எழுதுவதற்கு ஒரு தடா...

ஒரு வார விடுமுறை தாங்க முடியவில்லை. ஏதோ பொருள் இல்லாமல் எழுதிக் கொண்டே போவது போல உணர்ச்சி. தீ என்று சொல் சுட்டு விடும் தீர்க்கம் இருக்க வேண்டும், இல்லாமல் எழுதுவது நேரத்துக்கும், கணினிப் பொருளுக்கும் வீண்தான்.

ஆரம்பத்தில் உணர்வுகளைப் பதிவு செய்வதற்காக ஆரம்பித்த இது, பதிய ஆரம்பித்தவுடன் சிறிது சிறிதாக உருமாறிப் போய் விட்டது. யாருக்கும் மனம் புண்பட்டு விடக் கூடாது, பிறர் பெயரைத் தவிர்க்க வேண்டும், எதிர் மறை உணர்வுகளைத் தூண்டக் கூடாது என்று ஒவ்வொன்றாகக் கட்டுப்பாடுகள் நுழைந்து விட்டன.

குமுறும் எண்ணங்களைக் கூட அடக்கிக் கொள்ள நேர்ந்து விட்டது. தவறி விழுந்து விட்ட ஒரு வாக்கியம் ஏற்படுத்திய எதிர்வினைகள் இன்னும் இழுத்துப் பிடித்தலுக்குக் கொண்டு போய் விட்டன.

எழுத்துக்கு ஒரு தற்காலிக நிறுத்தம் போடலாம் என்று வழி விட்டால், ஒரு வாரம் கூட ஆகும் முன், வெளிப்படையான தளர்ச்சிகள் தெரிய ஆரம்பித்து விட்டன. இன்று மாலை புதிய உறுதிகள்:

1. இன்று முதல் எழுத்தை தொடர்தல்.
2. எழுதும் எதையும் வெளியிடப் போவதில்லை.
3. 90 ஒரு மணி நேர பகுதிகள் நிறைந்த பிறகு ஒவ்வொன்றாகப் படித்துப் பார்த்து வெளியிடலாம் என்று தோன்றினால் பதியலாம், அல்லது பொதுவில் காட்டாத பதிவில் போடலாம், அல்லது கணினியின் ஒரு ஓரத்தில் விட்டு வைக்கலாம், அல்லது அழித்தே விடலாம்.
   

சில நாட்களில் அடுத்தவருக்கு முகம் சுழிக்கும் காட்சிகள் தோன்றலாம், சில நாட்கள் பலன் உள்ளவாக இருக்கலாம். எழுதுவதன் நோக்கம், மனதில் புதைந்து கிடக்கும் எண்ணக் குவியல்களை அடுக்குகளை அலசிக் காயப் போட்டு விடுவது. அதைத் தவிர வேறு பலனே இல்லாமல் போனாலும் கவலை இல்லை.

இப்படி எழுத வேண்டும். ஒரு மணி நேரம் ஒரு நாளைக்கு என்று திட்டம் வைத்துக் கொண்டாலும், ஒரு நாளைக்கு அதிகமாகக் கூட எழுதலாம். ஏற்றுக் கொண்ட பொறுப்புகளிலிருந்து விடுப்பு பெற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.

மனம் ஒரு அற்புதமான கருவி. அதை பழைய எண்ணங்களின் குவியலில், எண்ணச் சுமைகளில் கழுத்து நெரிபட வைப்பது சரியில்லை. என்னதான் நடந்தது, நடக்கிறது என்பதை வார்த்தைகளில் வடித்து மனதுக்குள் இடம் செய்து கொள்ள வேண்டும். தொட்டனைத்துதானே மணற்கேணி ஊறும்.

கட்டிப் போடும் பழைய நினைவுகள், நம்பிக்கைகள், ஏமாற்றங்கள், பெருமைகள் எல்லாவற்றையும் எழுத்தில் கொண்டு வந்து விட்டால் அவற்றின் சுமை இறங்கி விடுகிறது. வெளிப்படையாக பதிவதற்கு எழுதும் போது செய்திகள் கழுத்து நெரிபடுகின்றன. வாக்கியங்கள் அழகாக வர வேண்டும் என்று சில தடை பட்டு விடுகின்றன.

எந்தத் தடையுமின்றி எழுதுவதுதான் இப்போதைய நோக்கம். தொண்ணூறு மணி நேரத்துக்கான எழுத்தில் எழுத வேண்டியது எல்லாம் வந்து விடும் என்று நினைக்கிறேன்.

காவல்காரர் குடும்பம்

இரண்டு நாட்களாக தூக்கத்தில் நிம்மதியே இல்லை?

கதவின் வெளியே காவலாளியின் குடும்பம், இரண்டு சின்னஞ்சிறு குழந்தைகள். ஒரு பையன் ஐந்து வயதிருக்கும், பெண் குழந்தைக்கு இரண்டு வயதிருக்கும். எப்போது பார்த்தாலும் ஒழுகும் மூக்கு. மணலில் உருண்டு கொண்டே இருக்கின்றன. மாலை வேளையில் பையன் தொலைக்காட்சி அருகில் முகத்தை ஒட்டிக் கொண்டு அமர்ந்திருக்கிறான். பெண் குழந்தை காலையில் ராகம் இழுப்பது போல் அழுதுக் கொண்டே திரியும்.

வீட்டில் எல்லாக் கதவுகளையும் மூடிய பிறகும் கொசுவுக்கு திரவ மருந்தை சொருகி விட்டுத்தான் தூங்க முடிகிறது. குளிரில் சளி பிடித்துக் கொள்கிறது. இந்தச் சின்னஞ்சிறு குழந்தைகள் எப்படி குளிரைத் தாங்குகின்றன? எப்படி கொசுக் கடியில் தூங்குகின்றன?

