The pilgrimage

வீட்டில் ஒரு திருப்பதி வெங்கடாசலபதி படம் போட்ட தொங்கும் அட்டை இருந்தது. அதை முன்னறையில் மின்பொத்தான்கள் இருக்கும் பட்டியின் ஓரத்தில் பொருத்தியிருந்த ஆணிகளில் தொங்க விட்டிருந்தேன். ஏதோ மாற்றங்கள் செய்து கொண்டிருக்கும் போது அதை எடுத்து தூங்கும் அறையில் சன்னலில் நிறுத்தும் கம்பியில் சொருகி தொங்க விட்டேன்.

இரவில் தூங்கப் போகும் போது மின்விசிறியை இயக்கியதும் கம்பியிலிருந்து நழுவி தரையில் விழுந்து விடும். காலையில் எழுந்திருக்கும் போது எடுத்து திரும்ப மாட்டுவேன். இப்படியே இரண்டு மூன்று வாரங்கள் போய்க் கொண்டிருந்தன. 'என்னடா இது, சாமி படத்தை இப்படி மேலும் கீழுமாக அலைக்கழிக்கிறோமே' என்று படத்தை எடுத்து அலமாரியின் சாவியில் மாட்டினேன். அடிக்கடி திறந்து மூடாத அலமாரிதான். சாவியின் முன்பகுதியைத் தாண்டிய குழிவான பகுதியில் தொங்கிக் கொள்ள காற்றில் விழவும் செய்யாது.

அலமாரியின் நேரெதிரில் பாய் விரித்து தூங்குவேன். வழக்கமாக சுவர் பக்கமாக தலையும், அலமாரியை நோக்கி காலும் வைத்துத் தூங்குவேன். 'எங்கும் இருக்கும் இறைவனுக்கு கால் எந்தத் திசையில் வைத்தால் என்ன!' என்ற அவ்வையார் கொள்கையோடு அந்தப் பழக்கத்தை மாற்றிக் கொள்ளவில்லை. தூங்கும் முன்பும் காலையில் குளித்த பிறகும் தியானம் செய்யும் போதும் சுவருக்கு முதுகைக் காட்டி அலமாரியைப் பார்த்து உட்காருவேன்.

பார்க்கப் போயிருந்த போது திருப்பதிக்குப் போவது குறித்து விவாதம். 'எப்பாவாவது குஷன் இல்லாமல் கோயிலுக்குப் போயிருக்கீங்களா!' என்று கொளுத்திப் போட, அப்படிப் பணம் கொடுத்து வசதியாக கடவுளைப் பார்ப்பது சரிதான் என்று வக்காலத்து வாங்கினேன். அது கொஞ்சம் உறுத்திக் கொண்டுதான் இருந்தது.

அந்த விவாதத்தை ஒட்டி ஓரிரு நாட்களுக்குள் அலமாரியில் மாட்டியிருந்த வெங்கடாசலபதி படத்தில் மார்புக்குக் கீழ் திருமகளின் படம் இருப்பதைக் கவனித்தேன். மிகத் தெளிவாக பெரிய அளவில்தான் வரைந்திருந்தார்கள். திருமகளின் கையிலிருந்துதான் தங்க நாணயங்கள் கீழே கோயிலின் மீது சொரிந்து கொண்டிருக்கின்றன. அது வரை திருமகளைப் பார்க்காமலேயே, பெருமாளில் உடம்பிலிருந்து செல்வம் கொட்டுகிறது என்றுதான் பார்த்திருந்தேன்.

கொஞ்சம் அசைத்துப் போட்டு விட்ட நிகழ்வுதான். கண் முன்னே தினமும் பார்க்கும் ஒன்றில் இருப்பது எப்படி மனதில் பதியாமல் போனது. ஒன்று, எனது அவதானிப்பு அவ்வளவு மோசமாக இருக்கிறது என்று பகுத்தறிவுப் பாதையில் சொல்லலாம், அல்லது திருமகள் என் கண்களில் படாமல் இருந்திருக்கிறார்.

