட்டேன். கடைசி இருக்கையில் இடம்.

ஆம்பூரில் நிறைய பேர் இறங்கினார்கள். மாதனூரில் இன்னும் சிலர். மாதனூரில் ஏறிய ஒரு அம்மா இருக்கையின் அருகில் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். கடைசி இருக்கையில் ஒரு இடம் இருந்தது.  ஆனால் அவர் வந்து ஆண்களுக்கு நடுவில் நெருக்கிக் கொண்டு உட்கார வசதியாக இருக்காது. யோசித்துக் கொண்டே இருந்தேன். எழுந்து இடம் கொடுக்கும் அளவு உறுதி இல்லை. நடத்துனர் சீட்டு கொடுத்துப் போய் விட்ட பிறகு, முன் இருக்கையில் உட்கார்ந்திருந்தவரை தட்டி, அவரை இங்கு வரச் சொல்லி அந்த அம்மாவுக்கு இடம் கொடுக்கச் சொன்னேன். மறு பேச்சில்லாமல் எழுந்து விட்டார். அவரும் நினைத்துக் கொண்டிருந்திருக்க வேண்டும். அந்த அம்மா கண்களால் நன்றி சொல்லி விட்டு உட்கார்ந்தார்கள். நடுத்தர வயது, நிற்பதற்கு மிகவும் சிரமப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

வேக வேகமாக வேலுர் வந்து விட்டது. பேருந்து நிலையத்துக்குள் இறங்கி விட்டு மறுபக்கம் காட்பாடி சாலையில் வெளியில் வந்தேன். காத்திருந்த பகிர்வூர்தியில் ஏறி முன்பு படித்திருந்த பாடத்தின் படி கோபால புரம் என்று முதலிலேயே சொல்லி விட்டேன். கோபால புரத்தில் இறங்கி வீடு வந்து சேர்ந்தேன்.

காலையில் எழுந்து  8.30க்கெல்லாம் போய் மின் கட்டணம் கட்டி விட்டேன். வழியில் 'நேற்று காசு வாங்காமல் போயிட்டீங்களே, இன்னைக்கு நினைவாக வாங்கிக் கொள்ளுங்கள்' என்று சொன்னேன்.

கூட்டம் அதிகம் இல்லை. 40 ரூபாய்தான். அட்டையை வீட்டுக் காரரிடம் கொடுத்து விட்டு கேஸ் விபரமும் சொன்னேன். நன்றி சொல்லி விட்டு வெளியில் வந்தேன். உலாவலாகப் போய் சில்க் மில் அருகில் டெக்கான்குரோனிக்கிள் வாங்கிக் கொண்டு அழகர் விடுதி. சாப்பிட்டு விட்டு திரும்பும் வழியில் எஸ்பிஐ ஏடிஎம்மில் பணம் எடுத்துக் கொண்டேன். கேஸ் சிலிண்டருக்குத் தேவை.

திரும்பி வந்து கொஞ்ச நேரம் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். விவாதம் தொடர்ந்தது. அவர் சொன்னது தவறு என்று வெளிப்படையாக ஏற்றுக் கொள்ளாவிட்டாலும் உணர்ந்திருப்பார். 10 மணிக்கு மின்சாரம் போய் விட்டது. 12 மணிக்கெல்லாம் வெளியில் வந்தேன், கேஸ் அட்டையுடன். ஏஜன்சிக்கு நடந்து போனேன். மேலாளர் சிறிது நேரம் காத்திருந்து எனது முறை வந்ததும் அட்டையைக் கொடுத்தால் பில் போடச் சொல்லி விட்டார். கவுண்டரில் உள்ளே அனுப்பினார்கள். மேசைக்குப் பின்பு அன்று பார்த்த பெண். அறைக்குள் உரிமையாளர் பெண்.

'என்ன செய்யணும், சரண்டரா' என்று கேட்டவரிடம். பில் போடச் சொல்லி விட்டார் என்றதும் போட்டுக் கொடுத்து விட்டார். 'பிளாக் ஆகி விடும், நாங்களே நினைச்சாலும் போட முடியாது' என்று சொன்னதெல்லாம் வெற்றுக் கதைதான். பணம் கட்டுவதற்கு மேலாளரிடம் போய் கொடுத்தேன்.  40 ரூபாய் சில்லறை கொடுத்ததும் 100 ரூபாய் திரும்பிக் கொடுத்து விட்டார்.

பின்பக்கம் போய் சிலிண்டர் எடுக்கும் இடத்தில் கேட்டால் காலி சிலிண்டரைக் கொண்டு கொடுத்து விட்டுதான் புதியதை எடுக்க வேண்டுமாம். திரும்பும் வழியில் ஆட்டோ பிடிப்பதைப் பற்றி யோசித்தேன். கடைசியில் பாலாஜி தியேட்டர் முன்பு நின்றிருந்த வண்டிக்காரர் ஒருவரிடம் கேட்டேன். தள்ளு வண்டி. ஆட்டோவுக்குக் கொடுப்பதை அவருக்குக் கொடுக்கலாம். இன்னொரு வண்டிக்காரருக்கு கை காட்டினார். அந்த வண்டி உலோகம் போட்டது. தட்டையான படுகைதான். 70 ரூபாய் கேட்டார். 50 ரூபாய்தான் நினைத்திருந்ததாகச் சொன்னாலும் ஏற்றுக் கொண்டேன்.

வீட்டுக்கு வந்து 2ம் மாடியிலிருந்து இறக்க வேண்டும் என்றதும் 'இன்னும் 10 ரூபாய போட்டுக் கொடுங்க, ஆட்டோ காரங்கன்னா கீழேயே நின்னுப்பாங்க, நான் மேலே வந்து தூக்கி வரேன்' என்றார். 'அதெல்லாம் இல்லை கேஸ் சிலிண்டர் எடுத்து வரணும்னா தூக்கியும் வர வேண்டியதுதான்' என்றேன்.

திரும்பப் போகும் போது மதி நகர் சாலையில் எதிர் புறம் நடந்து சந்து வழியாக தியேட்டர் தாண்டி கொண்டு சேர்த்தார். சிலிண்டரை கயிறால் கட்டியிருந்தார். திரும்பி வரும் போது அவர் ஏறி மிதித்துப் போய் விட்டார்.

'நீங்க வீட்டாண்ட வந்துடுங்க, என்னை எதிர்பார்க்க வேண்டாம்' என்று சொல்லியிருந்தார். கோபாலபுரம் நோக்கி மெயின் ரோடிலேயே போய் விட்டார். நான் டாடா மோட்டர்ஸ் அருகில் திரும்பினேன்.

"அவர் அப்படியே வராமல் போய் விட்டால், 1500 ரூபாய் நஷ்டம், வழியில் ஏதாவது கடையில் சிலிண்டரை மாற்றிக் கொண்டு வந்தால் எப்படி சரி பார்ப்பது" என்ற எண்ணங்கள்  எல்லாம் வந்தது வெட்கமாக இருந்தது. ஆனால் வரத்தான் செய்தன. நான் சிமெண்டு சாலையில் போய்ச் சேரவும் அவரும் வந்தார்.

வீட்டுக்கு முன்பு இறக்கி மேலே கொண்டு போகவும் உதவி செய்தார். 100 ரூபாய் தாளை நீட்டினால் சில்லறை இல்லை. 'அந்தப் பக்கம் வரும் போது வாங்கிக்கோங்க' என்று சொல்லி போய் விட்டார். 'கவலைப்படாதீங்க அங்கதான் இருப்பேன்' என்று உத்தரவாதமும் அளித்தார்.

சிலிண்டரை இணைத்து ஸ்டவ்வை கொளுத்திப் பார்த்தேன், புத்துணர்ச்சி வந்தது.

தஸ் கேபிடல் பாகங்களை தகவிறக்கி வைத்திருந்தேன். முதல் பாகத்தை முன்பே படிக்க முயற்சி செய்திருக்கிறேன். அச்சில் படிப்பதை விட இது எளிதாகத்தான் இருக்க வேண்டும். மதிய உணவுக்கு சப்பாத்தி போட்டேன். சப்பாத்தி மாவு, ரவை இரண்டையும் சரி பார்த்தேன். ரவையில் வண்டு வந்திருந்தது.அதை வெயிலில் பரப்பி வைத்தேன். சப்பாத்திக்குத் தொட்டுக் கொள்ள ஊறுகாய்தான். அது முடிந்ததும் ஓட்ஸ் கொதிக்க வைத்து விட்டேன், முந்திரி பருப்புகளையும் போட்டு.

சாப்பிடும் போது 'எவ்வளவு நாளாயிற்று' என்று பெருமூச்சு வந்தது. உணவு விடுதியில் சாப்பிடும் போது மனம் நிறைய சாப்பிட முடிவதில்லை. இரண்டு இனம்களாக சாப்பிடுவது என்று வயிற்றுக்கும் மனதுக்கும் உளைச்சலாகவே இருக்கிறது. கிட்டத்தட்ட 2 மாதங்களாக இந்த வேலை.

தஸ் கேபிடல் படிக்க ஆரம்பித்தேன். இடையிடையே ஆட்டோ டிரைவர் கட்டுரையில் ஒரு பின்னூட்டம், +ல் ஒரு பின்னூட்டம் என்று நேரத்தை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தேன். சாராவிலிருந்து அழைத்து டிஸ்க் நிரம்பி விட்ட பிரச்சனையைச் சொன்னதும் ஏஎம்சி இல்லாமல் எப்படி உதவுவது என்று மறுத்து விட்டேன். அதன் பிறகு மாலையில் மேலாளரிடம் பேசினோம் என்று திரும்பி வந்த பிறகு தொலைபேசியிலேயே வழி சொல்லி சரி செய்து விட்டேன். ரூபாய் தயார் செய்து வைக்கும்படி சொன்னேன். என்ன ஆகிறது என்று பார்க்கலாம்.

மாலை பையும், நகல் எடுக்க வேண்டிய புத்தகத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு போனேன். நகலகத்தில் புத்தகத்தின் பின்னை எடுத்து விட்டுக் கொடுத்தால், 32 பக்கங்கள், 8 தாள்கள் - 16 பக்கங்கள். அனைத்தையும் சேமித்துக் கொண்டது. 7 பிரதிகள் எடுக்க வேண்டும். கடைசியில் பட்டனைத் தட்டினால் ஒவ்வொரு தாளாக இரண்டு புறமும் நகலாகி வந்து விட்டது. மொத்தம் 60 ரூபாய்தான் வாங்கினார். அட்டைக்குத் தனி என்று நினைக்கிறேன். ஒரு பிரதிக்கு சராசரியாக 9 ரூபாய்தான் ஆனது. 50 காசு வீதம் கணக்கு போட்டால் 8 ரூபாய். அட்டைக்கு 1 ரூபாய் என்று கணக்காக இருக்கும்.

மளிகைக் கடையில் சாப்பாட்டு அரிசி, வெங்காயம், குடை மிளகாய், தேங்காய், தக்காளி வாங்கினேன். தயிர் இல்லை என்று சொல்லி விட்டார்.  கேட்கக் கூடாது. விளக்கு வைத்த பிறகு தயிர் கொடுத்தால் லட்சுமியும் சேர்ந்து போய் விடுவாளே!

வீட்டுக்கு வந்து அரிசியையும், சிறுபயறையும் போட்டு கஞ்சிக்கு வைத்தேன். வெங்காயம், சிம்லா மிர்ச்சி, தக்காளி வெட்டி வைத்தேன். கரண்ட் போனது. அரை மணிக்குப் பிறகு கூட வரவில்லை. 1 மணி நேரம் ஆனது என்று நினைக்கிறேன். அதற்குள் சமையலை முடித்து விட்டேன்.
கஞ்சியை முழுதும் குடித்து விட்டு காயில் கொஞ்சம் மீதியிருக்கிறது.

ஆண்டு பிறந்தது

புதிய ஆண்டு, 2012ன் முதல் நாள். ஜனவரி 1, 2012.

மாற்றங்கள் எவ்வளவு வேகமாக ஏற்படுகின்றன.

காலையில் நாட்குறிப்பு எழுதுவதை 10 நிமிடங்கள் முன்பே நிறுத்தி விட்டு வெளியே புறப்பட்டேன். உலாவப் போய் நாளிதழ் வாங்கிக் கொண்டு வர வேண்டும். மழை நன்று வெறித்து வானம் வெளுத்து விட்டிருந்தது.

தொலைபேசியையும் பையில் வைத்துக் கொண்டேன். நாளிதழ் கடைக்கு வரும் போது கடைப் பெண்தான் உட்கார்ந்திருந்தார். நேற்று அதிகம் பேசி விட்டது போல முகம் கொடுக்காமல் இருந்தார். 2 ரூபாய் நாணயத்தைக் கொடுத்து டெக்கான் குரோனிக்கிள் கேட்டேன். இன்றைக்கு விலை 2.50 காசு. முந்தைய நாள் 50 காசு தர வேண்டியிருந்ததால் 2 ரூபாய் போதும். இன்னொருவர் இரு சக்கர வண்டியில் வந்து நாளிதழ் வாங்கிக் கொண்டிருந்தார். அவரிடம் காசு வாங்கிக் கொடுத்து நாளிதழை கடைக்காரரிடம் வாங்கிக் கொடுத்த தபால் காரர் வேலையை நான் செய்தேன்.

லோக்பால் பற்றிய பிஜேபி, காங்கிரசு குற்றச்சாட்டு அரசியல் தலைப்புச் செய்தி. புயல் சேதங்கள் பற்றிய செய்திக்கு இரண்டாவது இடம்தான். வீட்டுக்கு வந்து பொருட்களை ஒதுங்க வைத்துக் குளித்தேன். குளிக்கும் போது தலைக்கும் தண்ணீர் ஊற்றிக் கொண்டேன்.

இட்லிக் கடையில் அந்த அம்மா மட்டும்தான் நின்றிருந்தார்கள். ஏழரைதான் ஆகியிருந்தது. மடிக்கணினியை எடுத்திருக்கவில்லை.  பையில் குடை, காரச்சேவு, நாளிதழ் வைத்திருந்தேன். இட்லி பொட்டலமாக வாங்கினால் வைத்துக் கொள்ளவும் வசதியாக இருக்கும். அடுத்த மளிகைக் கடையில் கடைக்காரர் நின்றிருந்தும் இட்லி இருக்கிறதா என்று கேட்டால் இன்னும் தயாராகவில்லை. தொடர்ந்து நடந்து மெகாமார்டிலிருந்து வரும் சாலையின் கடைசி முனையில் இருக்கும் கடைக்கு வந்தேன். நான்கு பேரும் மும்முரமாக வேலையில் ஈடுபட்டிருந்தார்கள்.