இரண்டு நாட்கள் முன்பு பார்த்தால் ஒரு சட்டியில் புகை போட்டு வைத்திருக்கிறார்கள். கொசுக்கள் ஓடும் அளவுக்கு புகை வளர்த்தால் தூங்குவது எப்படி? இப்படி இரண்டு குழந்தைகளும் இரண்டு பெரியவர்களும் வெளியே தூங்கும் போது, அவ்வளவு பெரிய வீட்டில் ஒரு மூலை அறையில் மூடிக் கொண்டு தூங்க மனம் வரத்தானே செய்கிறது? இவர்களை உள்ளே வந்து படுக்கச் சொன்னால் குறைந்தா போய் விடும்?

இப்படி படுக்கச் சொன்னால் எல்லோரும் என்ன பேசுவார்களோ என்ற எண்ணம்? இரண்டாவது அவர்களும் புழங்கினால் அழுக்காகி விடுமே, யார் கழுவி விடுவார்கள் என்று குழப்பம். சொல்லித்தான் பார்ப்போமே, குடியா முழுகி விடும்? யாராவது வந்தால் அப்புறம் பார்த்துக் கொள்ளலாம்.

பையனின் ஒழுகும் மூக்கைச் சிந்தக் கற்றுக் கொடுத்து நன்றாகக் குளிப்பாட்டி ஆடைகள் அணிவித்து விடலாம். அந்தச் சின்னஞ்சிறு பெண் தரையில் சிதறிக் கிடக்கும் பொரி கடலைகளைப் பொறுக்கித் தின்று கொண்டிருக்கும் போது, பையில் முந்திரிப் பருப்புகளோடு உள்ளே போக எப்படி மனம் வந்தது?

அந்தப் பெண்ணுக்கு பிஸ்கெட் பொட்டலம் வாங்கிக் கொடுப்பது உனக்கு பொறுப்பு இல்லையா?

குழந்தைகளுக்கு தினமும் சாப்பிட பொருட்கள், தூங்குவதற்கு இடம், உடுத்த நல்ல உடை, விளையாட விளையாட்டுப் பொருட்கள் இவை அனைத்தும் கொடுக்க வேண்டும். சோம்பேறியாக இருப்பது பாவம், இந்த விஷயத்தில். மருத்துவமனையில் இருதய சிகிச்சைக்காக படுத்திருக்கும் குழந்தைக்கு தொண்டு செய்வதுதான் தொண்டு என்று இல்லை. நமது கதவுக்கு வெளியே இருக்கும் மனித அவலத்தை சரி செய்யாமல் இருப்பவனுக்கு மற்றதைப் பற்றிப் பேச அருகதையே இல்லை.

இதைச் செய்தால் பிறர் ஏளனம் செய்வார்களோ என்று ஒரு எண்ணம். அப்படி பார்த்து பார்த்துதான் எல்லா அநீதிகளும் உலகில் நடக்கின்றன.

இப்படி எழுதிப் பார்த்தால்தான் குழப்பங்களுக்கு தெளிவு கிடைக்கிறது. ஊரோடு ஒத்து வாழ்வதற்கு முன்பு என்னோடு நான் ஒத்து வாழ வேண்டுமே? என் மனசாட்சிக்கு விரோதமில்லாமல் நடந்து கொண்டால்தான், அடுத்த நிலைக்கே போக முடியும். நான் தலை நிமிர்ந்து நடக்க வேண்டும் என்றால் எனது நம்பிக்கைகளின் படி நடந்து கொள்ள வேண்டும்.

அதனால் என்ன விரோதம் வந்தாலும் சரி, உறவுகள் எல்லாம் விலகிப் போனாலும் சரி, உயிரே போனாலும் சரி, கொண்ட நம்பிக்கை, அது நம்பிக்கையாக இருக்கும் வரை கடைபிடிக்க வேண்டும். அப்போதுதான் கையில் எடுத்த பணிகள் நினைத்த இலக்கை நோக்கிப் போக உதவும்.

யாரை ஏமாற்றினாலும், என்னை நானே ஏமாற்றிக் கொள்ள முடியாது. கண்ணெதிரே வறுமையில் உழலும் இரண்டு குழந்தைகளுக்கும் செய்ய வேண்டிய கடமையைச் செய்ய வேண்டும்.

சமூக அக்கறை

சில நாட்களாக சிறு பையன்கள் வேலை செய்வதைப் பார்த்தும் கண்டு கொள்ளாமல் போகும் மரத்தனம் வந்து விட்டது. இன்று காலையில் எல்&டி முன்பு சிவப்பு விளக்குக்கு வண்டியை நிறுத்தாமலேயே வந்ததும் சிறிதளவுதான் உறுத்தியது. இப்படியே தொடர்ந்தால் செத்துப் போகலாம்.

ஏதோ சுவையான உணவுக்கு வழியில்லாமல் போய் விடும் என்றுதானே அந்தப் பையன்களைப் பற்றி உரிமையாளரிடம் பேசவில்லை. இந்த டீக்கடைப் பையனைக் கிண்டல் செய்வதோடு நிறுத்திக் கொண்டிருக்கிறாய்?

இதை ஏற்றுக் கொள்ளவே முடியாது. செய்ய வேண்டிய வேலைகளை செய்து, எடுக்க வேண்டிய நடவடிக்கைகளை எடுத்து அந்தப் பையன்களை பள்ளிக்கு அனுப்பும் வழியைப் பார்க்க வேண்டும். ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் முழுமையான குழந்தைப் பருவம் கிடைக்க வேண்டியது அவர்களது அடிப்படை உரிமை. அதற்கு ஒவ்வொரு தனிமனிதனுக்கும் பொறுப்பு உண்டு. அந்தப் பொறுப்பை தட்டிக் கழிப்பதோ, பாராமுகமாக இருப்பதோ சரி கிடையாது.

(பிப்ரவரி 27, 2007)

சார்புத் தத்துவம்

ரயிலில் பல் தேய்த்துக் கொண்டிருக்கும் போது ஏதோ இடத்தில் ரயில் நின்றது. வெளியில் எட்டிப் பார்த்தால் நிலையத்தின் பெயர் கிட்டப் பார்வை கண்களுக்குத் தெரியவில்லை. ரயில் கிளம்பி நிலையத்தை விட்டு வெளியே வரும் போது பெரிய பலகையில் வைத்திருக்கும் பெரிய எழுத்துப் பெயரைப் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று கண்ணாடி எடுத்து வர போகாமலே நின்றது நல்லதாகப் போய் விட்டது.