திருப்பதிக்குப் போக வேண்டும் என்று ஒரு எண்ணம்.

சனிக் கிழமை முகம் மழிக்கவில்லை, ஞாயிற்றுக் கிழமையும் விட்டு திங்கள் கிழமை தாடி வளர்க்கலாம் என்று தோன்றியது. திருப்பதிக்குப் போய் மொட்டை போடுவது வரை தாடியும் மீசையும் வளர்த்துக் கொள்ளலாம். மீசையை ஒரு வாரமாகவே கத்தரிக்காமல் விட்டிருந்தேன்.

அன்றைக்கு அலுவலகத்தில் உணவு இடைவேளையில் திருப்பதிக்குப் போக உத்தேசித்திருப்பதால் தாடி வளர்ப்பதாகச் சொல்லி விட்டேன். வியாழன், வெள்ளி விடுமுறையும் கேட்டுக் கொண்டேன். அடுத்த மூன்று நாட்கள் அதே திட்டத்தில் ஓடிக் கொண்டிருந்தன. வாடிக்கையாளர் சந்திப்பு எதுவும் இடையூறாக வந்து விடவில்லை.

புதன் கிழமை மாலையில் முடிக்க வேண்டியதை முடித்து விட்டு, 'மூன்று நாட்கள் என்னைப் பிடிக்க முடியாது, ஞாயிற்றுக் கிழமை காலையில் திரும்ப வந்திருப்பேன்' என்று எல்லோருக்கும் மின்னஞ்சல் அனுப்பி விட்டுக் கிளம்பினேன்.

'வியாழக்கிழமை எப்படிப் புறப்பட வேண்டும், எப்படிப் போக வேண்டும், காசு எவ்வளவு வேண்டும், தயாரிப்புகள் என்னென்ன வேண்டும்' என்று எதுவும் முன்தயாரிப்புகள் செய்து கொள்ள முயற்சிக்கவில்லை. திநகரில் வழிபாட்டுக்கு பதிவு செய்து கொள்ளலாம், தங்கும் இடம் பதிவு செய்து கொள்ளலாம் என்று எதையும் கேட்டுக் கொள்ளவில்லை.

வியாழக் கிழமை இப்போது வளமையாகி விட்டபடி ஆறு மணிக்கு மேல் எழுந்திருந்தேன். தரை தூத்து, பாத்திரங்கள் கழுவி வைத்து விட்டு புறப்பட ஆரம்பித்தேன். வண்டி சாவி எடுத்துப் போக வேண்டாம், வீட்டுச் சாவியையும் இங்கேயே வைத்து விட்டுப் போய் விடலாம் என்று ஆரம்பித்து, பேனாவையும் விட்டு விட முடிவு செய்தேன். செல்பேசியை விட்டு விடலாம் என்று அடுத்த உதயம். புறப்படுவதற்கு முன்பு செல்பேசியை அணைத்து வைத்து விட்டேன்.

பணப்பையில் 102 ரூபாய்தான் இருந்தது. 'வங்கி அட்டையின் மூலம் பணம் எடுத்துக் கொள்ளலாம். அதற்கு தானியங்கி எந்திரத்துக்குப் போய் வந்து விட்டு பணப்பையையும் அட்டைகளையும் விட்டு விட்டுப் போய் விடலாம்' என்று ஒரு எண்ணம். அதை கைவிட்டு பணப்பையில் பணம் எடுக்க உதவும் அட்டையைத் தவிர மற்ற அட்டைகளை வெளியில் வைத்து விட்டு எடுத்துக் கொண்டேன். 'நடந்தே போக வேண்டும், முடிந்த வரையில் குறைந்த செலவு செய்ய வேண்டும், உணவுப் பொருட்களையோ படிக்கும் நாளிதழ்களையோ காசு கொடுத்து வாங்கக் கூடாது, சொகுசுப் பேருந்துகளைத் தவிர்த்து குறைந்த செலவில் போக வேண்டும். மலைக்கு நடந்தே போக வேண்டும். காசு கொடுத்து சிறப்பு தரிசன அனுமதி வாங்கி போகக் கூடாது. பல மணி நேரம் காத்திருக்க நேரிட்டாலும் இலவச தரிசனத்தில்தான் போக வேண்டும்.'