டிபன் தயாரா என்று கேட்டதும் அழைத்து விட்டார்கள். இட்லி வேணுமா, பொங்கல் வேணுமா. இட்லி என்று சொல்லி உட்கார்ந்திருந்தேன். இட்லி இன்னும் எடுக்கவில்லை போலிருக்கிறது. இட்லி தயாராக இல்லை என்றால் பொங்கல் கொடுங்கள் என்று சொல்லி விட்டேன். அதற்குள் இட்லியும் எடுத்து விட்டார்கள். பொங்கலுக்கு அகப்பை தயார் செய்து பொங்கல் தட்டில் வைத்தார்கள். இதற்குள் இன்னொருவர் வந்து இட்லி ஆர்டர் செய்தார். இட்லி வீட்டு இட்லி போல தன்மையாக இருந்தது.  இவர்களிடம் குளிர்பதனப் பெட்டி இல்லை என்பதால் உடனுக்குடன் அரைத்த மாவைத்தான் பயன்படுத்துகிறார்கள்.

பொங்கல் சூடாக இருந்தது. சட்டினி, சாம்பார் போட்டு சாப்பிட்டு முடித்தேன்.  பொங்கல் சாப்பிட்ட பிறகு 2 இட்லி. இட்லி பொதி வாங்கிப் போக ஒரு பெண், இரண்டு குழந்தைகள். பெண் குள்ளமாக குழந்தைகளை விட சின்னதாக இருந்தார். ஒரு பெண் குழந்தை, ஒரு பையன். அவங்க மாமாவுக்கு உப்பு போடாத சாம்பார் வேணுமாம், ஒரு துளி கூட உப்பு போடாமல் இருக்க வேண்டுமாம். ஆனால் உப்பு போட்டு விட்டதாகச் சொல்ல, பரவாயில்லை கொடுங்கள் என்று வாங்கிக் கொண்டார்கள். பெண்ணை ஒரு தேவதா விசுவாசத்துடன் குழந்தைகள் சுற்றி வந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

தேநீர்க் கடை தேடி போனால் கிடைக்கவில்லை. திரும்ப வந்து  நின்று கொண்டோம். புத்தகங்கள், திரைப்படங்கள் பற்றிப் பேசிக் கொண்டே இருந்தோம்.

இருசக்கர வண்டியை வாங்கிக் கொண்டேன். கியர் ஹீரோ ஹோண்டா போல ஆக்கியிருந்தார்கள் டிவிஎஸ்சிலும். கொஞ்சம் தடுமாற்றமாகவே ஓட்டினேன்.

万岁

நேரம் காலை 5.50, டிசம்பர் 25, 2011.

இன்று கிருஸ்துமஸ் நாள், இயேசு பிறந்த நாள். வெளியில் எங்கோ வானொலியில் கேளுங்கள் தரப்படும் பாடல் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது. நேற்று எம்ஜிஆர் நினைவு நாள். டிசம்பரும், ஜனவரியும் சுறுசுறுப்பான மாதங்கள்தான். சென்னையின் கருநாடக இசை விழா, புத்தகக் கண்காட்சி, கிருஸ்துமஸ், புத்தாண்டு நாள், பொங்கல், தீவுத் திடலில் வர்த்தகப் பொருட்காட்சி என்று தொடர்ந்த நிகழ்ச்சிகள். தமிழ்நாட்டின் வசந்த காலம் மார்கழி-தை மாதம் என்று சொல்லலாம்.

நேற்று காலையில் 5.30க்கு எழுந்திருந்தேன். முந்தைய நாளே வர மாட்டேன் என்று குறுஞ்செய்தி அனுப்பியிருந்தார். அதற்கு பதில் அனுப்பினேன். காலையில் ஆறரை மணிக்கு வேலைக்குப் புறப்பட்டுப் போய் விடுவேன். மாலையில் சந்திக்கலாம் என்று.

பல் தேய்த்து, புத்தகங்களை அடுக்கி வைத்தேன். படிப்பதற்கு அதிகாலையின் அமைதியில் புத்தகத்தை பையில் எடுத்துக் கொண்டேன். இரண்டாம் ஆண்டு மாணவர்களுக்குப் பரிசாகக் கொடுக்க வாங்கிய நாட்குறிப்பும் பேனாவும் எடுத்துக் கொண்டேன்.

ஆறரை மணிக்குப் புறப்பட்டு விட்டேன். இந்து நாளிதழ் வாங்கிக் கொண்டேன். சொகுசு அல்லாத பேருந்து, அதனால் 8 ரூபாய் சீட்டில் வடபழனி கோவில் நிறுத்தக் கட்டணம். நூறடி சாலையைக் கடக்க வேண்டிய சாலை நிறுத்தத்திலேயே இறங்கிக் கொண்டேன். ஆற்காடு சாலையைக் கடந்து நூறடி சாலையைக் கடந்து பேருந்து நிறுத்தம் வந்தேன்.

569C வந்தது. அதற்கு பின்னாலேயே 119B கல்பாக்கம் வந்தது. அதில் பழைய மகாபலிபுரம் சாலையா என்று கேட்டுக் கொண்டு ஏறினேன். மூன்று பேர் இருக்கையில் உட்கார்ந்து கொண்டேன்.

மின்னஞ்சல் பார்க்க கணினியை விரிக்கவில்லை. இந்து நாளிதழ் கொஞ்ச நேரம், அதன் பிறகு அதிகாலையின் அமைதியில் படைப்பு. பரீஸ் பொலவோய் எழுதிய உண்மை மனிதனின் கதையைப் போல மனதில் சம்மணம் போட்டு உட்கார்ந்து விடப் போகிறது என்று காலையில் நினைத்திருக்கவிலை. நாள் முடிவதற்குள் இரண்டு முறை படித்து முடித்து விட்டிருந்தேன். கதையில் 5 பெண்களும் கொல்லப்பட்டு விடுகிறார்கள். பொதுவாக இது போல துயர சம்பவங்கள் நிறைந்த கதைகளைத் திரும்பத் திரும்பப் படிக்கத் தோன்றுவதில்லை. இது விலக்காக இருக்கிறது டால்ஸ்டாயின் அன்னா கரனீனா இன்னொரு விதிவிலக்கு.

சிறுசேரி முன்பு இறங்கினேன். சரியாக ராஜஸ்தான் டாபா முன்பு நிறுத்தியிருந்தார்கள். சாலையைக் கடந்து நாச்சியார் மெஸ் என்று பலகை வைத்திருந்த தெருவுக்குள் போனேன். சின்ன ஓரைக் கூரைக் கடை. இட்லி+வடை. 4 இட்லி, 2 வடை. ஒவ்வொன்றும் 4 ரூபாய். மொத்தம் 24 ரூபாய். புத்தகத்தைப் படித்துக் கொண்டே இருந்தேன்.

வெளியில் வந்து சாலையின் வலது புறமாகவே நடந்து தொழிற்பேட்டைக்குள் வலது புறமாகவே நடக்க ஆரம்பித்தேன். தயாராக புறப்பட்டு எந்த ஆட்டோவும் நின்றிருக்கவில்லை. நேரமும் 8தான் ஆகியிருந்தது.

முதல் கரத்தில் நடக்கும் போது சாரை சாரையாக மஞ்சள் சீருடை அணிந்து தலையில் பாதுகாப்பு கவசம் அணிந்த கட்டிடத் தொழிலாளர்கள் முன்னேறிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒருவர் தலைக்கவசத்தைக் கையிடுக்கில் வைத்திருந்தார்.

தான் உழைத்த வயலின் விளைபொருள் தனக்கு சொந்தமில்லை. தான் கட்டிய கட்டிடத்தில் தனக்கு உரிமையில்லை, தான் செய்யும் பொருள் தனக்குப் பயன்படுத்த முடியாது என்பது மிகப்பெரிய மனித உரிமை மீறல். மெட்ரோபோலிஸ் படத்தில் காண்பிப்பது போன்று பட்டாளமாக மனிதர்கள் நுகத்தடியில் மாட்டப்பட்டு அவர்களின் உழைப்பில் வெளிப்பாடுதான் மாட மாளிகைகளும் கூட கோபுரங்களும். அதைத் தவிர வேறு ஒன்றுமே கிடையாது உலகத்தில். சக மனிதனை சுரண்டுவது மிகக் கீழ்த்தரமான மனித மனநிலை.

வாசலில் காவலர்கள் சல்யூட் அடித்தார்கள். நானும் திரும்பி வணக்கம் வைத்தேன். அவர்களை  மனிதர்களாக பார்ப்பவர்கள் மிகக் குறைவாகவே இருப்பார்கள் என்று தோன்றியது.

ஆசிரியர் அறைக்குள்  போய் கணினியை இயக்கினேன். இணையம் வேலை செய்யவில்லை. மின்னஞ்சல் பார்த்து விட்டு 9.30க்கு புறப்பட்டேன். வருகைப் பதிவு கோப்புகளை எடுத்துக் கொண்டு வகுப்புக்குப்போனேன். உடனேயே கேள்வித்தாளை வினியோகித்தேன்.

தொடர்ந்து பலகையில் சீன எழுத்துக்களை எழுதிப் பார்க்கும் படி போட்டி. 万岁 எழுத்துக்களை எழுதி ஒவ்வொருவரையும் ஒரு கட்டத்துக்குள் முயற்சிக்கச் சொன்னேன். கடைசியில் பெயர்களைப் பார்க்காமல் நான் எனது மனதுக்குத் தோன்றிய மதிப்பெண்களை கொடுத்தேன்.

முதல் மதிப்பெண் கிடைத்தது. மூன்று பேருக்கு இரண்டாம் மதிப்பெண். பரிசைக் கொடுத்து விட்டு ஒவ்வொருவராக அழைத்து மதிப்பெண்களை விளக்கினேன். 30க்குக் குறைவாக இருப்பவர்களுக்கு பிசினஸ் சைனீஸ் முதல் அத்தியாயத்தை இரண்டு முறை எழுதிக் காட்டும்படியும் அதற்கு மதிப்பெண் கொடுப்பதாகவும் சொன்னேன்.

முடித்து விட்டுக் கீழே வந்தால் முதலாம் ஆண்டு மாணவர்கள் ஒட்டு மொத்தமாக கட் அடித்து விட்டார்களாம். வகுப்பு இல்லை. இரண்டாம் வகுப்பு மாணவர்களை அழைத்துக் கொண்டு போய்  அனுப்ப வேண்டிய கடிதத்தை எழுதி முடித்தேன்.

சாப்பிடுவதற்கு ரொட்டி வேண்டாம், 2 கிண்ணம் பாயாசம், சின்னக் கிண்ணங்கள்தான், தயிர் சோறு, காய் வாங்கிக் கொண்டேன்.

2 மணிக்குப் பிறகு புறப்பட்டேன். வெளியில் 10 நிமிடங்கள் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. வெயில் அடிக்கவில்லை, படிக்க புத்தகமும் இருந்தது. ஒரு மேஜிக் வண்டி வந்து 10 ரூபாயில் வெளியில் வந்து விட்டேன். 19B குளிர்பதன பேருந்தில் ஏறி சைதாப்பேட்டை. வழியில் இருக்கைகள் நிரம்பி நிற்கும் அளவுக்கு கூட்டம் ஏறி விட்டது. புத்தகம் படித்துக் கொண்டே இருந்தேன். சைதாப்பேட்டையில் இறங்கி, பனகல் மாளிகை முன்பு இறங்கி, சென்ட்ரல் போகும் பேருந்துகள் நிற்கும் இடம் வரை நடந்து பேருந்து பிடித்தேன்.

கணிசமான நேரம் காத்திருந்த பிறகு B18 வந்தது. இருக்க இடம் இல்லை. ஆனால் புதிய பேருந்து, நிற்க கூட்டமில்லாமல் இருந்தது. ஏறிக் கொண்டேன். சென்ட்ரல் போக 13 ரூபாய் சீட்டு. டிவிஎஸ் வந்ததும் உட்கார இடம் கிடைத்தது. சென்ட்ரல் பாலத்தில் நிற்கும் போது இறங்கி நடந்தேன்.

பெரியமேடு போக வேண்டிய இடத்துக்கு அருகில் சாலையைக் கடந்தேன். அவருக்கு குறுஞ்செய்தி அனுப்பி விட்டு தேநீர் கடைக்கு வந்தேன். ஒரு பால், சொல்லி விட்டு உட்கார்ந்தால் பிரெட் ஆம்லெட் கண்ணில் பட்டது. போடுபவர் ஒரு வட இந்திய இளைஞர். நன்றாக இருந்தது. பாலும் அதுவும் சேர்த்து 20 ரூபாய்.

உட்கார்ந்து கணினியைஇயக்கி இணையத்தில் நுழைய முயற்சித்தேன் சிரம்பபட்டுத்தான் நுழைந்தது. ஸ்வைத்திருக்கும் பிஎஸ்என்எல் இணைப்பு நன்றாக இருக்கிறதாம். அவர் ஐபேட் பயன்படுத்துகிறார். ஒரு தேநீர் கொடுத்தார்கள். அரை மணி நேரத்துக்குப் பிறகு வந்து அழைத்தார். ஒரு காபி கிடைத்தது. செய்ய வேண்டிய பணிகளின் பட்டியலைப் படித்தார். சரவணன் எழுதி அனுப்பியது. எதுவும் பெரிய தவறாகக் கிடையாது. ஒவ்வொன்றுக்காக விளக்கம் கொடுத்தேன். பணம் அனுப்புவதற்கான கோரிக்கையையும் வைத்து விட்டேன். நாளை பணிப் பட்டியலையும் பணப் பட்டியலையும் இணைத்து மின்னஞ்சல் அனுப்பி விட வேண்டும்.

அதன் பிறகு டாடா குறித்துக் கேட்டார்.  பெயர்களைச் சொல்லியே பேசிக் கொண்டிருந்தேன். பெரு நிறுவனம் என்பது இருதயம் இல்லாததது. அதில் பணி புரிபவர்கள் அதிகாரம் செலுத்துபவர்கள், முடிவு எடுப்பவர்கள் மனிதத் தன்மை உதிர்க்கப்பட்டவர்கள் என்று வேகமாவே பேசினேன்.

முடித்து விட்டு எழுந்து வெளியில் வந்தால் ஒரு ஆட்டோ டிரைவர் கூப்பிட. பொது மருத்துவமனை  எதிரில் விட 40 ரூபாய் கேட்டார். 30 ரூபாய் என்று சொல்லி உட்கார்ந்தால் சாலையின் இந்தப் பக்கமே விட்டு விட்டார். இறங்கி சாலையைக் கடந்து நடந்து வந்து சேர்ந்தேன். கேகேநகர், அய்யப்பன்தாங்கல் பேருந்துகள் நிற்கும் இடம். கோயம்பேடு போகும் பேருந்தை நிறுத்த முயன்றவர்களிடம் விபரம் சொல்லி அந்தப் பக்கம் அனுப்பினேன்.