வயிட்ஃபீல்டு என்று பெயர் படிக்க முடிந்தது. 'அடுத்த நிறுத்தம் நாம் இறங்க வேண்டிய இடமாச்சே, நிற்குமோ என்னவோ, எதற்கும் தயராக இருப்போம்' என்று அவசரமாக பைகளை எடுத்துக் கொண்டு கதவருகே வரவும் ரயில் கிருஷ்ணராஜபுரம் வந்து நிற்கவும் சரியாக இருந்தது.

மூன்றரை மணிக்கே வந்து விட்டதால் வெளியே ஆட்டோ மட்டும்தான் தேர்வு. பகலில் மீட்டர் போட்டு வந்தால் முப்பது ரூபாய் வரும் தூரத்துக்கு 150ல் ஆரம்பித்து 100 வரை இறங்கி வந்தார்கள். நான் ஐம்பதில் ஆரம்பித்து 70 வரை ஏறினேன். விற்க விரும்பும் விலையும், வாங்க விரும்பும் விலையும் ஒத்துப் போகாமல், கொஞ்ச தூரம் நடந்து பாலம் இறங்கும் இடத்தில் ஏதாவது வண்டி கிடைக்கிறதா என்று நடந்தேன்.

பொது வண்டி எதுவும் வரும் வகை தெரியவில்லை. அங்கு நின்றிருந்த ஆட்டோக்களில் ஓட்டுனர்கள் பின்னிருக்கையில் நன்றாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். கடைசியில் நிலையத்திலிருந்தே வந்த ஒரு ஆட்டோவில் 100 ரூபாய் ஒத்துக் கொண்டு ஏறிக் கொண்டேன்.

வீட்டுக்கு வரும் போது 4 மணி. அலைபேசியில் வீட்டு தொலைபேசி மணி அடித்தால் அடித்து ஓய்ந்து விட்டது. என்ன செய்வது என்று அடுத்த எண்ணை தேடும் போது கதவைத் திறந்து விட்டார்கள்.

சென்னையிலிருந்து போகும் போது பெங்களூரில் தாக்குவது குளிர். உள்ளே போய் உடை மாற்றி விட்டு படுத்து இரண்டு மணி நேரம் தூக்கம். அப்புறம் எழுந்து வேலை தொடர்பாக, குடும்ப நிகழ்ச்சிகளையும் பேசிக் கொண்டிருந்து விட்டு 9 மணிக்கு சந்திக்க வேண்டியவரிடம் தொலைபேசினால் மதியம் 3 மணிக்கு மேல்தான் அவருக்கு நேரம். இன்னொரு நண்பரும் மாலை 5க்கு மேல்தான் வேலை முடிப்பார்.

காலைப் பொழுது எதிர்பாராமல் கையில் இருந்தது. வயிறு நிரம்பச் சாப்பிட்டதால் வந்த அசதிக்கு ஒரு குட்டித் தூக்கம். கொஞ்ச தூரத்தில் இருந்த சித்தப்பா பெண், தங்கச்சி வீட்டுக்குப் போனோம். இதுதான் முதல் முறை போவது. தமிழ் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள் வராமல் எல்லோரும் அலை பாய்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். மாற்றாக குறுவட்டுகளில் தமிழ்ப் படங்களை பார்த்து ஈடு செய்கிறார்களாம்.

திரும்பி வந்து நாஞ்சில் நாட்டுச் சாப்பாடு சாப்பிட்டு விட்டுக் கிளம்பும் போது 2 மணி ஆகி விட்டது. 3 மணிக்கு சந்திப்பை உறுதி செய்ய தொலைபேசினால் கொஞ்சம் தாமதமாகலாம் என்றார். சரி, பேருந்திலேயே போகலாம் என்று பேருந்து நிறுத்தத்துக்கு ஒரு கிலோமீட்டர் நடந்து நின்றிருந்த பேருந்தில் ஏறிக் கொண்டேன். இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் அருகில் இறங்கிக் கொள்ளுங்கள் என்று நடத்துனர் வழி சொன்னார். 9 ரூபாய் சீட்டு.

பேருந்தில் நிறைய பேர் இல்லை. சீட்டுக் கொடுத்து விட்டே வரும் போது உழைப்பில், உணவுப் பற்றாக் குறையில் மெலிந்த, உயரமான உடலில் அழுக்கு பேன்டு சட்டையுடன் ஒருவர் உட்கார்ந்திருந்தார். இரண்டு நிறுத்தம் தாண்டி இறங்க வேண்டியவர். 2 ரூபாய் நீட்டி சீட்டுக் கேட்டால் நடத்துனர் திட்டினார். கன்னடத்திலேயே பேசிக் கொண்டாலும், புரிந்தது. குறைந்த கட்டணமே 5 ரூபாய். '5 ரூபாய் இல்லை என்றால் இறங்கி விடு' என்று நடத்துனர். 'என்னிடம் இவ்வளவுதான் இருக்கிறது' என்று பயணி.

இது போல ஒவ்வொருவருக்கும் 3 ரூபாய் இட்டு நிரப்பிக் கொண்டிருந்தால் நடத்துனருக்கு எதுவும் மிஞ்சாது, சீட்டுக் கொடுக்காமல் வர அனுமதித்தால் விதி மீறல். அவர் அதட்டலாக கீழே இறங்கச் சொன்னார். 'அருகில் இருக்கும் இடம்தானே, நடந்து போக வேண்டியதுதானே!'

பேருந்தில் போய் இறங்கப் போகிறோம் என்று திட்டமிட்டு ஏறி உட்கார்ந்த பிறகு இறக்கி விடப்பட்டு நடந்து போவது வேறு, முதலிலேயே நடக்க முடிவு செய்திருந்தால் சரி. மூன்று ரூபாயை இட்டு நிரப்பிக் கொள்ளுங்கள் என்று மொத்தச் செலவை 12 ரூபாயாக்கிக் கொண்டேன்.