செருப்பை வீட்டுக்குள் வைத்துக் கதவைப் பூட்டினேன். வெளிப்புறத்தில் போய் ஜன்னல்களை எல்லாம் மூடினேன். வீட்டு சாவியை முன் ஜன்னலின் வழியே உள்பக்கமாக வைத்து விட்டேன். சட்டை, கால் சட்டை, கால் சட்டைப் பையில் பணப்பை - 102 ரூபாய், வங்கி அட்டை. கையில் ஒரு பை - துடைத்துக் கொள்ளும் துண்டு, உள்ளாடை ஒன்று, உடுத்திக் கொள்ள லுங்கி ஒன்று.

விறு விறு என்று நடக்க ஆரம்பித்தேன். வெறும் பாதத்தில் சாலையில் நடப்பது கொஞ்சம் சிரமமாகத்தான் இருந்தது. மண் சாலைகளில் சிறு கற்கள் குத்தின. நல்ல வேளையாக வெயில் இல்லை. பாதம் சுடாமல் நடந்து கொண்டிருந்தேன்.

ராமாபுரம் திருவள்ளுவர் சாலையில் நடந்து மவுண்டு பூந்தமல்லி சாலையில் பேருந்து நிறுத்தத்துக்கு வந்தேன். திருப்பதி போகும் பேருந்துகள் இப்படித்தான் போகும். அடுத்த பல நிமிடங்களில் எதுவும் வரவில்லை. பூந்தமல்லி போய் பேருந்து பிடிக்கலாம் என்ற முடிவில் மேப்பூர் போகும் பேருந்தில் ஏறி பூந்தமல்லி சீட்டு வாங்கிக் கொண்டேன். காலில் செருப்பு இல்லாமல் ஏறி உட்கார்ந்த என்னைப் பார்த்து நடத்துனருக்கு முகம் மாறியது. நல்ல மதிப்பான உணர்வுதான் தெரிந்தது.

பூந்தமல்லியில் இறங்கி பேருந்து நிறுத்தத்துக்கு வந்தேன். கூட்டமாகத்தான் இருந்தது. நேரம் பார்க்கக் கூட கைத்தொலைபேசி இல்லை. உத்தேசமாக, அடுத்தவர் கையில் கடிகாரத்தைப் பார்க்க முயற்சித்தேன். அரசு விரைவுப் பேருந்துக் கழகத்து கூண்டில் ஒருவர் அப்போதுதான் தூக்கம் கலைந்து எழுந்து உட்கார்ந்தார். திருப்பதி போகும் பேருந்து 7.40க்கு குளிர் சாதனப் பேருந்து, 9 மணிக்கு சொகுசுப் பேருந்து என்று போட்டிருந்தார்கள். குளிரூட்டப்பட்ட பேருந்து வரும் போது கிட்டத்தட்ட 15 நிமிடங்களுக்கு மேல் ஓடியிருந்தது. திருப்பதி பேருந்து வேறு எதுவும் வரவில்லை.

102 ரூபாயில் போரூர் பூந்தமல்லி 4 ரூபாய் போக 98தான் மீதியிருந்தது. குளிர் பேருந்தில் திருப்பதி கட்டணம் எவ்வளவு என்று கேட்டால் 115 ரூபாய்கள். பணம் இருந்திருந்தால் ஏறியிருந்திருப்பேன். மீண்டும் காத்திருத்தல். பார்த்து பேசிக் கொண்டிருந்தான். leathercraft ல் சேர்ந்திருக்கிறானாம். அவன் பேருந்து வர ஏறிப் போய் விட்டான்.