காலியாக இருந்த இருக்கையில் உட்கார தயங்கிய கைக்குழந்தையுடன் நின்றிருந்த பெண் நான் உட்கார்ந்ததும் மறுமுனையில் உட்கார்ந்து கொண்டார். 11Gயில் ஏற்றி விடும்படி கேட்டார் ஒரு பெண். ஏற்றி விடப்பட வேண்டியவர் கண் பார்வை சரியில்லாதவர். இவர் வேறு எங்கோ போக வேண்டும். சிறிது விவாதத்துக்குப் பிறகு நானே ஏற்றி விட்டுப் போகிறேன் என்று முடிவு செய்து விட்டார்.

நானும் அதே பேருந்தில் ஏறிக் கொண்டேன். நெசப்பாக்கத்தில் இறங்கிக் கொள்ளலாம். கூட்டம் அதிகமில்லை. உயரமான இருக்கையில் உட்கார்ந்திருந்தேன். அதிகாலையின் அமைதியில் படித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

இறங்கி எதிரில் இருந்தா பனாமா கிச்சன் என்ற உணவு விடுதிக்குள் போனேன். மங்கோலிய முகத்தோற்றத்துடன் நான்கு பெண்கள், சிறு பெண்களும் உண்டு. ஒரு ஆண் அவர்களின் கங்காணியாக இருக்க வேண்டும்.

சாப்பிட்டு முடித்து வெளியில் வந்து நடந்து வீடு வந்து சேர்ந்தேன். பகவத்கீதை புத்தகத்தைப் புரட்டிக் கொண்டிருந்தேன். அதன் பிறகு மீண்டும் அதிகாலையின் அமைதியில். படிக்கப் படிக்கத் திகட்டாத படைப்பு. இதுதான் உண்மையான கலைப்படைப்பு. காடு போன்ற அரை போர்னோ கதைகள் இல்லை.

இதை முடித்து விட்டு உலாவப் போக வேண்டும். திரும்பி வந்து துணிகளை எடுத்து வைத்து விட்டு வீட்டை ஒதுக்கிக் குளிக்க வேண்டும். காலை உணவு. மதிய வாக்கில் வேலூர் புறப்பட்டு விடலாம்.

முன்னேற்றப் பாதை

ஜனவரி 23, 2011 நேரம் காலை 4.20

நேற்றுக் காலையில் 5 மணிக்குப் பிறகுதான் எழுந்திருந்தேன். 4 மணிக்கே விழிப்பு வந்த போது எழுந்திருந்தால் நாட்குறிப்பு எழுதியிருந்திருக்கலாம். 5 மணிக்கு எழுந்த பிறகு காலைக் கடன்களை முடித்துப் புறப்படுவதற்கு நேரம் சரியாக இருந்தது. தியானம் செய்வதற்கு கூட உட்காரவில்லை. 6.20க்கெல்லாம் புறப்பட்டு விட்டேன்.

வெளியில் வந்து நடந்து ஆற்காடு சாலை வரும் போது 6.30 மணி. டெக்கான் குரோனிக்கிள் நாளிதழ் வாங்கிக் கொண்டு பேருந்து நிறுத்தத்துக்கு வந்தேன். 37Gயில் ஏறி வடபழனி முருகன் கோவில் - பல இடங்களுக்கு கட்டணம் 11 ரூபாய் ஆகி விட்டிருக்கிறது, சொகுசுப் பேருந்தில். முன்பு 7 ரூபாய் இருந்தது, இப்போது 11 ரூபாய். கிட்டத்தட்ட 40% அதிகரிப்பு.

சாலை நிறுத்தத்தில் பேருந்து நின்றாலும் இறங்கி விடாமல் தொடர்ந்து பேருந்து நிறுத்தத்தில் இறங்கினேன். தேநீர் கடையில் ஏதாவது சாப்பிட்டு விட்டு குடிக்கலாம் என்று ஒரு எண்ணம். எதுவும் வசதியாக இல்லை. நூறடி சாலையில் பேருந்து நிறுத்தும் இடத்துக்கு வந்து காத்திருந்தேன். சில நிமிடங்களிலேயே 119 வெளியூர் பேருந்து - மாமல்லபுரம் போவது (கல்பாக்கம்?) வந்தது. பெருங்குடி, சோழிங்கநல்லூர், கேளம்பாக்கம் என்று வழி எழுதிப் போட்டிருந்தார்கள். சந்தேகத்துக்கு இடமில்லாமல் யாரிடமும் கேட்காமல் ஏறி உட்கார்ந்தேன். 3 பேர் உட்காரும் இருக்கையில் உட்கார்ந்தேன். கொஞ்ச தூரம் போனதும் பின் இருக்கையில் போய் விட்டேன். சோழிங்கநல்லூர் என்று சீட்டு - 14 ரூபாய். சிறுசேரி சிப்காட்டுக்கு 17 ரூபாய் கட்டணம்.

கணினியை இயக்கி இணையத்தில் மின்னஞ்சல் பார்த்தேன். இந்து செய்திகள், டுவிட்டர் என்று திறந்து கொண்டேன். பேருந்து கடைசி இருக்கையில் பயங்கரமாக குலுங்கியது, மடிக்கணினியை முன்பக்கம் கம்பியில் போய் மோதி விடும் அபாயம்இருந்தது. தவிர்த்துக் கொள்ள கவனமாக பிடித்திருக்க வேண்டும். கம்பி இல்லாத இருக்கையாகத்தான் கடைசி இருக்கையில் உட்கார்ந்திருந்தேன். பேருந்து நிரம்பி விடவில்லை கடைசி வரை. வெகு வேகமாக ஓட்டிப் போய் 7.30க்கெல்லாம் சோழிங்கநல்லூர் வந்து விட்டார். இங்கும் சாலை நிறுத்தத்தில் இறங்காமல் தாண்டி பேருந்து நிறுத்தத்தில் இறங்கிக் கொண்டேன்.

வழக்கமாக சாப்பிடப் போகும் உணவு விடுதிக்குப் போகாமல், சாலையைக் கடக்காமல் கடற்கரை நோக்கிய சாலையில் இருக்கும் தேநீர் விடுதிக்கு வந்தேன். தேநீரும் வடையும் சாப்பிடலாம் என்று நினைத்தால், மேசையில் உட்கார்ந்து சிலர் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். நானும் போய் உட்கார்ந்தேன். பொங்கல், வடை சொன்னேன்.

வேலை செய்யும் பையன் - இந்தி பேசுபவன் என்று தெரிந்தது. சுறுசுறுப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தான். கொஞ்சம் மூத்த பணியாளராக தமிழ் பேசுபவர், கல்லா பெட்டியில் மலையாளம் பேசுபவர். உழைக்கும் மக்களின் தேசிய இன ஒருமைப்பாடு இப்படித்தான் வெளிப்படுகிறது. சாப்பிட வந்த அய்யப்பன் மாலை போட்ட ஒருவர் , பையன் இந்தி பேசுபவன் என்று தெரிந்ததும் தீன் இட்லி, படா என்று அரைகுறை இந்தியில் ஆர்டர் கொடுக்கிறார்.

பொங்கலில் டால்டா அல்லது நெய் அபாயம் இல்லாமல் அரிசி+பருப்பு நன்கு வேக வைத்த கலவையாக இருந்தது. நிறையவே வைத்திருந்தார்கள். பொங்கலுக்குப் பிறகு பால் ஒன்று. இன்னொரு வடையும். பூரிக்கு மாவு பிசைந்து கொண்டிருந்தார். பூரி இருக்கிறதா என்று கேட்டவரிடம், அதைக் கண்காட்டி தாமதமாகும் என்று புரிய வைத்தான் வேலை செய்யும் பையன். வெளுத்த தோல் பையன்கள் வேலை செய்வது என்பது முன்பெல்லாம் அரிதாகவே காணக் கிடைத்தது. இப்போது வடக்கு வடகிழக்கு மாநிலங்களிலிருந்து வரும் தொழிலாளர்கள் அந்த கண் திறப்பையும் ஏற்படுத்துகிறார்கள்.

பொங்கல், 2 வடை, பால் என்று சரியாக நினைவு வைத்து 37 ரூபாய் என்று முதலாளியிடம் கணக்கு சொன்னான். 2 வடை விவகாரத்தை நான் மறந்து விட்டிருந்தேன். நானாக சொல்லியிருந்தால் பொங்கல்+வடை+பால் என்று சொல்லியிருந்திருப்பேன். பொங்கல் 20 ரூபாய், வடை 5 ரூபாய், பால் 7 ரூபாய் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

மீண்டும் பேருந்து நிறுத்தத்துக்கு வந்தால் ஒரு பகிர்வூர்தி கிளம்பிக் கொண்டிருந்தது. சிப்காட் என்று கூவி ஏற்றிக் கொண்டிருந்தார். அருகில் போய்க் கேட்டால் அடுத்த வண்டி என்று நகர்த்தி விட்டார். முன் இருக்கையில் ஒருவர்தான் உட்கார்ந்திருந்தார். பின் இருக்கைகளிலும் ஒரு காலி இடம் இருந்தது. அடுத்த ஆட்டோவிலும் ஏறிக் கொள்ளவில்லை.

M119 வந்தது, 21H குளிர்பதன பேருந்து வந்தது. அடுத்து வந்த சொகுசுப் பேருந்தில் ஏறினேன். முன் வாசலில் ஏறி 11 ரூபாய் கொடுத்து விட்டு சிப்காட் சீட்டு. இதுவும் இன்னொரு 11 ரூபாய் தூரம்தான். நிறைய பேர் முன்பக்கமாக ஏறியிருந்தார்கள், அவர்களில் பலர் சிப்காட்டுக்கு சீட்டு அனுப்பினார்கள். பள்ளி மாணவியர்கள் பலர் ஏறி வாசலை விட்டு நகரவில்லை. நாவலூர் தாண்டிய பிறகு கட்டணச் சாவடியில் கணிசமான நேரம் காத்திருக்க வேண்டி வந்தது.

சிப்காட்டில் இறங்கி புறப்பட்டிருந்த ஆட்டோவில் ஏறப் போனால் பின் இருக்கைக்கு அனுப்பினார். ஏற்கனவே ஒரு பெண்ணும் பையனும் இருந்தார்கள். அடுத்து வந்த பெண்ணுக்கு இடம் விட்டு நான் முன் இருக்கைக்குப் போய்  விட்டேன். அதே நேரம் இன்னொரு இளைஞரும் ஏற புறப்பட்டு விட்டார். டிசிஎஸ் அருகில் முதலில் இருந்த பெண் பயணப் பையோடு இறங்கினார், முன் இருக்கையில் இருந்தவரும் இறங்கினார். ஹெக்சாவேரில் பின் இருக்கையில் இருந்த பையன். நான் அங்கு போய் உட்கார்ந்து கொண்டு இடம் வந்ததும் இறங்கினேன்.

கிட்டத்தட்ட தினமும் முதலில் வரும் அலுவலக ஊழியர் நான் ஆகி விட்டேன். வாசல் காவலர்கள் தமது இளகிய நிலைப்பாட்டிலிருந்து விறைத்துக் கொண்டு சல்யூட் அடிக்கிறார்கள்.

இணையம் இணையவில்லை. 9 மணிக்குப் பிறகு இணைந்தது.  9.15க்கு வகுப்பறைக்கான வருகைப்பதிவு கோப்புகளை எடுத்துக் கொண்டு முதலாமாண்டு வகுப்புக்குப் போனேன்.

கணினியில் சீன உள்ளீட்டு முறையை அமைத்துக் கொண்டவர்களை அது வரை பழகிய எழுத்துக்களை உள்ளிடும்படி சொன்னேன். சுற்றி வந்து கொஞ்சம் தளர்வாக பேசிச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தேன். பிறந்த நாள். எல்லோருக்கும் எக்ளேர்ஸ் மிட்டாய் கொடுத்தார். முதல் முறையாக வகுப்பறைக்குள் வந்து உட்கார்ந்தான். கடைசியில் அவனுக்கு  அதிக மதிப்பெண் கிடைத்திருந்தது.

வீட்டில் கொடுக்கப் போகும் பார்ட்டிக்கு வரும்படி வழி சொன்னது ராமாயணக் கதையாக நீண்டு கொண்டிருந்தது. பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள் என்று சீன மொழியில் சொல்வது, புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள் சொல்வது என்று எழுதிப் போட்டேன். மாணவர்கள் கொஞ்சம் பயம் கலந்த மதிப்போடுதான் பேசிக் கொள்கிறார்கள் என்று நடத்தையில் தெரிந்தது. அலட்சியமாக நடக்கும் மாணவர்களை தனிமைப்படுத்தி பலமாக திட்டுவது சரியான அணுகுமுறையாகத்தான் இருக்கிறது. அதை தேநீர் இடைவேளையில் குறிப்பிட்டேன்.

முதலாமாண்டு வகுப்பிலிருந்து வெளியில் வந்த பிறகு அறைக்குப் போய் அடுத்தடுத்த பருவங்களில் எனது தேவை இருக்கிறதா என்று கேட்டுக் கொண்டேன். முதலாமாண்டு மாணவர்களுக்கு அடுத்த பருவத்திலும் மொழிப்பாடம் உண்டு என்றும் உறுதி செய்து சொல்வதாகவும் சொன்னார்.

தேநீர் குடித்தேன். அவரே 2 பிஸ்கட்டுகளும் வாங்கிக் கொடுத்தார். முடித்து விட்டு இரண்டாம் ஆண்டு வருகைப்பதிவுகளுடன் அவர்கள் வகுப்புக்குப் போனேன்.

இரண்டாம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு தேர்வு சனிக்கிழமைக்குத் தள்ளி வைக்கப்பட்டிருந்தது. கேரக்டர்கள் எழுதுவதை பயிற்சி செய்கிறோம் என்று சொன்னார்கள். ஒவ்வொருவராக வந்து பலகையில் எழுத வேண்டும். போட்டிப் போட்டுக் கொண்டு எழுதினார்கள். எல்லோரும் சொல்வது போல ஆர்வமான நேர்மையாக படிக்கும் மாணவர்கள் நிரம்பிய வகுப்புதான். இங்கும் சீக்கிரம் முடித்து விட்டு அறைக்கு வந்தேன்.