ஆட்டோவில் போயிருந்தால் 50க்கு மேல் செலவளிக்கத்தானே செய்திருப்போம். இந்தியன் எக்ஸ்பிரசில் இறங்கி, ஒரு ஆட்டோ பிடித்து மகாத்மா காந்தி சாலைக்குப் போய்ச் சேரும் போது சரியாக 3 மணி. நேரமும் தவறி விடவில்லை.

பேருந்தில் இருக்கும் போதே தொலைபேசி அழைப்பு. 'வேலை நிறையச் செய்தாச்சு, பணம் கொடுங்கள், கூடுதலாக நீங்கள் கேட்பதைச் செய்கிறோம்' என்று நாங்கள் சொல்ல, 'இதுவரை கொடுத்ததற்கு ஒத்துக் கொண்ட வேலை முடிக்கவில்லை, கேட்டதை முடியுங்கள், அப்புறம்தான் காசு' என்று அவர்கள் சொல்ல, இழுபறியாக இருந்த ஒரு உறவிலிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு. 'உங்க செக் அனுப்பி விடுகிறோம் சார், நாளைக்கு சென்னையில் வாங்கிக் கொள்ளுங்கள்'.

அந்த ஆரம்பத்தில் தொடர்ந்து இன்னும் 3-4 தொலைபேசி உரையாடல்களை முடித்துக் கொண்டேன். மாலையில் மின்னஞ்சல் பார்த்தால் சவுதிப் பயணம் பிப்ரவரி கடைசி வாரத்துக்கு திட்டமிடச் சொல்லியிருந்தார்கள். கொல்கத்தா வேலை முந்தைய வாரத்தில் முடிக்க முயற்சிக்க வேண்டும்.

3 மணிக்கும் பல வேலைகளுக்கிடையே பரபரப்பாக இருந்தவரைச் சந்தித்து பேச வேண்டியதைப் பேசி விட்டுக் ஆறரை மணிக்கு மீண்டும் எம்ஜி சாலையில். நண்பரை அங்கேயே சந்திக்கலாம் என்று தொலைபேசி விட்டு, காத்திருக்கும் நேரத்தில் சாப்பிட்டு விட்டு, இணைய மையத்தில் இடம் பிடித்தேன்.

சுற்றி இருந்தவர்கள் பைத்தியம் என்று நினைத்திருக்கும் அளவுக்கு முகமெல்லாம் மலர வைத்த ஒரு உரையாடலுடன், மின்னஞ்சல்களை படித்து முடிக்கும் போது நண்பர் வந்து சேர்ந்திருந்தார்.

அடுத்த இரண்டு மணி நேரத்துக்குப் பேச்சில் நேரம் போனதே தெரியவில்லை. ஆட்டோ பிடித்து வீட்டுக்குப் போய் பையை எடுத்துக் கொண்டு ரயில் நிலையத்துக்குப் போகும் வழியிலும் பேசலாம் என்று சேர்ந்தே போய் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். ஒன்பதரை மணிக்கு அவர் இறங்கிக் கொள்ள பத்து மணிக்கெல்லாம் ரயிலில் ஏறிப் படுத்துக் கொண்டதுதான் தெரியும். நல்லத் தூக்கம். இடையில் பயணச்சீட்டு பரிசோதகரும் எழும்பி கொடுத்த தாளை கையசைத்து ஏற்றுக் கொண்டு படுத்துக் கொள்ளச் சொல்லி விட அப்படியே தொடர்ந்தது தூக்கம்.

விழிப்பு வரும் போதுதான் மடிக் கணினி மின்கலத்தில் சேமிப்பு தீர்ந்திருந்தது நினைவு வர நான்கரை வர அப்படியே கழிந்தது. ஒரு மணி நேரம் முன்னதாகவே ரயில் சென்னை வந்து விட இறங்கி கோயம் பேடு வரை பேருந்து அங்கிருந்து ஆட்டோ என்று வந்து சேர்ந்து விட்டேன்.

மூலதனமா, மனித வளமா?

'எழுதுவதற்கு மிகப் பொருத்தமான நேரம் அதிகாலைதான்' என்று சல்மான் ருஷ்டி சொல்லியிருந்ததாக படித்தேன். ஆங்கில வாழ்க்கை வாழும் அவருக்கு அதிகாலை என்பது பொழுது நன்றாக விடிந்த பிறகுதான் ஆரம்பிக்கிறது.

காலையில் எழுந்து நமது எண்ணங்களுடன், வேறு யாரிடமும் தொடர்பு கொள்ள ஆரம்பிக்கும் முன்பு மனதுக்கு இருக்கும் தெளிவு ஒவ்வொன்றாக கற்கள் விழ ஆரம்பித்ததும் அலைகளாக விரிந்து குழப்பமாகி விடும்.

வெளித் தொடர்பு என்பது நேரடியாக முகத்துக்கு நேர் பேசுவது மட்டுமில்லாமல், மின்னஞ்சல்கள், இணையத் தளங்களில் மடல்களை செய்திகளைப் படிப்பதும் கூட மனதில் சலனங்களை ஏற்படுத்தி விடுகின்றன. எனக்கு ஏதாவது படிக்காமல் இருக்க ஓடாது. அதையும் தவிர்த்து விட்டால் மனதைக் குவிக்க எளிதாக இருக்கும்.

ஓரிரு வாரங்களாக இணைய இணைப்பு உள்ள இடத்தில் எழுந்து, பல்லைத் தேய்க்கும் முன்னாலேயே மின்னஞ்சல் வந்திருப்பதைப் பார்த்து விட்டு ஆரம்பித்தால் குறுக்கீடு இல்லாமல் எழுத முடியாது. பத்து நிமிடங்களுக்கு ஒரு முறை கவனம் மறு சாளரத்துக்குத் தாவிக் கொண்டிருந்தது. புத்தாண்டு புதுப்பித்தலாக, இரணடு மணி நேரமும் எழுதி முடித்து, காலைக் கடன்களை முடித்து, இருபது நிமிடம் பயிற்சியும் முடிக்கும் வரை வலை இணைப்பையே நீக்கிக் கொள்வது என்று நேற்று முதல் ஆரம்பித்தாகி விட்டது.