ஓசூர், வேலூர், திருப்பத்தூர், காஞ்சிபுரம், திருவள்ளூர் என்று பேருந்துகள். ஒன்றிரண்டு திருத்தணி வண்டிகளும். திருத்தணி வண்டிகளில் உட்கார இடம் கிடைக்கவில்லை. காத்திருந்தேன். வெயிலுக்கு ஒதுங்கி பக்கவாட்டுச் சாலை முனையில் நிற்றல், திரும்பவும் சாலையில் எட்டிப் பார்த்தல், வரும் பேருந்துகளை எட்டிப் பார்த்தல் என்று நேரம் நகரந்து கொண்டிருந்தது. அரக்கோணம் போகும் வண்டி வந்தது. அதில் உட்கார இடம் இல்லை. அதைத் தொடர்ந்து வந்த திருவள்ளூர் வண்டியில் ஏறிக் கொண்டேன். பூந்தமல்லி திருவள்ளூர் வண்டி, உட்கார வசதியாக இடம் கிடைத்தது.

ஏறிய பிறகும் பின்பக்கம் பார்த்து வேறு வண்டி வந்து விடுகிறதா என்று கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன். 'ஏன் இவ்வளவு பதட்டம், எப்போ போய்ச் சேருகிறோமோ அதை ஆண்டவன் பார்த்துக் கொள்ளட்டும். முடிவு எடுத்து ஏறியாச்சு, பேசாமல் உட்கார வேண்டியதுதானே' என்று கடிந்து கொள்ளுதல். 10, 15 நிமிடங்களுக்குள் பேருந்தை எடுத்து விட்டார்கள். 7 ரூபாய் கட்டணம். கிலோமீட்டருக்கு 28 பைசா கட்டணம் என்று சுந்தர் சொல்லியிருந்ததை நினைவு படுத்தி தூரத்தைக் கணக்குப் போட்டேன். கிட்டத்தட்ட 25 கிலோமீட்டர்.

பெங்களூரூ நெடுஞ்சாலையில் அரக்கோணம் சாலையில் திரும்பி விட்டது. திருமழிசையில் கல்லூரி மாணவ மாணவியர் ஏறினார்கள். இரண்டு பெண்கள் புத்தகச் சுமையை என்னிடம் கொடுத்து விட்டார்கள். கிட்டத்தட்ட ஒரு வார தாடி, வெறித்த முகம் என்று கிட்டத்தட்ட துறவிக் கோலம்தான்.

இன்னொரு உயரமான பெண்ணும், அவள் அருகில் இன்னொரு மாணவனும், ஏதோ காதல் நாடகம் நடத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். மற்ற மாணவர்கள் எல்லாம் திருவள்ளூர் பேருந்து நிலையத்துக்கு முன்னதாகவே இறங்கி விட, இவர்கள் இரண்டு பேரும் பேருந்து நிலையத்தில்தான் இறங்கினார்கள். நானும் இறங்கி ஒரு சுற்றுச் சுற்றி வந்தேன். திருத்தணி பேருந்து நின்றிருந்தது. நேரக் காப்பாளர் அல்லது தகவல் மைய அலுவலரைக் கேட்டால் திருப்பதி பேருந்து இங்கு வராது, சாலைக்குப் போக வேண்டும் என்று சொன்னார்.

வெளியில் வந்து பேருந்து திரும்பிய இடம் நோக்கி நடந்தேன். முந்தைய நாள் மதியம் அலுவலகத்தில் சாப்பிடும் போது இதுதான் கடைசி சாப்பாடு என்று நினைத்துக் கொண்டேன். மாலையில் ஒரு தேநீரும் பிஸ்கட்டுகளும். அதன் பிறகு எதுவும் சாப்பிடவில்லை.