1.15க்குப் பிறகு சாப்பிடப் போனேன். உணவுக்கு ரொட்டி வேண்டாம், சிறிது சோறு, மோர்க்குழம்பு, நிறைய பட்டாணி+உருளைக் கறி வாங்கிக் கொண்டேன்.

'மூன்று பருவங்களிலும் நீ தேவை' என்று சொன்னார். அப்படியே பேச்சு நீண்டு வீடு, குடும்பம், கூடப்பிறந்தவர்கள், மனைவி, குழந்தைகள் என்று விபரங்களை விசாரித்தார். தொழில் எப்படிப் போகிறது என்று கேட்டுக் கொண்டார்.

2 மணிக்குப் பிறகு புறப்பட்டேன். அறைக்கு வந்து முதலாம் ஆண்டு மாணவர்களுக்கு இன்டெர்னல் மதிப்பெண்கள் எழுதிக் கொடுத்தேன். அடுத்த வியாழக்கிழமை மதியம் தேர்வு மேற்பார்வைக்குப் போட்டிருந்தார்கள். 1.30 முதல் 3.30 வரை. காலையில் இரண்டாம் ஆண்டு மாணவர்களுக்கு வகுப்பு இருக்கிறதே. எல்லாம் யோசித்துதான் செய்கிறார்கள். திங்கள் கிழமை வர முடியுமா என்று கேட்டார்கள். முடியாது என்று சொல்லி விட்டேன். இவர்களுக்காக தங்கி விட்டுப் போக  முடியாது.

வெளியில் வந்தால் வண்டிகளே கிடைக்கவில்லை. கிட்டத்தட்ட 10 நிமிடங்களுக்குப் பிறகுதான் ஒரு ஆட்டோ வந்தது. 15 ரூபாய் என்று எச்சரித்து ஏற்றிக் கொண்டார். சோழிங்கநல்லூருலிருந்து வரும் பகிர்வூர்தி. சிப்காட் வண்டிகளில் 20 ரூபாய், வழக்கமான ஆட்டோவில் பலரை ஏற்றிக் கொள்வார்கள்.

இறங்கி ஜூஸ் கடையைத் தேடிப் பார்த்தால் திறந்திருக்கவில்லை. 21H குளிர்பதன பேருந்தை விட்டு விட்டு அடுத்த 19B யையும் விட்டேன். 19B குளிர்பதன பேருந்தில் ஏறி உட்கார்ந்தேன். உட்கார நிறைய இருக்கைகள் இருந்தன.

அடுத்த பருவத்துக்கு என்னென்ன எழுத்துக்களை பயிற்றுவிக்கலாம் என்று ஒற்றை இழுப்பு, இரண்டு இழுப்பு, மூன்று இழுப்பு எழுத்துக்களை குறித்துக் கொண்டேன். இதிலேயே பெரும்பாலும் முடித்து விடலாம்.

சத்யபாமாவில் 10-15 மாணவர்கள் ஏறினார்கள். ஆண்களும் பெண்களும். ஒரே சத்தம், கூச்சல், கும்மாளம் என்று இருந்தது. பெருங்குடி வரும் போது எழுதி முடித்து மூடி வைத்தேன். அண்ணா பல்கலையில் இறங்கிக் கொண்டேன். கிண்டி போகும் M119ல் ஏறி 4 ரூபாய் சீட்டு. கிண்டியிலிருந்து அம்பத்தூர் போகும் பேருந்தில் 11 ரூபாய்க்கு அசோக் பில்லர் நிறுத்தம்.

இறங்கி சாலையைக் கடந்த கேகே நகர் பேருந்து நிறுத்தத்துக்கு வந்து டாடா மேஜிக் வண்டியில் முன்பக்கம் ஏறினேன். நெசப்பாக்கம். விருகம்பாக்கம் வரை 10 ரூபாய்தான் வாங்குகிறார். பேருந்து கட்டணம் கூட அதை விட அதிகம். நெசப்பாக்கம் முனையில் இறங்க 7 ரூபாய். சரியாக சில்லறை இருந்தது.

பத்திரிகைக் கடையில் ஆனந்த விகடன் - 100 ரூபாய்க்கு சில்லறை. 1.50 காசு கொடுத்து இரண்டு பபுள் கம் வாங்கும் பள்ளி மாணவிகள். சாலையைக் கடந்து ஜூஸ் கடையில் பாதாம்+புரூட் மிக்ஸ் அடுத்து இன்னொரு பாதாம். மொத்தம் 16 ரூபாய்.

யாரை எப்படி ஊக்குவிப்பது, எப்படி விமர்சனம் செய்வது, திறமைகளுக்குச் சரியான வெளிச்சம் கொடுப்பது என்று அவரது நேர்மை வியக்கத்தக்கது.

சாப்பாடு

நேரம் 6.35, டிசம்பர் 14, 2011.

இன்றைக்கு core dumpதான் செய்ய வேண்டும். நேற்றைக்கு காலையில் நாட்குறிப்பு எழுதி முடிக்கும் போது 8.30 ஆகியிருந்தது. சாப்பிடப் போகலாம் என்று பேன்ட், சட்டை மாட்டிக் கொண்டு புறப்பட்டேன்.

அப்படியே வழியில் வீட்டு உரிமையாளர் வீட்டுக்குப் போனேன். கூப்பிட்டால் யாரும் பதில் இல்லை. அழைப்பு மணியை அடித்தேன். உள்ளிருந்து அம்மா வந்தார்கள். உட்காரச் சொன்னார்கள். வீட்டுக் காரர் தண்ணீர் பிடித்துக் கொண்டிருந்திருக்கிறார். வீடு மாற்றுவது பற்றி பேசினோம். நானும் தண்ணீர் பிடிக்க வேண்டும். நான் சமையலறையை ஒதுக்கிக் கொடுத்து விட்டு, ஞாயிற்றுக் கிழமை வீடு மாற்றுகிறேன் என்று சொன்னதை ஏற்றுக் கொண்டார். அப்படியே திரும்ப வீட்டுக்குப் போய் குடிதண்ணீர் குடத்தை எடுத்துக் கொண்டு வந்தேன். அவரே பிடித்துக் கொடுத்து விட்டார்.

தண்ணீர் பிடிக்கும் நேரத்தில், நான் 3G அட்டை பற்றி சொல்ல அவர் இணையம் குறித்து பேச ஆரம்பித்து, அவர் ரிலையன்ஸ் அட்டை மேட்ரிமோனி பார்க்கத்தான் பயன்படுத்துகிறார். பையனுக்கு வரன் பார்க்கிறார். பல வரன்களை பார்த்து தொடர்பு கொள்ளும் நேரத்தில் வேறு அமைந்து விட்டது என்று தகவல் கிடைக்கிறதாம். பக்கத்தில் ஒரு ஊரில் நல்ல பெண், தகவல் துறையில் வேலை பார்ப்பவர், குடும்பமும் நல்ல குடும்பம். போய் பெண் பார்த்து விட்டு வந்தார்கள். ஒங்க குடும்பத்துக்கு ஒத்து வருவதா அமையணும் அதுதான் முக்கியம்.

இதற்கிடையில் ஒரு டீயும் போட்டுக் கொடுத்தார்கள். குடித்து விட்டுக் கிளம்பினேன்.

ஒரு வேலையை தள்ளிப் போட்டாகி விட்டது. குடத்தை வீட்டில் வைத்து விட்டு சாப்பிடப் போனேன். மெஸ்சில் சொந்தக்காரர் இல்லை. அவரது மனைவி கொண்டு வந்தார். பொங்கல் வடைதானே என்று கேட்டு விட்டு ஒரு வடையோடு கொண்டு வந்தார். அவர் கணக்குப்படி 2 வடைகள் வைக்க வேண்டும். சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது வண்டியில் கடைக்குப் போய் திரும்பி வந்த அவர் இன்னொரு வடையை கொண்டு வைத்தார். அதன் பிறகு வழக்கமான பூரி 3, காபி. சாப்பிட்டு விட்டு 50 ரூபாய் காசு கொடுத்து கிளம்பினேன்.

சாப்பிடும் போது தினத்தந்தி நாளிதழ், தினத்தந்தியில் காவல்துறை ஐஜி மக்களிடம் உருக்கமாக பேசியது குறித்த செய்தி வெளியாகியிருந்தது. பின்னர் அதை கூகுள் பஸ்சிலும் வெளியிட்டேன். எந்த குளறுபடியும் வரக்கூடாது, மக்கள் பாதிக்கப்படக் கூடாது என்று மேலிடத்திலிருந்து உத்தரவு கிடைத்திருந்திருக்கும்.

சுற்றி நடந்து வந்து கடையில் நாளிதழ் வாங்கிக் கொண்டு திரும்பி வீட்டுக்கு வந்தேன். செய்ய வேண்டிய வேலைகளின் பட்டியல் நீளமாக இருந்தது. இதற்குள் மின்னிணைப்பும் வந்து விட்டிருந்தது.

வீட்டு வேலை செய்யும் அம்மா வந்ததும், அடுக்களையில் இருக்கும ் பொருட்களை வேறு அறைக்கு மாற்றி வைக்க உதவி செய்யச் சொன்னேன். அவரும் அதைச் செய்து கொடுத்து விட்டார்கள்.

கதவைப் பூட்டிக் கொண்டு சாப்பிடக் கிளம்பினேன். வங்கியில் போட வேண்டிய காசோலைகளையும் எடுத்துக் கொண்டேன். ஓடைப்பிள்ளையார் கோவில் அருகில் இருந்த கணேஷ் பவனுக்குப் போனால், தயிர் சாதம் மட்டும்தான் இருக்கிறது என்று விரட்டி விட்டார். அங்கு போயிருக்கவே கூடாது. அப்படியே நடந்து மீனாட்சி பவனுக்குப் போனேன். கடை நிறைய ஆட்கள் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். 7 பேர். ஒரு இடம் காலியாக இருந்தது. அதில் நான் உட்கார்ந்தேன். கொஞ்சம் கூச்சம் தெளிந்து சகஜமாகியிருந்தது. காலிபிளவர் கூட்டு, முட்டை கோஸ் பொரியல் என்று நினைவு. சாம்பார், காரக் குழம்பு எல்லாம் கொஞ்சம் நீர்த்துப் போய் தெரிந்தன.

பாதி சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது ஒரு அரசாங்க வண்டி வந்து நின்றது. உள்ளே முன் இருக்கையிலும் பின் இருக்கையிலும் ஆட்கள். இறங்கி வந்தார்கள்.என்னைத் தவிர மற்ற எல்லோரும் சாப்பிட்டு முடித்து எழுந்து விட்டார்கள். தொலைக்காட்சி பெட்டியில் அத்திப்பூக்கள் ஓட ஆரம்பித்தது. குழந்தை ஒன்றை கடத்தி வந்திருந்த பெண்ணை காவல் துறை பெண் மிரட்டுவதாக காட்சிகள்.  5 பேருக்கு சாப்பாடு இருக்குமா என்று கேட்டு விட்டு வண்டியில் வந்தவர்கள் நுழைந்தார்கள். என் அருகில் ஒருவர், மற்ற இரண்டு மேசைகளில் இரண்டிரண்டு பேராக உட்கார்ந்து கொண்டார்கள். என் அருகில் உட்கார்ந்தவர் ஓட்டுனர் போல தெரிந்தது.

வண்டியில் தண்ணீர் பாட்டில் இருக்கிறதா என்று எனக்கு இடது பக்க பெஞ்சில் உட்கார்ந்திருந்தவர் கேட்டார். அவர்தான் அதிகாரி போலிருக்கிறது. இவர் பணிவாக பதில் சொல்லி, வேண்டுமென்றால் போய் எடுத்துக் கொண்டு வருகிறேன் என்று சொன்னார். வேண்டாம், சாப்பிடுங்க, சாப்பிட்டு முடிச்ச பிறகுதான் தேவை என்று சொல்லி விட்டார்.

சாப்பிட்டு முடித்து 30 ரூபாய் கொடுத்து விட்டு பிஎஸ்என்எல் நோக்கி நடந்தேன். இணைப்பை சரண்டர் செய்வதற்கான வழிமுறைகள் பற்றிக் கேட்டேன். ஒரு படிவம் கொடுத்தார்கள். விண்ணப்பம் கொடுத்த அதே நாள் துண்டிக்கப்பட்டு விடும், நாள் குறிப்பிட்டு துண்டிக்க முடியாது என்று சொல்லி விட்டார்கள். போன மாத கட்டணத்தைக் கட்டி விடும்படி சொன்னார். வைப்புத் தொகை 1,400 ரூபாய் இருப்பதில் அட்ஜஸ்ட் செய்ய முடியாது என்று சொன்னார். தொலைபேசியையும் வெள்ளை பெட்டியையும் கொண்டு வரச் சொன்னார். மோடம், ஸ்பிளிட்டர் என்னுடையதுதான்.

சனிக்கிழமை திரும்பி வந்து, ஞாயிற்றுக் கிழமையும், திங்கள் கிழமையும் பயன்படுத்தி விட்டு திங்கள் கிழமை வந்து எழுதிக் கொடுக்கலாம். அப்படியே கேஸ் உருளையும் திங்கள் கிழமை வாங்கிக் கொள்ளலாம் என்று முடிவு செய்தேன். அப்படியே வந்து ஸ்டேட் வங்கி கிளைக்கு போனால், அங்கு ஊழியர்கள் யாரும் இருக்கையில் இல்லை. உணவு இடைவேளையாம். பாதுகாப்பு காவலர் உட்காரச் சொன்னார். இரண்டு படிவங்கள் வாங்கி காசோலை விபரங்களை நிரப்பினேன். சாப்பிட்டு முடித்து உள்ளே போய் திரும்பி வர நிர்ணயிக்கப்பட்ட நேரம் எடுப்பது போல ஒவ்வொருத்தராக வந்தார்கள்.

காசோலைகளைக் கொடுத்து விட்டு வங்கி பாஸ்புக்கிலும் விபரங்களை நிரப்பி வாங்கிக் கொண்டேன். செலவு நிறையத்தான் ஆகியிருக்கிறது. இதை கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். தேவையில்லாத செலவுகளை தவிர்க்க வேண்டும்.

வீட்டுக்கு வரும் போது மின்னிணைப்பு இல்லை, 2 மணியிலிருந்து 4 மணி வரை வெட்டு போல தோன்றியது. மின்னஞ்சல்கள் பார்க்க 3G அட்டையை பயன்படுத்திக் கொண்டு மின்னிணைப்பு வந்த பிறகு நாட்குறிப்புகளை பதிவு போட்டேன்.