மற்றொரு பழக்கம். மடிக் கணினியை மடியில் வைத்து அல்லது சம்மணம் போட்டுக் கொண்டு தரையில் வைத்துக் கொண்டு பாயின் மேல் உட்கார்ந்து கொண்டு எழுதுவது. அதை விட்டு விட்டு மேசையில், சொகுசு நாற்காலியில் உட்கார்ந்து கொண்டு எழுதினாலும் எண்ண ஓட்டங்கள் மாறுபட்டு விடுகின்றனவோ என்று ஒரு தோற்றம்.

எல்லாவற்றையும் விட்டு விட்டு மடிக்கணினியை வலைஇணைப்பிலிருந்து துண்டித்து, அறையினுள் பாயின் மீது உட்கார்ந்து எழுத ஆரம்பித்தது நேற்றுக் காலை நான்கே கால் மணிக்கு. முதலில் பொருள் செய்ய விரும்பும் அனுபவங்கள் முடித்து விட்டு நாட்குறிப்புகளாக எழுதுவதும் ஒரு மணி நேரத்துக்குள் நின்று விட்டது.

பகலில் முக்கிய விருந்தினர்கள் வருவதால் அவர்களை அழைத்து வர, அவர்களுடன் விவாதிக்க, அவர்களுடன் நேரம் செலவளிக்க வேண்டியிருக்கும். காலையிலேயே ஒதுங்க வைக்க வேண்டியவை, துவைக்க வேண்டியவை எல்லாம் முடித்து விட வேண்டும்.

வலைப்பதிவு வேலைகளுக்கு அரை மணி நேரம் என்று ஆரம்பித்து முக்கால் மணி நேரம் வரை இழுத்து விட்டது. ரயில் வந்து சேரும் நேரம் பத்து மணி என்று நினைத்திருந்து இணையத்தில் பார்த்ததில் பதினொன்று என்று தெரிந்ததில் ஒரு நிதானம் கிடைத்தது. பதட்டம் இல்லாமல் குளித்து, கடைசியாக வாங்கியிருந்த சட்டை பேன்டைப் போட்டுக் கிளம்பினால், நன்றாகக் குளிப்பாட்டிப் படியச் சீவி முதல் நாள் பள்ளிக்குப் போகும் உணர்வு வந்தது.

திரும்பி வரும் போது மூன்று பேராக வர வேண்டியிருக்கும் என்று பேருந்துக்குப் போனேன். வழியில் டெக்கான் குரோனிக்கிள் நாளிதழும் வாங்கிக் கொண்டேன். நேராக சென்ட்ரல் ரயில் நிலையம் போக ஒரே ஒரு வழித்தடம் இருந்தாலும், முதலில் வடபழனியில் இறங்கிச் சாப்பிட்டு விட்டுப் போவதாக முடிவு.

சரவணபவனை நினைத்துப் போய், விலையையும், கொஞ்சம் தொலைவில் இருந்ததையும் கருதி, அருகிலேயே இருந்த நம்ம வீடு வசந்தபவனில் சாப்பிட்டுக் கொண்டேன். மீண்டும் வெளியில் வந்து காத்திருந்து, ரயில் நிலையம் போகும் பேருந்தைப் பிடித்தேன்.

ஆரம்பத்தில் நல்ல கூட்டமாக இருந்தாலும் ஆட்கள் இறங்க இறங்க உட்கார இருக்கை கிடைத்து விட்டது. சில தடங்களில் ஏறி இறங்குபவர்கள் நிறைய இருப்பார்கள். 21பி தாம்பரம்-உயர்நீதி மன்றம் பேருந்தில் காலைப் பொழுதில் காந்தி மண்டபம் நிறுத்தம் வரை ஏறுபவர்கள் மட்டும்தான் உண்டு. தாம்பரத்திலேயே நிரம்பி, குரோம்பேட்டை, பல்லாவரம், திரிசூலம் என்று இன்னும் அடைத்து, கிண்டியில் நிற்கும் போது உள்ளே யாரும் புதிதாக நுழைந்து விட முடியாது. காந்தி மண்டபத்தில் முதல் கூட்டம் இறங்கும். அதற்குப் பிறகு ஏறுபவர்கள் அதிகம் கிடையாது.

புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள் தெரிவிக்கும் குறுஞ்செய்திகள் ஆரம்பித்தன. அனுப்ப வேண்டுமா என்று தயங்கி விட்டு பேருந்து பயணத்தின் போது ஆரம்பித்து விட்டேன். செல்பேசியின் தொடர்பு பட்டியல் மூலம் சில காலமாகத் தொடர்பு இல்லாதவர்களைக் கூட நினைவு கூர்ந்து வாழ்த்து அனுப்பவது சாத்தியமாகி விடுகிறது. ஒரு காலத்தில் நெருக்கமாக இருந்து அப்புறம் இடம் போதாதாலோ வேறு காரணங்களாலோ எண்ணை நீக்கி விட்டவர்களுடன் தொடர்பு அற்று விடுகிறது. அப்படி நீக்கப்பட்ட ஓரிருவர் வாழ்த்து அனுப்பியிருக்க, அவர்களது எண்களை புதிய கருவியின் நினைவகத்தில் சேமித்துக் கொள்ள முடிந்தது.