சாலை நிறுத்தத்தைத் தாண்டி காத்திருந்த சிலருடன் நின்று கொண்டேன். எல்லோருமே திருப்பதி பேருந்துக்குத்தான் நிற்கிறார்கள். அது பேருந்து நிற்க அனுமதிக்கப்பட்ட இடம் இல்லை என்று தோன்றினாலும், இவ்வளவு பேருக்கு உள்ளது நமக்கும் என்று நின்று கொண்டேன். கொஞ்ச நேர காத்திருப்புக்குப் பிறகு தொலைவில் பேருந்து தெரிந்தது. முன் கண்ணாடியில் திருப்பதி பெருமாளின் தலை படம் பதித்திருந்தார்கள். சாலை விளிம்பைத் தாண்டி உறுதியாகக் கையை நீட்டினேன். மற்றவர்களும் பேருந்து நிறுத்தும் முயற்சியில் ஈடுபடவே ஓட்டுநர் நிறுத்தி விட்டார். அதற்காக போக்குவரத்துக் காவலரிடம் வாங்கிக் கட்டவும் செய்தார்.

எல்லோருக்கும் வழி விட்டு நின்றதில் உட்கார இடம் கிடைக்கவில்லை. முன் பக்கம் வைக்கப்பட்டிருந்த சின்னத்திரை தெரியும் படி முன் இருக்கைகளுக்கு அருகில் நின்று கொண்டேன். திரைப்படம், விஷால் நடித்த தூத்துக்குடியை முன்னிறுத்திய கதை. விஷாலின் மாமா பிரபு, விஜயகுமார், நாசர், (நதியா என்று பின்னர் தெரிந்து கொண்ட) விஜயகுமாரின் மகள், பானு என்ற நாயகி. அதிகமாக போரடிக்காமலே போனது. அதில் காவல் துறையினர் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் அறைக்குள் வண்டியை விட்டு அவர்களை எந்தத் துறையினர் என்று தப்பாகவே ஊகித்து அடி வாங்கும் நகைச்சுவைக் காட்சி. இதைக் குறிப்பிட்டு எழுதி என்ன படம் என்று டோண்டு தனது பதிவில் கேட்டிருந்தார். முந்தைய நாள் படித்தது, காலையில் படம்.

படத்தின் பெயர் தெரியவில்லை. பின்னர் கேட்டதில் தாமிரபரணி என்று தெரிந்தது. பேருந்து நின்ற அடுத்த நிறுத்தத்தில் உட்கார இடம் கிடைத்து விட்டது. நிறைய பேர் நிற்க வேண்டியிருந்தது. நான் விட்டுக் கொடுக்கவில்லை. இன்னும் கொஞ்ச தூரத்தில் எல்லோரும் உட்கார்ந்து விட்டார்கள். இடையில் சாப்பிடுவதற்கு நிறுத்திய இடத்திலும் இறங்கவில்லை. திருப்பதி வருவதற்கு முன்பு தமிழ் என்ற படம் ஆரம்பித்து விட்டது. இது எல்லாமே சனிக்கிழமை ராணிப்பேட்டை போகும் போன பேருந்தில் பார்த்ததா என்று ஒரு ஐயம் இப்போது.

திருப்பதி பேருந்து நிலையத்தில் இறங்கும் போது என்ன நேரம்? 11.30க்குக் கொண்டு விட்டு விடுவார்கள் என்று யாரோ சொன்னது காதில் விழுந்திருந்தது. அந்தக் கணக்கில் திருமலையை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன். அலிப்பிரி வரை போவதற்கு இலவச பேருந்து உண்டு என்று நினைவிருந்தது. அதைத் தேடிப் போகவோ யாரையும் கேட்கவோ மனதில்லை. திருமலை 5 கிலோமீட்டர் என்று பலகை இருந்தது. 1 மணி நேரத்துக்குள் நடந்து விடலாம்.