இரவு உணவுக்கு வெளியில் போகலாம் என்று புறப்பட்டேன். 7.45 ஆகியிருந்தது.  பேருந்து நிறுத்தத்துக்கு வந்ததும் 10ம் எண் பேருந்து வந்தது. ஏறி சிஎம்சி சீட்டு வாங்கினேன். 4 ரூபாய். உட்கார இருக்கையும் கிடைத்தது. நீண்ட பயணமாக பேருந்து வருவதாகப் பட்டது. சிஎம்சி வரும் போது திடீரென்று நினைவு வந்து இறங்கிக் கொண்டேன். நடந்து சிஎம்சி முன் வாசல் எதிரில் அவுட்லுக் வாங்கினேன்.

அவுட்லுக்கில் கபில் சிபலை ஹிட்லராக உருவகித்து அட்டைப் படம். அவரை கடுப்பேற்றிய புகைப்படங்களின் தொகுப்பு கட்டுரையில். சோனியா காந்தியை நிறையவே நக்கல் அடித்து சித்தரித்திருந்த படங்கள். அது தவிர இங்கிலாந்தில் டெஸ்கோ முதலான பெருநிறுவன சில்லறை வணிகர்களைப் பற்றிய கட்டுரை. முழுக்க முழுக்க குறை சொல்லி எழுதப்பட்ட கட்டுரை. இரண்டு பக்கக் கட்டுரை.

இதை முடிக்கும் போது 7.35 ஆகியிருக்கும். கொஞ்ச நேரம் இணையம் - இந்த நாட்குறிப்பு பதிதல் செய்ய வேண்டும். இப்போது 8.10 ஆகியிருக்கும். 8.10க்கு குளிக்க வேண்டும். 8.30. அதன் பிறகு தியானம் 8.50. 9 மணிக்கு தியானம் முடிந்து விடும். 9 மணிக்குப் புறப்பட்டு ஆம்பூருக்குப் போக வேண்டும். பேருந்து நிலையத்துக்கு 9.30க்கு. சாப்பிட்டு விட்டு 10 மணிக்கு பேருந்து. பேருந்தில் உட்கார்ந்து பணிகளை முடிக்க வேண்டும். கூடவே திட்டமிடுதல் பற்றியும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

11.30க்கு முதலில் அவரது லாட் நம்பர் வராமல் இருப்பதை பார்க்க வேண்டும். அதன் பிறகு இந்த இரண்டு அறிக்கைகளையும் போட்டு விட வேண்டும். மதிய உணவு அங்கேயே சாப்பிட்ட விட்டு, அடுத்து சின்னச் சின்ன வேலைகள் இருந்தால் முடித்து விட்டு 4 மணிக்குப் புறப்பட வேண்டும். 6 மணிக்கு வீடு.

வீட்டிலிருந்து 8 மணிக்குப் புறப்பட்டால் போன வாரம் போல 11 மணிக்கு பூந்தமல்லி போய் 12 மணிக்கு வீடு போய் விடலாம்.

நாளைக்குக் காலையில் நாட்குறிப்பைத் தொடர்ந்து முதலாம் ஆண்டு மாணவர்களுக்கான மாதிரி வினாத்தாளை தயாரித்துக் கொள்ள வேண்டும். அதை அச்செடுத்து, நகல் எடுத்து வைத்தால் சனிக்கிழமை தேர்வு நடத்தி விடலாம்.

சென்னை - வேலூர்

டிசம்பர் 5, 2011.

நேற்று காலையில் நாட்குறிப்பு எழுதி முடித்த பிறகு நடந்து போய் கடையில் டெக்கான் குரோனிக்கிள் வாங்கினேன். 3 ரூபாய்க்கு 10 ரூபாய் கொடுத்தும் எதுவும் குறை சொல்லாமல் சில்லறை கொடுத்து விட்டார்கள். திரும்பி வந்து வீட்டை தூத்து வாரி விட்டு, குளித்து 20 நிமிடங்கள் தியானம்.

8.30 ஆகியிருந்தது. சாப்பிடப் போனேன். கடையில் கூட்டம் அதிகம் இல்லை. ஒரே ஒருவர் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார். இட்லி கேட்டால் 5 இட்லி வடையுடன் கொடுத்தார். சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது  உள்ளே வந்தார். என்னை கவனிக்காமலேயே என் எதிரில் உட்கார்ந்தார். அவர் மீதே பார்வை அகற்றாமல் உட்கார்ந்திருந்தேன். சில நொடிகளில் பார்த்து ஆச்சரிய சிரிப்பு சிரித்தார். ஒரு மேசையில் உட்காருவதற்கு முன்பு யார் ஏற்கனவே இருக்கிறார்கள் என்பதைக் கூட பார்க்காமல் என்ன ஒரு கவனக் குறைவு :-) அவர் 2 இட்லி, வடை வாங்கினார். பேசிக் கொண்டே சாப்பிட்டோம்.

கடைக்கார அம்மா உள்ள போக அவரே எழுந்து பூரி+வடை எடுத்துக் கொண்டார். நான் சொல்லி பூரி கேட்டேன். 2 பூரி+கிழங்கு. அவர் இன்னொரு முறை வடை. இப்படியாக 2 இட்லி+3வடை+1 செட் பூரி. மொத்தம் 20 ரூபாய். நான் 5 இட்லி+1வடை+1செட் பூரி=22 ரூபாய். அவர் முதலில் எழுந்து காசு கொடுத்தார். நான் கை கழுவி விட்டு வந்தவுடன் எனது கணக்கையும் கேட்டு அதையும் எடுத்துக் கொள்ளச் சொல்லி விட்டார்.

இனிமேல் வேலூருக்குப் புறப்பட வேண்டியதுதான்.

துணிகள், புத்தகங்கள், தின்பண்டங்கள் எல்லாவற்றையும் பையில் அடைத்தேன். தண்ணீர் பாட்டில்கள் 2ம் உள்ளே போயின. மடிக்கணினியை கணினி பையில் எடுத்துக் கொண்டேன். வீட்டு வாடகை கொடுக்க வேண்டும். முகவரி கேட்டேன். அப்புறம் பார்த்தால் வீட்டு வாடகை ஒப்பந்தத்திலும், அவரது விசிடிங் அட்டையிலும் முகவரி இருக்கிறது. அதை குறித்துக் கொண்டு வெளியில் வந்தேன்.

ஒரு ஆட்டோ பிடித்து அவர் வீட்டுக்குப் போய் பணம் கொடுத்து விட்டு அப்படியே கோயம்பேடு வரை போய் விடலாம் என்று உத்தேசம். 200 ரூபாய் வரை கேட்பார்கள் என்று நினைத்திருந்தேன். இங்கிருந்து ஆற்காடு சாலை போய், பேருந்து பிடித்து, மீண்டும் உள்ளே நடந்து, திரும்ப நடந்து வருவது என்பது சித்தரவதைதான்.

கோவிலைத் தாண்டி முனையில் வரும் போது எதிரில் வந்த ஆட்டோ வேகத்தைக் குறைத்தார். மிகவும் களைப்பாக தெரிந்தார். விபரம் சொன்னதும் 200 ரூபாய் கேட்டார். கேசவர்த்தினி அருகில் விடுவதற்கு எவ்வளவு என்று கேட்டேன். 70 ரூபாய் சொன்னார். ஏறினேன்.

சனிக்கிழமை மட்டும் இரவும் வண்டி ஓட்டுவராம். காலையில் 7 மணிக்கு வண்டி எடுத்து மதியம் 12 மணி வரை ஓட்டி விட்டு வீட்டுக்குப் போய் சாப்பிட்டு ஓய்வு எடுத்து விட்டு மாலையில் திரும்பவும் ஓட்டுவார். ஞாயிற்றுக் கிழமை பகலில் சவாரி அதிகம் கிடைப்பதில்லை என்ற காரணத்தினாலும், ஞாயிற்றுக் கிழமை மதியத்துக்கு மேல் ஓய்வெடுத்துக் கொள்ளலாம் என்ற திட்டத்துடனும் சனி இரவு முழுவதும் ஓட்டுவாராம்.

'ஆமா, நீங்களும் டயர்டா இருப்பீங்க,  என்னை விட்டு விட்டு வீட்டுக்குப் போய் ஓய்வெடுங்க. கோயம்பேடு வந்தால் திரும்பி வருவதற்கு இன்னும் 1 மணி நேரம் ஆகி விடலாம். முகவரியை வைத்துக் கொண்டு அதிகம் அலையாமல் வீடு போய்ச் சேர்ந்தோம். கேட்டுக்கு வெளியிலேயே மணி இருந்தது. அடித்ததும் ஒரு சிறு பெண் வந்து கதவைத் திறந்தாள். பின்னாலேயே வயதான அம்மா, பணத்தைக் கொடுத்தேன்.

ஆட்டோவில் ஏறி வரும் போது ஏதோ பேருந்து வழித்தடம் திரும்பி இந்த சாலைக்குள் வந்து கொண்டிருந்தது.  காத்திருந்தால் பேருந்துகள் கூட்டமாகத்தான் போயின. பொறுமையாகக் காத்திருந்தேன். கொஞ்சம் கூட்டம் குறைவானதில் ஏறினால் அடுத்த நிறுத்தத்தில் உட்கார இடம் கிடைத்து விட்டது. வடபழனி சிக்னலுக்கு முன்பாகவே இறங்கி விட முடிந்தது.

ஆற்காடு சாலை கடந்து, பேருந்து நிறுத்தம் நோக்கி நடந்தேன். எந்த பேருந்தும் கண்ணில் படவில்லை.டாடா மேஜிக் வண்டியில் ஏறிக் கொண்டேன். வண்டிக்கு உள்ளே பெண்களும் குழந்தைகளும் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். சிக்னல் தாண்டிய பிறகு இரண்டு ஆண்கள் இன்னொரு பெண் வந்தார்கள். என் அருகில் இருந்த பெண் எதிரில் போனார், புதிதாக வந்த பெண் உள்ளே போக அவருக்கு அடுத்து அவருடன் வந்த ஆண், நான் கடைசியில், இன்னொருவர் பின் பக்கம் ஏறிக் கொண்டார். வண்டி நகரும் போது எதிரில் உட்கார்ந்திருந்த பெண்ணுக்கு தொலைபேசி வந்தது. பேச ஆரம்பித்த உடனேயே முகம் அவ்வளவு அழகாக மாறி விட்டிருந்தது. இந்த பக்கத்திலிருந்து மாறி உட்கார்ந்த பெண் எங்கேயோ பார்த்த சாயலில் இருந்தார். கடைசி வரை பிடிபடவில்லை.

சரியாக கோயம்பேடு பேருந்து நிலையம் உள்ளே போகும் வாசல் அருகில் நிறுத்தினார். இறங்கி பார்த்தால் பேருந்துகள் இந்த வழியாகத்தான் வெளி வந்து கொண்டிருந்தன. நாகர் கோவில் போகும், திருச்சி போகும் வண்டிகள், சேலம் சொகுசுப் பேருந்து ஒன்று வந்தது. எந்த வழி என்று கேட்க வாய்ப்பில்லை. 102B திருப்பத்தூர் non stop என்று போட்டு வந்தார்கள், வேலூர் என்று சொல்லி ஏறிக் கொண்டேன். முன் வாசல் வழியே ஏறி பின் வாசலைத் தொட்ட இரண்டு பேர் இருக்கையில் வயதானவர் அருகில் உட்கார்ந்து கொண்டேன்.

வலது பக்கம் அம்மா, பெண் குழந்தை, முன் இருக்கையில் அம்மா, பையன், வலது பக்கம் பின் இருக்கையில் கணவன், மனைவி, சிறு குழந்தை, உள்ளே மாமியார். கலகலப்பாக ஓடிக் கொண்டிருந்தது வண்டி.

பூந்தமல்லி வருவதற்கு முன்பு கண் சொக்கி தூங்கினேன். பக்கத்தில் இருந்தவர் மீது விழுந்ததை அவர் தள்ளி விட்டதாக தோன்றியது. நன்கு நகர்ந்து வெளிப்பக்கமாக சாய்வது போல உட்கார்ந்து கொண்டேன். தூக்கக் கலக்கத்திலேயே காஞ்சிபுரம் தாண்டியது. காவேரிப் பாக்கம் தாண்டிய பிறகு பிஎஸ்என்எல் சிம் கார்டை எடுத்து மொபைல் போனில் போட்டு எவ்வளவு மீதியிருக்கிறது என்று பார்த்தேன். இன்னும் 480 எம்பி இருந்தது. மடிக்கணினியை இயக்கினேன். இணையமும் இணைந்தது.

சரியாக 1.15க்கு வேலூர் வந்து சேர்ந்து விட்டோம். பாலா ரெஸ்டாரன்டில் 40 ரூபாய்க்கு  மதிய உணவு. தட்டில் சோறு, பொரியல், கூட்டு, சாம்பார், காரக்குழம்பு, ரசம், மோர், ஒரு பாயாசம் என்று கொண்டு வந்தார்கள். பப்படமும். சாப்பிட்டு விட்டு வெளியில் வந்தேன்.

தனியார் பேருந்து- காட்பாடி போவது. ஏறி உட்கார்ந்து 10  ரூபாய் கொடுத்து சீட்டு கேட்டார் 4 ரூபாய் சில்லறை தரும்படி மிரட்டினார். பைகளை எடுத்துக் கொண்டு இறங்கி விட்டேன். இன்னொருவரும் அப்படியே இறங்கினார். பின்னாலேயே வந்து அரசுப் பேருந்தில் ஏறினேன். நல்ல கூட்டம். நின்று கொண்டுதான் போக வேண்டும். கொஞ்சம் புலம்பினாலும் இரண்டு பேருக்கும் சில்லறை கொடுத்து விட்டார். எல்லோருக்கும் 6 ரூபாய், 7 ரூபாய் சில்லறை கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது என்று குறை சொன்னார்.

ஓடைப் பிள்ளையார் கோவில் அருகில் இறங்கி கோபால புரம் வழியாக வீடு வந்து சேர்ந்தேன்.

வீட்டுக்கு வரும் போது 2 மணி ஆகியிருக்கவில்லை. மின்சாரம் இருப்பதாக குறியீட்டு விளக்கு காட்டியது. மடிக்கணினியை இணைத்து, சுவிட்சை போட்டால் எதுவும் வரவில்லை. சரியாக 2 மணிக்கு கட் ஆகியிருக்கிறது. பிஎஸ்என்எல் டாடா கார்டு வாங்கி இணைத்துக் கொண்டேன். நாட்குறிப்புகளை பதிதல், கட்டுரைகள் படித்தல் என்று ஓடியது.

மின்சாரமும் வந்து விட்டது. பாகிஸ்தானின் கொலவெறி பாடலை பார்த்தேன். தொடர்ந்து முல்லை பெரியாறு பற்றி வீடியோ, 40 நிமிடங்கள், நிதானமான தொழில் நுட்பம் செறிந்த வீடியோ. மிகச் சிறப்பாக இருந்தது.