ரயில் நிலையத்தில் வரும் போது அரை மணி நேரம் இருந்தது. ஹிக்கின்பாதம்ஸில் துக்ளக் வாங்கிக் கொண்டு இருக்கை ஒன்றில் அமர்ந்தேன். சிறிது நேரம் படித்து விட்டிருந்து அருகிலேயே தரையில் அமர்ந்திருந்தவர்களை நோட்டம் விட்டேன். காதில் பாம்படம் போட்ட, மேலாடை அணியாது சேலை மட்டும் சுற்றிய கருத்த மேனியளாக ஒரு அம்மா கால் நீட்டி இருக்க, சற்றே அருகில் இரண்டு மூட்டைகளுக்குப் பின்னால் தலையில் தலைப்பாகையுடன் நரைத்த தாடியுடன் முகம் சரியாகத் தெரியாமல் அவரது துணைவர் போல் ஒரு பெரியவர்.

இவர்கள் இரண்டு பேர் வயதுக்கும் பொருந்தாத ஒரு பெண்குழந்தை அந்த அம்மாவின் முன்னால் அமர்ந்து கொண்டு ஒரு கிண்ணத்தில் நீரில் போட்ட சோற்றை விரல்களால் அள்ளி சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தது. துணிப்பை ஒன்றில் பொதிந்த பாத்திரத்திலிருந்து சோற்றை எடுத்துப் போடச் சொல்லி கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது. இன்னும் சரியாகப் பேச்சு வரவில்லை. உருண்ட கன்னம், புஸ்ஸென்று கைகால்கள். காய்ந்து கருத்திருந்த முதிய தம்பதிக்கு முரணாக செழிய, மாநிறத்தில் இந்தக் குழந்தை.

மகளாக இருக்காது, பேத்தியாக இருக்குமோ என்று தோன்றியது. கொஞ்ச நேரத்துக்குப் பிறகு ஒரு இளைஞன் வந்து சேர்ந்து கொண்டான், அவன் தந்தையாக இருக்க வேண்டும்.

ஒவ்வொரு முறை சோறு போடு என்று குழந்தை கேட்கும் போது, ஒரு சிறிய அகப்பையில் அரை நிறைவுக்கு சோற்றை நிரப்பி தண்ணீருக்குள் போட்டார் அந்த அம்மா. குழந்தை பெரிய பெண் போல் விரல்களைச் சேர்த்து சிந்தாமல் சிதறாமல் பருக்கைகளைத் திரட்டி வாயில் போட்டுக் கொள்கிறது. தொட்டுக் கொள்ள அருகில் இருந்த ஊறுகாயைத் தொட்டு நாக்கில் தடவிக் கொள்வதைப் பார்த்தால் மூன்று வயது குழந்தையா, முப்பது வயது குமரியா என்று ஆச்சரியம் வந்தது.

அவ்வப்போது அருகில் இருந்து தண்ணீர் பாட்டிலிலிருந்து தண்ணீர் குடித்துக் கொண்டது. அந்தப் பெண்மணியை அம்மா என்றே கூப்பிட்டது. ஏழெட்டு முறை சோறு வாங்கிப் பிழிந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டே இருந்தது. அம்மாவும் சளைக்காமல் போட்டுக் கொண்டே இருந்தார். ஒரு கட்டத்தில் எழுந்து நின்றதும், அம்மா பாத்திரத்தை விலக்கி கீழே உதறியிருந்த பருக்கைகளை கவனமாகப் பொறுக்கிப் பாத்திரத்திலேயே போட்டு தரையை தூய்மை செய்து கொண்டார்.

யாரோ வயது வந்தவர்களைக் கவனித்துக் கற்றதைப் போல் முதிர்ச்சியுடன் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த குட்டிப் பெண் எழுந்து நின்றதும், தரையில் ஈரம் படர்ந்தது. யாரும் எதுவும் சொல்லவில்லை. குழந்தையை சிறிது விலக்கி விட்டு, கையில் இருந்த துணியால் தரையைத் துடைத்து விட்டாள் அந்த அம்மா. குழந்தைக்கு இன்னும் முடியவில்லை. அதே பாத்திரத்தை எடுத்துக் கொண்டு இன்னும் சோறு கேட்டது.

அதுவரை தரையைப் பொறுப்பாக தூய்மை செய்ததை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்து விட்டு கீழே விழுந்த பருக்கைகளைப் பொறுக்கிப் போட்ட அதே பாத்திரத்தில் இன்னும் சோறு போட்டுக் குழந்தை கையில் கொடுத்தது கொஞ்சம் கஷ்டமாக இருந்தது. நனைந்து விட்ட துணிகளையும் கண்டு கொள்ளவில்லை. குழந்தை ஊட்டி விடக் கேட்க, அம்மா ஊட்ட ஆரம்பித்தாள்.

இவ்வளவு நேரத்துக்கும் குழந்தையின் குரலைத் தவிர பெரியவர்கள் சத்தமே செய்யாமல் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். நிறைய கற்றுக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது உலகில்.

பதினொரு மணி வண்டி பதினைந்து நிமிடம் முன்னதாகவே வந்து விட்டிருந்து. முந்தைய நாள் இரவில் வேறு ஊரிலிருந்து பயணம் செய்து சரியாக உறங்காமல் அதிகாலை எழுந்து இந்த வண்டியைப் பிடித்து வந்த இரண்டு பேரும் முகம் சோர்ந்து தெரிந்தார்கள். இரவு விமானத்தில் திரும்பி, அடுத்த நாள் நள்ளிரவில் வெளிநாட்டுப் பயணம்.

அந்த நினைப்பே எனக்கெல்லாம் காய்ச்சலைக் கொடுத்திருக்கும். சரவணபவனில் சாப்பிட்டு விட்டு வெளியே வந்து ஆட்டோ பிடித்தோம். நிலையத்துக்குள் 150 ரூபாய் கேட்க, முன்பதிவு நிலையத்தை அணுகாமல் சாலையைக் கடந்து 120 ரூபாய்க்கு ஏறிக் கொண்டோம். ஜனவரி மாதமாக இருந்தாலும் வெயில் சீண்டிக் கொண்டுதான் இருந்தது. அலுவலகம் போய்ச் சேரும் முன் வாயெல்லாம் வறண்டு போனது.