செருப்பு இல்லாமல் நடப்பதுதான் சிரமமாக இருந்தது. சாலைகள் தூய்மையாகவே இருந்தன. அதனால் காலில் கல் குத்துவதோ, அசிங்கத்தை மிதித்து விடுவோமோ என்ற கூச்சமோ இல்லாமல் நடக்க முடிந்தது. திசை தவறிப் போய் தவறாக நடக்க வேண்டி வந்து விடக் கூடாது என்று மட்டும் கொஞ்சம் கவலை இருந்தது. அகலமான சாலைகளில் வண்டிகள் பறந்து கொண்டிருந்தன.

'ஆண்டவனாகப் பார்த்துக் கொடுத்தால்தான் சாப்பாடு. நான் கொண்டு வந்திருக்கும் காசு கடன் வாங்கியது. அதை எனது சொகுசுக்காக செலவழிக்கக் கூடாது. எல்லா தரித்திரத்தையும் கொடுத்து செல்வங்களை வாங்கிக் கொண்டுதான் போவேன்.'

வழியில் ஒரு சுற்றுப்பாதையில் உயிரியல் பூங்கா இருந்தது. அதுதான் கோயில் நுழைவாயில் என்று ஒரு எட்டிப் பார்த்து விட்டு திரும்பி நடந்தேன். அலிப்பிரி பேருந்து மையத்தைத் தாண்டிய பிறகு கண்ணுக்கு பாதுகாப்புச் சோதனைச் சாவடி தெரிந்தது. மலை ஏறும் வரை தாகமும் பசியும் தாக்குப் பிடிக்குமா என்று ஒரு சந்தேகம் வந்து விட்டது. பரிபூரண சரணாகதி வந்து விடுவதே இல்லை.

இளநீரைக் குளிர்வித்து கொடுக்கும் வண்டி ஒன்று பார்த்தேன். கொஞ்ச தூரத்தில் இன்னொரு வண்டி. 14 ரூபாய், வெட்டி வைத்திருந்த இளநீர்க் காயைக் கவிழ்த்தி கீழ்ப்பக்கம் கோப்பையை வைத்து நிரப்பிக் கொடுத்து விட்டார். சில்லென்று இருந்தது, பனிக்கட்டிகள் போடாமல் குளிர்விக்கப்பட்டது என்று எழுதியிருந்தார்கள். குடித்து சிறிது நேரத்திலேயே தொண்டை கட்டிக் கொள்ளப் போவதாகத் தோன்றி விட்டது. குரலும் கம்மி விட்டிருந்தது.

அலிப்பிரி மலை அடிவாரத்தில் சாலையின் வலது புறமாக நுழைந்தால் நிறைய பேர் அப்போது வந்திருந்தார்கள். 'திருமலைக்கு ஏறிப் போகும் பாதை மிகவும் புனிதமானது. வரலாற்று சிறப்பு மிக்கது. பல நூற்றாண்டுகளாக பெரிய மகான்கள் நடந்து போன பாதை. அதில் காலணி அணியாமல் போகும்படி கேட்டுக் கொள்ளப்படுகிறார்கள்' என்று பலகை. போன இரண்டு தடவையும் இறங்கி வரும் போது காலணியுடன்தான் இறங்கியிருந்தேன்.