அதன் பிறகு இங்கும் அங்குமாக நேரம் ஓடியது. கூகுள் பஸ், வினவு கட்டுரைகள், கூகுள் ரீடரில் கட்டுரைகள் என்று படித்தேன். நீண்ட நேரம் தாக்குப் பிடிக்கவில்லை. தொடர்ந்த 10 மணி நேரம் தூக்கம்தான். தேவையில்லாத சோம்பலும், வீணாக்கலும்.

9 மணிக்கு சீன மொழி வினா வங்கியை முடித்து விடலாம். 10 மணி வரை ஆகும்.

மாலையில் அழகர் விடுதிக்குப் போய் சாப்பிட்டு விட்டு, தின்பண்டங்கள் சில வாங்கிக் கொண்டு வரலாம்.

பணிகள் அடுத்த வாரத்துக்குத் திட்டமிடலாம். அடுத்த திங்கள், செவ்வாய் வேலையை முடித்து புதன் கிழமை நேரில் போய் போட்டு விடலாம். புதன் கிழமை வாணியம்பாடி போக வேண்டும். அவர்களுக்கான இன்வாய்சும் தயாரித்துக் கொள்ள வேண்டும். புதன் மாலை சென்னை புறப்பட வேண்டும். வியாழக் கிழமை காலையில் சீன மொழி வகுப்புகள், மதியம் புறப்பட்டு திரும்பி விடலாம். வெள்ளிக் கிழமைக்கு திட்டமிட வேண்டும்.

சென்னை, திருப்பதி, ரமணிசந்திரன்

நவம்பர் 29, 2011. மாதம் முடியப்  போகிறது, இன்னும் 1 நாள்தான் இருக்கிறது.

நேற்று காலையில் நாட்குறிப்பு எழுதி முடித்ததுமே புறப்பட்டு விட முடிவு செய்தேன். தாமதமாகி விட்டால் ஆற்காடு சாலையைக் கடந்து வடபழனி போவதோ, வடபழனியிலிருந்து கோயம்பேடு பேருந்து நிலையம் போவதோ, பேருந்து நிலையத்திலிருந்து பேருந்து பிடிப்பதோ மூன்றுமே சிக்கலாகி விடக் கூடிய சூழல். மழை பெய்து சாலைகள் உடைந்து, தண்ணீர் தேங்கி போக்குவரத்துக்கு பெருமளவு தடை ஏற்பட்டிருக்கிறது. பையில் வைத்திருந்த துணிகளை பையோடு பெட்டிக்குள் வைத்து எடுத்துக் கொண்டு, தோளில் மடிக்கணினி பை. வெளியில் வந்தால் மழை வெறித்திருந்தது. தண்ணீர் தேக்கம் வடிந்திருக்க வாய்ப்பில்லைதான்.

ஆற்காடு சாலைக்கு வந்து தேநீர் கடையில் டெக்கான் குரோனிக்கிள் நாளிதழ், தேநீர் ஒன்று. தேநீருக்கு 5 ரூபாய்தான் இங்கு. வரிசையாக பேருந்துகள் போய்க் கொண்டிருந்தன. பேருந்து நிறுத்தத்துக்கு வந்தால் இன்னொரு பேருந்து வந்தது. 17M, ஜெமினி வரை போகும் என்று நடத்துனர் எச்சரித்துக் கொண்டிருந்தார். ஏன் ஜெமினி வரை போகிறார்கள்? ஜெமினி போய்ச் சேரும் போது 6.30 ஆகலாம். அங்கிருந்து புறப்பட்டு அய்யப்பன்தாங்கல் வருவதற்கு 7.30 மணி ஆகலாம். 8 மணிக்கு அய்யப்பன்தாங்கலிலிருந்து பிராட்வே திசையில் போனால், அந்த நேரத்தின் நெரிசலுக்கு உதவியாக இருக்கும் என்று இந்த வெட்டு சேவை என்று நானே காரணம் கற்பித்துக் கொண்டேன்.

காலையில் 6 மணிக்கு முன்பு வருவதால் பேருந்தில் உட்கார இருக்கை கிடைத்து போக முடிந்தது. பேருந்து சாலை பள்ளங்களில் விழுந்து எழுந்து குலுங்கி சித்திரவதை பட்டுக் கொண்டிருந்தது. இந்த வழியாக  போகும் ஒவ்வொரு பேருந்தும் பலத்த சேதத்துக்கு உள்ளாகும் என்றே தோன்றுகிறது. வடபழனி சாலை நிறுத்தம் தாண்டி கோயில் நிறுத்தத்தில் இறங்கிக் கொண்டேன். திரும்பவும் சாலையைக் கடந்து கோயம்பேடு திசையில் போகும் பேருந்தை பிடிக்க வேண்டும். ஜவகர்லால் நேரு சாலை தாண்டி வந்தால், சாலை நிறுத்தத்தில் நின்றிருந்து செங்குன்றம் பேருந்தில் ஏறிக் கொண்டேன். அதிலும் உட்கார இடம் கிடைத்தது.

கோயம்பேடு பேருந்து நிலையத்துக்குள் கொண்டு விட்டு விடுவார்கள். கோயம்பேடு பேருந்து நிலையத்துக்கு சற்று முன்னர் மெட்ரோ ரயில் பணிகளுக்காக பாதி சாலை மூடப்பட்டிருந்தது. கிண்டி அருகில் ஏற்கனவே அப்படி செய்யப்பட்டிருக்கிறது. வெளியூர் பேருந்துகள் வழக்கமாக வெளியில் போகும் வாசலுக்கு மாற்றாக பேருந்து நிலையத்தின் முன் வாசல் வழியாக வெளியில் விடுவது பல நாட்களாக நடந்து வருகிறது. அதனால் பேருந்து நிலையத்துக்கு வெளியில் இறங்கு முடிந்தால் புறப்பட்டு வெளியில் வந்து விட்ட பேருந்தில் ஏறிக் கொள்ளலாம். உள்ளே நிற்கும் இடத்தில் போய் ஏறினால் கிட்டத்தட்ட அரை மணி நேரம் வெளியில் வருவதற்கு வீணாகி விடும். பேருந்து நிலையத்துக்குள் இறங்கி, குறுக்காக கடந்து பேருந்துகள் வெளியில் வந்து கொண்டிருந்த பாதைக்கு வந்தேன். திருச்சி, கும்பகோணம், என்று தெற்கே போகும் பேருந்துகள் வரிசையாக நின்றிருந்தன. நுழைவாயிலுக்கு அப்பால் திருப்பத்தூர் போகும் தரும்புரி பேருந்து வந்தது. கையை காட்டி ஏறிக் கொண்டேன்.

உட்கார இருக்கை தேர்ந்தெடுக்கும் போது நடுப்பகுதியில் இருவர் உட்காரும் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த இளைஞர் புன்னகைத்து உட்கார அழைத்தார். 'நீங்க வருவதை பார்த்தேன், கையை உயர்த்தி நிறுத்தியதும் நான்தான் ஓட்டுனரிடம் சொல்லி நிறுத்தச் சொன்னேன், நீங்க ஏறி சுற்றிப் பார்த்ததும், உட்கார அனுமதி கேட்டதும், உட்காரச் சொன்னேன்' என்று 2 மணி நேரம் பேசிய பிறகு அவர் தெரிவித்தார். நாம் இரண்டு கண்களால் உலகைப் பார்க்க, உலகம் பல ஆயிரம் கண்களால் நம்மைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை நினைவுபடுத்தும் நிகழ்வு பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு.

'சும்மா உட்கார்ந்து கொண்டு போரடித்து போகும்னு நினைச்சேன்' என்று பேச ஆரம்பித்தார். அவர் பெயர் தமிழ் அரசு என்று சொன்னார்.

அவர் பல்லாவரத்தில் ஒரு கெமிக்கல் நிறுவன முதலாளிக்கு கார் ஓட்டும் வேலை செய்கிறார். திருநீர்மலை சாலையில் தொழிற்சாலை, உரிமையாளரின் வீடு கிழக்கு தாம்பரம் தாண்டி. இவரது வீடு மாதவரத்தில். தினமும் காலையில் மாதவரத்திலிருந்து பேருந்து பிடித்து பல்லாவரம் வந்து, தொழிற்சாலையில் விட்டிருக்கும் காரை எடுத்துக் கொண்டு உரிமையாளர் வீட்டுக்குப் போக வேண்டும். அவர் 9 மணிக்குப் புறப்படுவதற்கு சரியாக போய்ச் சேர வேண்டும். உணவு இடைவேளையின் போதும் விட்டு வர வேண்டும். இடையில் வெளியில் போவதற்காக கார் ஓட்ட வேண்டும். மாலையில் அவரை வீட்டில் விட்டு விட்டு, காரை தொழிற்சாலையில் விட்டு விட்டு வீட்டுக்குப் போகலாம். இரவு 10 மணி ஆகி விடும்.

நிறுவனத்தில் 4 கார்கள் இருக்கின்றன. மற்ற கார்களை மற்ற மேலாளர்களின் பயன்பாட்டில் இருக்கின்றன.

சனிக்கிழமை அரை நாள் வேலை, ஞாயிற்றுக் கிழமை விடுமுறை. பகல் பொழுதில் தொழிற்சாலைக்குள் வேலை செய்பவர்களுடன், கான்டீன் ஊழியர்களுடன் பேசி பொழுது கழிப்பார். மாதம் 10,000 ரூபாய் சம்பளம். அதுவே செலவுகளுக்கு சரியாகப் போய் விடுகிறது.

சொந்த ஊர் குடியாத்தம். இவருக்கு திருமணம் ஆகி 1 மாத குழந்தை இருக்கிறது. அப்பா அம்மாவுடன்தான் இருக்கிறார்கள், வாடகை வீடுதான். ஒரு தம்பி சென்னையில் இருக்கிறான், 8ம் வகுப்பு படிக்கிறான். இன்னொரு தம்பி யும், நர்சிங் படிக்கும் தங்கையும் குடியாத்தத்தில் ஆயாவுடன் இருக்கிறார்கள். இப்போது அங்குதான் போய்க் கொண்டிருக்கிறார். ஏதோ சொந்தக்காரர் வட்டத்தில் விசேஷமாம். 3 நாட்கள் விடுமுறை எடுத்துக் கொண்டு போகிறார்.

அப்பா லாரி ஓட்டுனராக இருந்தார், அதன் பிறகு அந்த வேலை பளு தாங்க முடியாமல், டிராவல்ஸ் பேருந்து ஓட்டும் பணி செய்தார். அதில் ஒரு நாள் போய் விட்டு 2 நாட்களில் திரும்பி வந்து விடலாம், லாரி ஓட்டினால் 15 நாள், 20 நாள் வரை ஆகி விடும். அப்பா வழியில் இவரும் கார் ஓட்டுனர் ஆகியிருக்கிறார்.

7ம் வகுப்பு வரை படித்து நிறுத்தி விட்டாராம். அப்பா புளியங் குச்சியை ஒடித்து விளாசி விடுவாராம். ஆனால் படிக்க ஆர்வமில்லை. படிப்பை நிறுத்தி விட்டு வேலைகள் செய்ய ஆரம்பித்தாராம். மூட்டை தூக்குவதை, லாரி ஏற்ற இறக்கம் செய்வது என்று ஆரம்பித்து, ஒரு கட்டத்தில் பெங்களூருக்குப் போய் வேலைகள் செய்திருக்கிறார். ஆட்டோ ஓட்டியிருக்கிறார். அதில் ஒரு விபத்து நடந்து காலில் பலத்த அடி, மிகப்பெரிய தளும்பு இருக்கிறது. ஒரு பள்ளத்தில் சக்கரம் இறங்கி தலைகீழாக கவிழ்ந்து விட்டது. வண்டி உரிமையாளரும் கூட இருந்தவர்களும் உதவி செய்து காப்பாற்றினார்கள்.

'செய்யும் தொழில்தான் தெய்வம் எனக்கு. கோயிலுக்குப் போவேன் சாமியார்கள் மேல் எல்லாம் நம்பிக்கை கிடையாது. காஞ்சிபுரத்தில் இருக்கிறானே, மக்களை ஏமாத்திதான் பணம் சம்பாதிக்கிறான். குழந்தை இல்லையா, நான் தருகிறேன் பரிகாரம் என்று 1,500 ரூபாய் வாங்குகிறான் ஒரு சாமியார். இப்படி லட்ச லட்சமாக சம்பாதிக்கிறான். எல்லாம் பகவான் செயல் என்று சொல்கிறான்'

சமஸ்கிருத வாக்கியங்களை கிண்டலாக சொல்கிறார்.

விஜயகாந்துக்கு ஒரு ஓட்டும் ஜெயலலிதாவுக்கு ஒரு ஓட்டும் போட்டாராம். ஓட்டு கண்டிப்பாக போடணும் சார், அப்பதான் இந்தியக் குடிமகன் என்பதற்கு ஒரு நிரூபணம் இருக்கும். நாளைக்கு போலீஸ் வந்து தீவிரவாதி என்று சந்தேகத்தில் பிடித்தால் இது ஒரு வலுவான ஆதாரமாக இருக்கும். எல்லோரும் கண்டிப்பாக ஓட்டு போடணும்.

குடியாத்தத்தில் ஒரு தொழிற்சாலை இருக்கிறது. அங்கு பெண்களை வேலைக்கு வைத்து 1800 ரூபாய், 2000 ரூபாய் சம்பளம் கொடுக்கிறார்கள். அதிலும் அந்த மேலாளர் மாசக் கடைசியில், 'நீ இத்தனை நாள் லேட்டா வந்தாய், நீ இத்தனை நாள் லீவு எடுத்தாய்' என்று குறைத்துக் கொடுத்து விடுகிறான். அந்த பெண்கள் நாள் முழுதும் வேலை பார்த்து வேலை போய் விடக் கூடாதே என்று பயந்து நடுங்கிக் கொண்டு வாழ்கிறார்கள். அப்படி நடந்து கொள்கிறவன்தான் பணக்காரன் ஆக முடிகிறது.

கட்டிட வேலை செய்பவருக்கு ஒரு நாளைக்கு 700 ரூபாய் சம்பளம், தொழிற்சாலையில் வேலை செய்பவருக்கு 750 ரூபாய், மென்பொருள் வேலை செய்பவருக்கு 1000 ரூபாய், மேனேஜருக்கு 950 ரூபாய், கார் ஓட்டுபவருக்கு 850 ரூபாய் என்று சம்பளம் இருக்கலாம். ஆனா இங்கே கட்டிட வேலை செய்பவருக்கு 300 ரூபாய், தொழிற்சாலையில் பணி புரிபவருக்கு 250 ரூபாய், மென்பொருள் வேலை செய்பவருக்கு 5000 ரூபாய், மேனேஜருக்கு 20000 ரூபாய் என்று வருமானம் வருகிறது. அதனால்தான் இவ்வளவு தொல்லை.