ஓரிரு மணி நேர விவாதங்கள், கருத்துப் பரிமாற்றங்களுக்குப் பிறகு தாமதமாக மூன்று மணிக்குச் சாப்பிடப் போனால் இரவு ஒன்பதரை விமானம் மூன்று மணி நேரம் தாமதாகக் கூடும் என்று தகவல். இரண்டு பேருக்கும் ஈயாடவில்லை. நள்ளிரவு விமானத்தைப் பிடித்து இன்னொரு இரவை தூங்காமல் கழிப்பது கொடுமையாகி விடும். சாப்பிட்டு விட்டு நேரடியாக ரயில் நிலையம் போய் மாலை ரயிலைப் பிடித்து விடலாம் என்று கிளம்பினோம்.

ரயிலிலும் இருக்கை இல்லை. ஒருவர் பேருந்து நிலையத்தில் பார்க்கப் போயிருக்க அவரும் தொலைபேசி எல்லா பேருந்துகளும் பதிவு செய்து நிறைந்து விட்டன என்று தகவல் சொன்னார். அலுவலகத்தில் இணையத்தின் மூலம் மாற்று விமானச் சேவைகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவர் சொன்ன தகவலை வைத்து நேரடியாக விமான நிலையம் போய் ஏதாவது ஏற்பாடு செய்யலாம் என்று கிளம்பினோம்.

ஆட்டோ ஓட்டுநர் ஒருவர் அருகில் வந்து, விமான நிலையம் என்று கேட்டு 200 ரூபாய் கேட்டார். முன் பதிவு நிலையம் நோக்கி நடந்தோம். 'சரி, எவ்வளவுதான் தருவீங்க?' என்று விடாப்பிடியாக கூட வந்தார். நிலையத்துக்கு பத்து அடி தூரத்தில் 150 என்றால் வரச் சொல்ல, 170 கொடுங்க என்று அடம் பிடித்தார். காத்திருக்கும் வரிசை கூட இல்லாமல் வெறிச்சோடியிருந்த முன்பதிவு காவல் துறை அலுவலரை அணுக 127 ரூபாய்க்கு சீட்டு போட்டுக் கொடுத்து விட்டார்.

இவ்வளவு அருகில் இருக்கும் போது கூட அடாவடியாக 170 ரூபாய் கேட்பதை எப்படிப் புரிந்து கொள்வது என்று பேசிக் கொண்டோம். ஏற்றிக் கொண்ட ஆட்டோ ஓட்டுனர் வழியில் எரிபொருள் போட நிறுத்தினார். மூன்று பேரும் இறங்கி தண்ணீர் வாங்கப் போனோம். திரும்ப ஏறியதும், 'உங்களை விட்டு விட்டு நாங்க மூன்று பேரும் வேறு வண்டி பிடித்துப் போயிருந்தால்.... ' என்று கேட்டதற்கு, 'மனுசங்க அவ்வளவுதான் என்று நினைச்சுக்கிட்டு போயிருப்பேன்' என்று அப்பாவியாக சொல்கிறார் அந்த ஓட்டுநர்.

மாலை நேரக் கடற்காற்று தொட்டுச் செல்ல அண்ணாசாலை வழியே கிண்டி வந்து விமான நிலையச் சாலையைப் பிடிக்கும் போது சென்னை சூட்டில் வாடியிருந்தவர்களுக்கு ஆறுதலாக இருந்தது. விமான நிலையத்தில் பதட்டம் இல்லாமல் இறங்கி மாற்றுச் சேவையில் ஒன்பது மணி விமானத்தில் இருக்கை கிடைத்து உள்ளே போனார்கள்.

தில்லியில் பனிமூட்டம் காரணமாக தில்லியைத் தொட்டுச் செல்லும் எல்லாச் சேவைகளும் பாதிக்கப்படுகின்றனவாம்.

ஆறு ரூபாய்க்கு வடபழனி வரை வெளியூர் பேருந்தில், அங்கிருந்து நான்கு ரூபாய் செலவில் (மூன்றரை ரூபாய் சீட்டு, ஐம்பது காசு கைமாறி காசு அனுப்பி சீட்டு வாங்கியதில் நடத்துனரோ வேறு யாராவதோ எடுத்துக் கொண்டது), வளசரவாக்கம் வந்து விட்டேன். பல முறை வழியில் மனம் ஊசலாடினாலும், கடைசியில் நேரம் தவறி சாப்பிடாமலேயே தூங்கி விட்டேன். காலையில் எழுந்ததும் பசித்தால் சாப்பிட கற்பூர வாழைப் பழங்கள் வாங்கிக் கொண்டேன்.

மனத் தொடல்கள்

மீண்டும் வாலாஜாவில். காற்றில் ஒரு புத்துணர்ச்சி இருக்கத்தான் செய்கிறது. சென்னையை விட நான்கைந்து டிகிரி வெப்பநிலை குறைவாக இருக்கும் போலிருக்கிறது. சந்திக்கும் பல பேரின் காதுகளை அடைத்து பஞ்சு.

குளிர் காலத்தில் நெஞ்சுப் பகுதியை மட்டுமாவது மூடிக் கொள்ள கம்பளி சட்டைகளை முதன்மைப் படுத்துவார்கள் இந்தூரில். சீனாவில் கால்களுக்கு முக்கியத்துவம். கால்களை நன்றாகப் பொதிந்து கதகதப்பாக்கிக் கொண்டால் குளிரின் கடுமையைத் தாங்கிக் கொள்ளலாம். நம் ஊரில் தலையையும் காதுகளையும் மூடிக் கொள்ள அறிவுரை.

புதிய இடத்துக்குப் போனால் அதற்கேற்ப தகவமைத்துக் கொள்ள வேண்டும். அந்த ஊர் மக்கள் கடைப்பிடிக்கும் உணவு, உடை, தூக்கப் பழக்கங்களை புரிந்து கொண்டு நாமும் ஏற்றுக் கொண்டால் அவர்களுக்கு தலைமுறைகளாக வந்து சேர்ந்த அந்த ஊரைப் பற்றிய அறிவு நமக்கும் பலன் தரும். வட நாட்டில் கோதுமை ரொட்டிகளும், தென்னாட்டில் அரிசிச் சோறும் முதன்மையான உணவாக இருப்பதற்கு காரணம் இருக்கத்தான் செய்யும். நாகர்கோவில் பக்கத்தில் தேங்காய் அதிகம் சேரும். வடக்கு ஐரொப்பாவில் மாட்டிறைச்சியும், திராட்சை மதுவும் என்று ஒவ்வொரு இடத்துக்கும் ஒரு பழக்கம்.