இப்போது சென்னையிலிருந்தே காலணி இல்லாமல் வந்தாச்சு. 'அனைத்தும் இலவசம். கால்நடையாக திருமலைக்கு வரும் பக்தர்களுக்கு உணவு, தங்குமிடம் இலவசம். மொட்டை போடுதலும் இலவசம். பல மணி நேரம் காத்திருக்காமல் தரிசனமும் உடனேயே பெறுங்கள்' என்று ஒரு அறிவுப்புப் பலகை. இப்படி ஒரு திட்டம் இருக்கிறது என்று கேள்விப்பட்டிருக்கவே இல்லை. நான் நடந்தும் போய் தரிசன வரிசையிலும் காத்திருக்க வேண்டாம் என்று அருள் பாலிக்க இப்படி நிகழ்ந்திருப்பதாக தோன்றியது. பகுத்தறிவு அந்த எண்ணத்தை விரட்டியது. கீழே இருந்த கோயிலில் பிரசாதம் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். வரிசையில் நின்று புளியோதரை வாங்கிக் கொண்டேன். அதை சாப்பிட்டு விட்டு தண்ணீரும் குடித்து விட்டு மலையில் ஏற ஆரம்பித்தேன்.

இருதய நோய், நுரையீரல் நோய், மூட்டு வலி உள்ளவர்கள் நடந்து போக முயற்சிக்க வேண்டாம் என்று எச்சரிக்கை. இலவச சாப்பாடு, தங்குமிடம், தரிசனம் என்றதுமே உற்சாகம் நிரம்பியிருந்தது. ஏற ஆரம்பித்தேன். படிகளில் 50 படிகளுக்கு ஒரு முறை எண்ணிக்கை பொறித்திருந்தார்கள். ஆயிரம் வரை கொஞ்சம் முனைந்து விடாமல் ஏறி விட்டேன். ஓரிரு முறை மட்டும் உட்கார்ந்து போனேன். அடுத்த ஆயிரத்தை விடாமல் ஏறி விடுவேன் என்று முடிவு செய்தேன்.

குறைந்தது 10, 15 தடவை உட்கார்ந்துதான் போக முடிந்தது. பல முறையில் மலை ஏறுபவர்கள். ஒவ்வொரு படியிலும் சந்தனம், குங்குமம் வைத்துக் கொண்டே ஏறுபவர்கள், சூடம் ஏற்றிக் கொண்டே ஏறுபவர்கள், குனிந்து தொட்டுக் கும்பிட்டுக் கொண்டே ஏறுபவர்கள் என்று ஏற்றத்தை இன்னும் கடினமாக்கிக் கொள்கிறார்கள். அடுத்த நாள் இறங்கி வரும் போது ஒருவர் ஒவ்வொரு படியிலும் வலது இடமாக நடந்து ஏறிக் கொண்டிருந்தார்.

திருப்பம்

இன்னொரு மாதம் ஓடிப் போய் விட்டது. ஜூலை பிறந்து விட்டிருக்கிறது. போன மாத சம்பளத்துக்கு வாடிக்கையாளரிடம் பணம் திரட்டிக் கொடுக்க முடிந்திருக்கிறது.

நாளைக்குத் திட்டம் போட்டது போல விடுமுறை எடுத்து திருப்பதி போக வேண்டியதுதான். நாளைக்குக் காலையில் எழுந்து வீட்டில் வேலைகளை எல்லாம் முடித்து விட்டு காலை உணவும் முடித்து விட்டு குட்டித் தூக்கம் போட்டு விட்டு 12 மணி வாக்கில் கிளம்ப வேண்டும். கத்திப்பாராவுக்குப் போய் திருப்பதி பேருந்தைப் பிடிக்க வேண்டும். மாலை 6 மணி வாக்கில் கொண்டு விடலாம்.

புறப்பட்டதிலிருந்து திரும்பும் வரை காசு கொடுத்து உணவு எதுவும் வாங்கிச் சாப்பிடக் கூடாது. காசு கொடுத்து சாமியை தரிசிக்கப் போகக் கூடாது. உள்ளே போய் பார்க்க முடியாவிட்டாலும் சரிதான் என்று இருந்தால் கடவுளும் அதற்கு அருள் பாலிக்க மாட்டார்தான். எல்லாவற்றையும் அவன் கையில் விட்டு விட்டு போக வேண்டியதுதான்.