கம்பியூட்டரில் வேலை செய்வது என்றால் சும்மா இல்லை, அதில் ஒரு சின்ன தவறு வந்து விட்டாலும் பலத்த முயற்சிகளுக்குப் பிறகுதான் சரி செய்ய முடியும்.

திடீரென்று பேருந்து கட்டணம் உயர்த்தி விட்டார்கள், முன்பெல்லாம் 50 ரூபாய் நோட்டை வைத்துக் கொண்டு குடியாத்தம் போய் சேர்ந்து விடலாம். இப்போ 100 ரூபாய் தேவைப்படுகிறது. என்ன செய்ய முடியும்? எப்படி இந்த முடிவு எடுத்தார்கள்? யார் முடிவு எடுத்தார்கள்? மக்களிடம் கேட்கவே இல்லையே!

சீனாவில் இப்படி எல்லாம் கிடையாது. இந்தியாவை விட மிகவும் ஏழையாக இருந்தது சீனா. இப்போ எவ்வளவு வேகமா வளர்ந்திருக்கிறது. அதைப் போல நம்ம நாட்டில் எல்லாம் நடக்காது.

இப்படியாக 3 மணி நேரமும் பேசிக் கொண்டே வந்தோம். சுமார் 6.30க்கு கோயம்பேட்டிலிருந்து புறப்பட்டு 9.15க்கு வேலூர் வந்து சேர்ந்து வேலூரில் காலை உணவு சாப்பிடுவது வரை பேச்சு தொடர்ந்தது. 7.05க்கு பூந்தமல்லி வந்திருந்தது. வேறு எந்த ஊருக்குள்ளும் போகாமல் புறவழிச்சாலையிலேயே வந்து விட்டார்கள். சாப்பிடுவதற்கும் வழியில் நிறுத்தவில்லை.

அவரிடம் விடை பெற்றுக் கொண்டு நகரப் பேருந்தைப் பிடித்தேன். கூட்டம் நெரியும் நேரம். பெரிய பெட்டியுடன் ஏறுவது கொஞ்சம் தவறான விஷயம்தான். ஒரு ஓரமாக வைத்து விட்டு நின்று கொண்டேன். தனியார் பேருந்துகளில் விரட்டலாகத்தான் பேசுவார்கள். கூட்டம் நெரிந்தது, ஏறுவதும் இறங்குவதுமாக நகர்ந்து கொண்டே இருந்தது.

ஓடைப் பிள்ளையார் கோவில் நிறுத்தத்தில் இறங்கி சாலையைக் கடந்ததும், இப்படியே முடி வெட்டிக் கொண்டு போகலாம், எதற்கு வீட்டுக்குப் போய் பைகளை வைத்து விட்டுத் திரும்பி வர வேண்டும் என்று தோன்ற, முடி வெட்டுபவரும் ஓய்வாக இருக்க, உள்ளே போய் விட்டேன். ருத்ராட்ச மாலை போட்டிருந்தார். அய்யப்பன் விரதமா என்று கேட்டதும் பேச ஆரம்பித்தவர் முடிக்கும் போதுதான் நிறுத்தினார்.

வழக்கமாகவே ருத்ராட்ச மாலை போடுவாராம். வேலூர் பகுதியிலும் பலர் அய்யப்பன் கோவிலுக்குப் போகிறார்கள். ஆனால், இவர் திருப்பதிக்குப் போவதுதான் அதிகம். மாதத்துக்கு ஒரு நாள், அல்லது 3 மாதத்துக்கு ஒரு நாள் போய் விடுவார். மலையில் கால்நடையாக ஏறிப் போவார், சில சமயம் பேருந்தில். பேருந்தில் போனால் முன்பதிவு செய்து கொள்ள வேண்டும். இரண்டும் இல்லை என்றால், மதியம் புறப்பட்டு மாலை 6 மணி போல சேர்ந்து 10 மணிக்கு குடவுனுக்குள் நுழைந்து விட்டால் 12 மணிக்கு முன்பு சாமியை பார்த்து விட்டு வந்து விடலாம். 2 மணிக்கு வேலூர் பேருந்தில் ஏறினால் அதிகாலை திரும்பி வந்து கடை திறக்க தயாராகி விடலாம். மதியம் 2 மணிக்குப் போய்ச் சேருபவர்களும் அவ்வளவு நேரம் காத்திருக்க நேரிடும்.

எல்லாரும் பெருமாளைப் பார்க்கப் போய் அதைத் தா, இதைத் தா என்று கேட்கத்தான் செய்கிறார்கள். 'நான் நல்லா இருக்கேன், நீ எப்படி இருக்கிறாய்' என்று பெருமாளிடம் கேட்க யாராவது போகிறார்களா. அவரும் வருபவர்களை எல்லாம் வரவேற்று தரிசனம் தருகிறார். யாரையும் வா என்று அழைப்பதில்லை, நாமதான் போகிறோம். அவர்கிட்ட வேண்டிகிட்டா, கூடவே இருந்து முடிச்சு கொடுத்து விடுகிறார். ஆனால் வேண்டுதலை தவறாமல் நிறைவேற்றி வைக்க வேண்டும். இல்லைன்னா, தவறாமல் திருப்பி வாங்கி விடுவார். உடல் நிலை சரியில்லாமல் போவது, வியாபாரத்தில் கஷ்டம் என்று வாங்காமல் இருப்பதில்லை.

மனதில் இருப்பதை வெளியில் சொன்னால் நிறைய பேசுகிறான் என்கிறார்கள், பேசாமல் இருந்தால் ஒன்னும் தெரியாது என்கிறார்கள். இந்த உலகத்தில் எல்லாம் அறியாமையில்தான் இருக்கிறார்கள். அடுத்தவனைப் பார்த்து பொறாமை, பேராசை, இருப்பதை வைத்து திருப்தி அடைவதில்லை. நான் இவ்வளவு நல்ல காரியங்கள் செய்கிறேன் எனக்கு ஏன் பலனில்லை என்று கேட்கிறான். இந்த பிறவியில் செய்யும் நல்ல செயல்களுக்கு பலன் அடுத்த பிறவியில்தான் கிடைக்கும். ஒருத்தன் இப்போ சொகுசா வாழ்கிறான் என்றால் போன பிறவியில் அவன் நல்ல காரியங்கள் செய்திருக்கிறான்.

முடி வெட்டி மீசை சீர் செய்து அனுப்பினார். 30 ரூபாய்தான் கட்டணம். வீட்டுக்கு வரும் போது மின்னிணைப்பு இல்லை.  10 மணிக்குப் போய் 12 மணிக்குத் திரும்ப வரும். திரும்பவும் மாலை 4 மணிக்குப் போய் 6 மணிக்குத் திரும்புகிறது. உடை மாற்றி, துணிகளை துவைக்க ஊற வைத்து விட்டு மடிக்கணினியை மின்கலத்தில் இயக்கினேன். கூடவே கம்பியில்லா இணைய இணைப்பும். உலகைக் குலுக்கிய 10 நாட்கள் குறிப்புகளை புரட்டி போட்ட புத்தகங்களில் பதிந்தேன். கூகுள் காலண்டரில் டிசம்பர் மாத பணிகளைப் பற்றிய திட்டமிடலை குறித்து பகிர்ந்து கொண்டேன்.

போக வேண்டிய இடங்களுக்குத் தொலைபேசி திட்டமிட்டுக் கொண்டேன். 11.45க்கு துணி துவைக்க ஆரம்பித்தேன். 2 வாளிதான் ஆகிறது என்று சொல்லியிருந்தேன், ஊற வைக்க ஒரு வாளி, அலச 3 வாளி என்று 4 வாளி ஆகிறது. இது சுமார் 20 துணிகளுக்கு. தினமும் துவைத்தால் 2 வாளிகளில் முடித்து விடலாம். குளிப்பதற்கும் ஒன்றரை வாளி வரை ஆகிறது, தண்ணீரைத் திறந்து விட்டுக் கொண்டே குளித்தால் மீண்டும் நிரம்பி விடுவதையும் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

குளித்து விட்டு மீண்டும் இணையத்தில், படிக்க வேண்டிய விபரங்களை சேமித்துக் கொண்டேன். இணையம் இல்லாத இடங்களிலும் படித்துக் கொள்ள முடியும். சாப்பிடுவதற்கு பக்கத்தில் மெஸ்ஸுக்குப் போனேன். அவர் பழைய குழம்புகளை ்பிரிட்ஜில் வைத்து எடுத்து தருகிறார் என்று கேட்டதிலிருந்து அங்கு போகவில்லை. பல வாரங்கள் ஆகி விட்டன. நேற்று சாப்பிட்டதும் இன்னமும் வாய்க்குள் தவிர்ப்பை தருகிறது. வடையை மோர்க்குழம்பில் போட்டு வைத்து விடுவார். சாப்பிட்டு விட்டு திரும்பி வந்தேன். 42 ரூபாய் சாப்பாடு.

2 மணிக்கு மேல் வெளியில் போய் நுறுக்குத் தீனி, இனிப்பு, வாழைப்பழம், ஆரஞ்சு பழம் வாங்கி வந்தேன். தின்பண்டங்கள் 92 ரூபாய், ஆரஞ்சு 20 ரூபாய், வாழைப்பழம் 10  ரூபாய். 4 மணிக்கு மின்னிணைப்பு துண்டிக்கும் வரை இணையத்தில்தான் மேய்ந்து கொண்டிருந்தேன். 4 மணிக்கு மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டது.

மாலை ஆக ஆக குளிர் அதிகமானது. ஜன்னல்களை மூடி விட்டேன். சீக்கிரம் இருட்டி விட்டது. 6  மணிக்கு சரியாக மின்சாரம் திரும்பி வந்தது. நல்ல பசி வந்தது, சமோசா, வாழைப்பழம் சாப்பிட்டதில் முறையான சாப்பாடு சாப்பிட வேண்டும் என்று தோன்றியது.

தனியார் பேருந்தில் ஏறி ஆபிசர்ஸ் லைன் என்று கேட்டால், ராஜா தியேட்டர் என்று 4 ரூபாய் சீட்டு கொடுத்தார். ராஜா தியேட்டர் தாண்டி அடுத்த நிறுத்தத்தில் இறங்கினேன். இதற்கு முன்பும் அப்படி இறங்கி நிறைய அலைந்தேன். ராஜா தியேட்டர் தாண்டி வலது புறம் திரும்பும் ஒரு வழிப்பாதையில் போக வேண்டும். சுமார் 300-400 மீட்டர் நடக்க வேண்டும். நிறைய பளபளக்கும் கடைகள் இருக்கும் இடம்.

சைவ உணவகத்தில் போய் சீரக சோறு, கீரை பருப்பு, பப்படம், இனிப்பு மோர், அவித்த காய்கறிகள் என்று மெனு பார்க்காமலேயே ஆர்டர் சொன்னேன். அரை மணி நேரத்துக்குப் பிறகுதான் கொண்டு வந்தார்கள். சுவையும் அளவும் சரியாகவே இருந்தன. சுட்ட பப்படத்தில் இரண்டில் ஒன்று மட்டும் மீந்தது. மீதி எல்லாம் முடிந்து விட்டது.

ரமணி சந்திரன் எழுதிய நாவல் ஒன்றை படிக்க வேண்டும் என்று படிக்க ஆரம்பித்திருந்தேன். கூடவே ஆர் எம் லாலா எழுதிய creation of wealth என்று டாடா குழுமம் பற்றிய புத்தகம். ரமணி சந்திரன் நாவல் நண்பர் சொன்னது போல நம்மையும் மீறி நெஞ்சை அடைக்கும் உணர்வுகளை தூண்டி விடுகிறது. நாயகியின் பார்வையிலிருந்து கதை நகர்கிறது. வெளி உலகில் நடப்பவை எல்லாம் சின்ன விபரம் மட்டும்தான். பெரிய பெரிய நிகழ்வுகளை ஒரே வாக்கியத்தில் தாண்டிப் போய் விடுகிறது கதை. ஆனால் நாயகி தனது மனதுக்குள் உருவாக்கிக் கொள்ளும் உலகத்தினுள் கதை நின்று நிதானித்து, உழன்று நகர்கிறது. நாயகன் ஒரு மர்ம மனிதனாகவே உலாவி வருகிறான். உலகின் மற்ற எல்லோரும் நாயகிக்கு எதிராக செயல்படுவது போல நடுங்குகிறது.

லட்சுமியின் கதைகளின் பரிணாம வளர்ச்சியின் அடுத்த கட்டம் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். வெளி மனிதர்களிடம் அதிகம் பேசி விடாமல், தனக்குள்ளாகவே உலகைப் படைத்து வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் introvertகளுக்குப் பொருந்தும் வாசிப்பு. இளைஞர்கள் ராஜேஷ் குமார் கதையில் துப்பறியும் நிபுணராகவும், சரோஜாதேவி கதைகளில் உடலுறவு கொள்பவராகவும் பொருத்திக் கொண்டு மாய உலகில் வாழ்வது போல, இளம் பெண்கள் ரமணி சந்திரன் கதைகளின் நாயகியுடன் தம்மை பொருத்திக் கொண்டு மாய உலகில் வாழ உதவுகின்றன.

திரும்பி வந்து பல் தேய்த்து, தியானம் செய்து விட்டுத் தூங்கினேன்.

இரவில் கொசுக் கடியும், குளிரும் முரண்பட்டு நின்றன. மின்விசிறி போட்டுக் கொண்டால் மூடாக்கையும் தாண்டி குளிர், மின்விசிறியை நிறுத்தி விட்டால், கொசு ஒன்று ரீங்காரம் இடுகிறது. இரண்டரை மணிக்கு எழுந்து கொசு விரட்டியைத் தேடிப் பொருத்திய பிறகு தூங்க முடிந்தது. 6 மணிக்குப் பிறகுதான் எழுந்திருக்க முடிந்தது.

இதை முடித்த பிறகு அரை மணி நேரம் மின்னஞ்சல், வலைப்பதிவு, பின்னூட்டங்கள். அதில் குறிப்புகளை சேமித்துக் கொள்ள வேண்டும். 8.30க்கு வெளியில் போய் சில்க்மில் வரை நடந்து போய் நாளிதழ் வாங்கிக் கொண்டு அழகர் விடுதியில் சாப்பிட்டு விட்டுத் திரும்பி விடலாம்.