மாலை 8 மணி வாக்கில் மலை ஏற ஆரம்பித்தால் அதிகாலை 3 அல்லது 4 மணிக்கு மேலே போய்ச் சேரலாம். இடையில் தூக்கம் வந்தால் உட்கார்ந்து தூங்கிக் கொள்ள வேண்டும். மலை மேல் ஏறியதும், குளித்து விட்டு மொட்டை போடும் இடத்தைத் தேடி முடி இறக்கிக் கொள்ள வேண்டும். அது வெள்ளிக் கிழமையாக இருக்கும். அதன் பிறகு தர்ம தரிசனத்துக்கான வரிசையில் நின்று கோயிலுக்குள் போகும் வழியைப் பார்க்க வேண்டும். கிட்டத்தட்ட சனிக்கிழமை இரவில்தான் உள்ளே போய் தரிசனம் முடிந்து வெளியில் வர முடியுமாயிருக்கலாம். சனிக்கிழமை அதிகாலை மலையிலிருந்து கீழே இறங்க ஆரம்பித்தால் சனி மதியத்தில் திருப்பதி வந்து விடலாம்.

சனிக்கிழமை மாலையில் சென்னை திரும்பி விடலாம்.

காசு கேட்பது என்றதும் நினைவு. திங்கள் கிழமை காலையில் புறப்படும் போது சீருடை மாட்டிக் கொண்டு பள்ளிப் பேருந்துக்குக் காத்திருந்தாள். நான் புறப்படும் நேரத்தில் அவள் அம்மா மேலே அழைத்து விட என்னைப் பார்த்து வணக்கம் சொல்லும் வாய்ப்பு இல்லாமல் வெளியில் ஓடி விட்டாள். ஷ்ராம் அகாடமியில் பெண் குழந்தைகளுக்கும் ஆண் குழந்தைகளுக்கும் ஒரே மாதிரியான சீருடை. இரு பாலருமே கால் சட்டையும், மேல் சட்டையும் அணிய வேண்டும். இப்போது நீல நிறத்தில் கோடு போட்ட சட்டை பார்க்க அழகாக இருக்கிறது. முன்பு சிவப்பு கால் சட்டையும், வெள்ளை மேல்சட்டையும் வைத்திருந்தார்கள்.

அதற்கு முன்பே காலையிலிருந்தே குழந்தைகளின் நினைவு துரத்திக் கொண்டிருந்தது. இப்போதெல்லாம் சோகம் மறைந்து விட்டது. ஒரு வித வருத்தம். 2006ல் இருப்பதாக உருவகித்த வருத்தம் மட்டும் மிச்சமிருக்கிறது. இன்னும் ஓரிரு ஆண்டுகளில் அதுவும் மறைந்து போய் விடலாம்.

ஆண்டவன் என்ன விதித்திருக்கிறாரோ அதுதான் நடக்கும். ஆண்டவனிடம் பேரம் பேசப் போவதில்லை ஆனால் என்னென்ன மாறுதல்கள் வேண்டும் என்று திட்டமிட்டுக் கொள்ள வேண்டும்.

1. தினமும் இலக்கில்லாமல் சுறுசுறுப்பில்லாமல் சுற்றிக் கொண்டிருப்பது நிற்க வேண்டும்.
2. அடுத்தவர்களை சார்ந்து இல்லாமல் நாம் அடுத்தவர்களுக்கு உதவி செய்வது போல பொருள் செய்ய வேண்டும்.
3. பொருள் செய்யும் பாதையில் சக மனிதர்களை எரித்துப் போட்டு விடக் கூடாது.
4. நாட்டில் என்ன நடந்தால் என்ன என்று விட்டேற்றியாக இல்லாமல் நமது பங்களிப்பை தவறாமல் கொடுக்க வேண்டும்.
5. நம்மிடம் தரப்பட்ட வளங்களை சரியாக பராமரித்து வளர்க்க வேண்டும்.