நாகர்கோவில்

நவம்பர் 15, 2011. காலை 4.30 மணி.

வீட்டுக்கு வருவதும் அப்பா அம்மாவைப் பார்ப்பதும்தான் என்னை நானே கண்ணாடியில் பார்த்துக் கொள்வது போன்ற பரிசீலனைக்கு வழி. ஒவ்வொரு முறை ஊருக்கு வரும் போதும் நான் செய்து வரும் பணிகளின், கடைப்பிடிக்கும் கொள்கைகளின் சரி தவறுகளை உரசிப் பார்த்த விமரிசனங்கள் அவர்களது முகத்திலும், கருத்துக்களிலும் மறைமுகமாக தெரிந்து விடும்.

இந்த தடவை உடல்நிலை பற்றி "முகம் கறுத்து விட்டது" என்ற விமர்சனம் மட்டும்தான். தொப்பை அதிகமாகி விட்டதோ, தூங்கும் போது நல்ல குறட்டை என்று  கமென்ட். இரண்டின் உள்ளடங்கிய விமர்சனம், உடல் பருத்து வருகிறது, பழக்க வழக்கங்களை மேம்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். குறட்டை வருவதற்கு எண்ணங்களின் கட்டுப்பாடும், உடல் நிலை கட்டுப்பாடும் போதாமை ஒரு காரணம். நன்கு ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் குறட்டை வருவதில்லைதானே!

யாரோ ஒருவர் காலனி பிள்ளையார் கோவிலுக்கு 2 லட்ச ரூபாய் நன்கொடை கொடுத்தாராம். நந்திக்கு வெள்ளியில் ஒரு போர்வை போர்த்துவதற்கு. "அவரது நிறுவனத்தில் யாருக்கும் காசு கொடுப்பதற்கு கரிக்குமா, சம்பளம் கொடுக்கும் போது தூக்கித்தான் எறிவாராம். அப்படிப்பட்டவர் எப்படி இவ்வளவு ரூபாய் கொடுக்க மனம் வந்தது" என்று காலையில் பேச்சு நடந்திருந்தது. உபரியாக பணம் வைத்திருப்பவன், கோயிலுக்குக் கொட்டிக் கொடுப்பவன் அடிப்படையில் அயோக்கியன்.

அப்பா, அம்மா இரண்டு பேருக்குமே இருக்கும் அடிப்படை நேர்மை அரிதாகவே காணக் கிடைப்பது. அவர்களுக்குத் தெரிந்த, அறிமுகமான ஆன்மீக வழியிலேயே வாழ்ந்து விட்டாலும்,  நேர்மையும், சக மனிதரை மதிக்கும் இயல்பும் அவர்களிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டவைதான்.

நேற்றுக் காலையில் சரியாக 5 மணிக்கு வடசேரி தனியார் பேருந்து நிறுத்தத்தில் கொண்டு இறக்கி விட்டான். நாகர்கோவில் இறங்குங்க என்று குரல் கேட்டதும், அரை உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்த நான் எழுந்து பைகளை எடுத்துக் கொண்டேன். இறங்கியவுடன் பேருந்துக்கு பின்பாகவே ஒரு ஆட்டோ. இடம் சொல்லிக் கேட்டதுமே 80 ரூபாய் என்று சரியான கட்டணத்தைச் சொல்லி விட்டார். பின்பு அதுதான் சரி என்று உறுதியும் செய்தார்கள். பேரம் பேசாமல் ஏறிக் கொண்டேன். ஆட்டோவில் ஏறியதும்  போன். முந்தைய நாள் பேருந்தில் ஏறியதுமே தகவல் சொல்லியிருந்தேன். எங்கு வந்திருக்கிறது என்று தெரிந்து கொள்ள போன்.

சாலைகள் சிறப்பாக போடப்பட்டிருந்தன. காலனிக்கு வெளியில் ஒட்டிப் போகும் சாலையில் நான்கடுக்கு தார் போத்து, வெள்ளை கோடு எல்லாம் போட்டு ஜம்மென்றிருந்தது. ஆச்சரியமாக இருந்தது, ஆட்டோக் காரரிடம் பேசி எப்போது போடப்பட்டது என்று தெரிந்து கொண்டேன். வீட்டில்  இரண்டு பேருமே எழுந்து விட்டிருந்தார்கள். அம்மா பல் தேய்த்து விளக்கு ஏற்றி தொலைக்காட்சியில் பக்தி பாடல் ஓட விட்டிருந்தார்கள். பைகளை வைத்து விட்டு வாங்கி வந்திருந்த மைசூர் பாகு- முறுக்கு பொதியை வெளியில் வைத்து விட்டு காலைக் கடன்களை முடிக்கப் போனேன்.

"துணிகள் எல்லாம் அழுக்காகத்தான் கொண்டு வந்திருக்கிறேன்" என்று சலவை எந்திரத்தில் போட்டு விடலாமா என்ற கேட்டேன். "சட்டைகளை மெஷினில் போடுவதில்லை. அழுக்கு சரியாக போகாது. கையால்தான் துவைப்பேன். அதுவுமில்லாமல் 6 பணிக்கு கரென்ட் போனால் 9 மணிக்குத்தான் திரும்ப வரும்" என்று ஒரு தயக்கம். வாளியில் அனைத்தையும் ஊற வைத்து, சர்ப் பொடி போட்டு வைத்தேன். ஒரு மணி நேரம் கழித்து துவைக்கலாம்.

கல்கி தீபாவளி மலர், ஆனந்த விகடன் தீபாவளி மலர் கிடந்தவற்றை புரட்டினேன். கதைத்தல்கள் இடையிடையே தொடர்ந்தன. காலை உணவுக்கு சப்பாத்தி. தொட்டுக் கொள்ள பருப்பும் தக்காளியும் வேக வைத்த கூட்டு. கரென்ட் போய் விட்டதால், தேங்காய் அரைத்து குருமா எல்லாம் வைப்பது கஷ்டம். வெங்காயம் நான் வெட்டிக் கொடுத்தேன். கூடவே, பச்சை மிளகாயும். சப்பாத்தி மாவு பிசைந்து வைத்து விட்டு வெளியில் நடைப் பயிற்சிக்குப் போய் விட்டார்கள். மூன்று சட்டைகளையும் சேர்த்து துணிகளை துவைக்கப் போனேன்.

கட்டுரை எழுத வேண்டும். அதன் கோர்வையை மனதில் அசை போட்டபடியே துணி துவைப்பு நடந்தது. வீட்டுக்கு பின் வாசலுக்கு வெளியில் தென்னை மரத்துக்கு அருகில் ஒரு துணி துவைக்கும் கல் பதித்திருக்கிறார்கள். நின்று கொண்டே துவைக்க வேண்டும் என்பது மட்டும்தான் தொல்லை. நின்று கொண்டிருப்பதை தவிர்ப்பது முடியாது.

துணி துவைத்து காயப் போடும்போது திரும்பி வந்து விட்டிருந்தார்கள். அடுத்தது சப்பாத்தி போடும் படலம். நான் உருட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த சப்பாத்தி மாவை சப்பாத்திகளாக போட  சுட்டு எடுத்தார்கள்.

சப்பாத்தியும் பருப்புக் கூட்டும் நன்றாக இருந்தன. சாப்பிட்டு விட்டு ஒரு மணி நேரம் கழித்து கட்டிலில் படுத்து ஒரு குட்டித் தூக்கம். அந்த நேர அவதானம்தான் குறட்டை விடுவது பற்றிய தகவல் கிடைப்பதில் முடிந்தது. எழுந்திருக்கும்போது 11 மணி. அடுத்த தடவை கரெண்ட் போய் விடுவதற்கு முன்பு மதிய உணவுக்குத் தேவையான அரைப்புகள் தயாரித்துக் கொள்ள இறங்கியிருந்தார்கள். மோர்க் குழம்பும், பீன்ஸ் துவரனும் வைக்க வேண்டும். நேற்று வைத்திருந்த பாகற்காய் தீயலும், துவையலும் இருந்தன.

பீன்ஸ் வெட்ட ஆரம்பித்தேன். முதலில் காம்பு உரித்து விட்டு வெட்டினால் பெரிய துண்டுகளாக வந்து விட்டது. கத்தி மாற்றி வெட்டி முடித்தேன். தொடர்ந்து வெள்ளரிக்காயின் தோல் செதுக்கி விட்டு துண்டுகளாக மோர்க்குழம்பில் போடுவதற்கு வெட்டல்.

வாங்கி வந்திருந்த மைசூர் பாகு, முறுக்குகள் என் வயிற்றுக்குள்ளும் போய்க் கொண்டிருந்தன. நன்றாகவே இருந்தன.  இதை முடித்து விட்டு இணையத்தில் மின்னஞ்சல் பார்க்க கணினியை இயக்கினேன். மேசைக் கணினியை இயக்கி டயலரை இயக்கினால்தான் இணைய இணைப்பு ஏற்படும். மடிக்கணினியில் பெறுவது சிரமம். PPPoE ஆக மாற்ற மாலையில் முயற்சித்தால் அதற்கான கடவுச் சொல் கேட்டது. விட்டு விட்டேன்.

மின்னஞ்சல், கூகுள் பஸ் பார்த்து விட்டு தொடர்ந்து கட்டுரைகளை படித்து குறிப்பு எடுத்தேன். கட்டுரையின் வடிவமும் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது. தொடர்ந்து மதிய சாப்பாடு, மீண்டும் கணினியில் எழுத்து. மாலையில் தண்ணீர் வரும் போது குடி தண்ணீர் பிடித்து வைக்க  உதவி செய்தேன். குளித்து விட்டு துணிகளை மடித்து வைத்தேன்.

தொடர்ந்து ஒரு மணி நேரம் உட்கார்ந்து முந்தைய நாள் நாட்குறிப்பை எழுதி முடித்தேன்.

தினமும் எழுதுவது கடமை. அனுபவித்த வசதிகள், எடுத்துக் கொண்ட முயற்சிகளுக்கு பகுதியளவு கைமாறாக எழுதுவதை தவறாமல் செய்ய வேண்டும். உடல்நிலையை சரியாக பேணுவதையும் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

இரண்டுக்குமே அதிகாலையில் 1 மணி நேரம் நாட்குறிப்பு எழுதுவதும், 20 நிமிடங்கள் நடைப்பயிற்சிக்குப் போய் வருவதும் இன்றியமையாதவை.

'ஜெயமோகன் பிற்போக்குவாதி என்று குறை சொல்லும் போது, எழுதுவதில் அவருக்கு இருக்கும் உழைப்பை நாம் பார்க்க வேண்டும்."

ஜெயமோகன் ஒரு நாளைக்கு 3 கட்டுரைகள் எழுதும் அளவுக்கு உழைக்கும் போது குறைந்தது 4 பேர் ஆளுக்கு 2 கட்டுரைகள் என்று எழுதி வெளியிடுவதுதான் சரியான எதிர்வினையாக இருக்கும்.

காலையில் செய்த சப்பாத்திகளே மீதியிருந்ததால், அவற்றை சாப்பிட்டு மாலை உணவு முடிந்தது. வந்து பேசிக் கொண்டிருந்தார். சேவல் கொடி என்ற படம்தான் எடுக்கும் படம்.

மதியம் ஏதோ உள்ளூர் கேபிள் சேனலில் டும்டும் படம் போட்டிருந்தார்கள். மாதவனும், ஜோதிகாவும் கல்யாணத்தை நிறுத்துவதற்கு செய்யும் திட்டங்கள், எதிர்பாராத விதமாக  கல்யாணம் வேறு காரணத்துக்காக நின்று போவது என்று போகும் படம். ஏதோ தொலைக்காட்சி சேனலில் நானும் பார்த்து விட்டிருந்தேன்.

கட்டுரைக்கு வந்தேன். 9 மணிக்குப் பிறகு தியானம் செய்து விட்டு படுத்து விட்டேன்.

இப்போது மணி 5.15, இன்னமும் 18 நிமிடங்கள் எழுதுவதற்கு மீதி உள்ளது. இதை முடித்து விட்டு 5.40க்கு நடப்பதற்கு புறப்பட்டால், 6 மணி வரை ஆகும். 6 மணிக்குத் திரும்பி வந்து துணிகளை தேய்க்க வேண்டும்.

தேங்காய் தொலிப்பது, உடைத்து துருவுவதைச் செய்ய வேண்டும். அதன் பிறகு கட்டுரையை முடித்து என்னென்ன புள்ளி விபரங்களை தர வேண்டும் என்பதையும் முடிவு செய்து விட வேண்டும். அது 8 மணி முதல் 9  மணி வரை. புள்ளி விபரங்களை இணையத்தில் தேடிப் பார்த்து நிரப்பலாம்.

நேற்று மாலையில் கட்டுரைகளை படித்தேன்.  பரமக்குடி கலவரம் பற்றிய காணொளி சுட்டிகளை அனுப்பி வைத்தேன். சிஎம் செல் தொடர்பு மின்னஞ்சல் முகவரி அல்லது தொலைபேசி எண் வேண்டும் என்று தொலைபேசியவருக்கு இணையத்தில் தேடி அனுப்பி வைத்தேன்.

சீன மொழிப் பாடல்கள் கிடைத்திருக்கின்றன.  தொலைபேசி வெள்ளிக் கிழமை பணியை திட்டமிட்டுக் கொள்ள வேண்டும்.

நேற்று 1 மணி நேர நாட்குறிப்புகளாக 1700 சொற்கள் எழுதியிருக்கிறேன். இன்று இதுவரை 1506 சொற்கள்தான் ஆகியிருக்கின்றன. இன்னமும் 8 நிமிடங்கள் இருக்கின்றன. 30 சொற்கள் சராசரி வைத்துக் கொண்டால் 240 சொற்கள் வரும் 1700 தொட்டு விடலாம்.

வெளியில் எங்கோ ஒலிபெருக்கி வைத்து பாட்டு போட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கிருஸ்தவ பிரச்சார உரையும் பாடல்களும். நடைப்பயிற்சிக்குப் போவதற்கு முன்பு தேங்காய் தொலித்து திருவிக் கொடுத்து விட வேண்டும். 6 மணிக்கு மின்சாரம் தடைப்படுவதற்கு முன்பு அரைக்க வேண்டிய வேலைகளை முடிக்க வேண்டியிருக்கும்.

சென்னையிலும் சரி வேலூரிலும் சரி, மின்கட்டணம் செலுத்த வேண்டும். சென்னையில் வை்பை இணைப்பை ஏற்படுத்த வேண்டும். வேலூரில் மின்கட்டணம் செலுத்தாததால் இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டிருக்கலாம். அதைப் பார்க்க வேண்டும்.