'எனக்கென்று ஒரு நாடு, என்னைப் போற்றும் மக்கள்' என்று அமைத்துக் கொள்கிறேன் என்று கோபித்துக் கொண்டு கிளம்புகிறான் முருகன். நேற்றைக்கு பேருந்துப் பயணத்தின் போது திருவிளையாடல் படம். சின்ன வயதிலிருந்தே பல முறை வசங்கள் கேட்டுள்ள இந்தப் படத்தின் காட்சிகளைப் பார்த்ததே இல்லை. அப்படிக் கிளம்பி, கோவணத்தோடு ஆண்டியாக நின்ற முருகவேளைக் கடவுளாக உருவகித்த தமிழ்க்குடியினருக்கு உடையணிவதிலும், ஆடம்பரம் காட்டுவதிலும் ஆர்வம் இருப்பதில்லை. அதை மீறிக் கொண்டு ஓடும் போதுதான் மனம் அமைதியிழந்து விடுகிறது.

கிளம்பும் முன்னர் சாப்பிட்ட மீதியிருந்த உணவோடு, ஒன்பதரைக்கு குளிருக்கும் இதமாகச் சாப்பிட வேண்டும் என்று அளவுக்கு அதிகமாகவே சாப்பாடு. 'உறுதி மொழிகள் என்பவை மீறுவதற்கானவை' என்று அருள் குறிப்பிட்டிருந்தது போல நேற்று வாட்டி எடுத்தது.

'இது வரை என்னை யாரும் இந்த நேரத்தில் சாப்பிடக் கூப்பிட்டதே கிடையாது சார்.' என்று உருகி விட்டார். மதியம் உணவு நேரத்தின் போது போயிருந்த நிறுவனத்தில் அங்கு நின்றவரை, 'நீங்களும் சாப்பிட வாங்களேன்' என்று கூப்பிட்டவுடன் அப்படிச் சொன்னார். வழக்கமாக மதியம் மூன்று மணிக்கு மேல்தான் சாப்பிடப் போவாராம். கூட வேலை செய்பவர்கள் யாரும் சொல்வது இல்லை போலிருக்கிறது. காலையில் எட்டு மணிக்கு முன்னால் வீட்டில் சாப்பிட்டு விட்டுக் கிளம்பினால், மதியம் மூன்று மணிக்கு மேல் சாப்பாடு. இரவு ஒன்பது மணிக்கு மேல் கிளம்பிப் போய் பத்து மணிக்கு மேல் அடுத்த வேளை உணவு. இதுதான் அவர் பழக்கம்.

'மதியம் சீக்கிரம் சாப்பிட்டு விட்டால் மாலையில் பசிக்குமே' என்று தாமதமாகச் சாப்பிடுவதற்கு விளக்கம் கொடுத்தார். 'கஞ்சித் தண்ணீ குடிப்பீங்களா? சோறு வடித்த கஞ்சியைக் குடித்து வந்தால் வயிறு விரிவடையும், அதிகமாகச் சாப்பிடலாம்' என்று ஒல்லியாக இருந்த அவருக்கு இலவச அறிவுரை சொன்னால்,

'நமக்கு கஞ்சிதான் வழக்கமானச் சாப்பாடே, முந்தைய நாள் சோற்றைக் கரைத்து காலையில் ஒரு அடி அடித்து விட்டுக் வருவேன், இப்போ எல்லாம் கூழ் கூடக் காய்ச்சுவது இல்லை. எங்க அப்பா இருந்த வரை நிலத்தில் பயிரிட்டு வந்தோம். அவர் செத்த பிறகு மூணு வருஷமா கஷ்டம்தான். என்னுடைய வருமானம் மட்டும்தான். அண்ணன் தொழில் செய்கிறேன் என்று பல ஆயிரம் கடன் பட்டு நிற்கிறார். அவருக்கும் ஒரு வேலை இப்போதான் கிடைச்சிருக்கு'

சாப்பிடப் போகும் போது சாலையைக் கடக்கும் போது வேகமாக வந்த லாரியை முந்திக் கொண்டு ஓடிக் கடந்து கொண்டேன். கூட வருபவருக்காகக் காத்திருக்கும் போது, சாலை ஓரமாக ஒரு கூடையில் வறட்டிகளை அடுக்கி், சுருக்கம் நிறைந்த முகத்திற்கு நிழல் விழும்படி தலையில் வைத்துக் கொண்டு இரண்டு கைகளால் பிடித்துக் கொண்டு சாலையின் ஓரச் சரிவில் இறங்க ஆரம்பித்திருந்தார் ஒரு அம்மா. போட்டிருந்த பிளாஸ்டிக் செருப்பு வழுக்க, தலைச் சுமை தள்ளாட்ட, உடலும் ஒத்துழைக்க மறுக்க மேடு பள்ளமான அந்தச் செங்குத்துச் சரிவில் இறங்கிக் கொண்டிருந்ததைப் பரிவுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

'எங்கிருந்து எங்கு எடுத்துப் போகிறார்? என்ன விலை கிடைக்கும். பேரப் பிள்ளைகளோடு விளையாடி வீட்டில் இருக்க வேண்டிய வயதில், மதியான வெயிலில் ஏன் இந்த வேலை' என்று பதறிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, இறங்கி முடித்து அவரும் என் கண்ணைப் பார்த்தார். 'ஏம்பா, வண்டி போன பொறகு கடக்க வேண்டியதுதானே, ஏன் அவசரம்?' என்று நான் சாலையைக் கடந்ததில் கரிசனம் எடுத்துக் கேட்டு விட்டு நடையைத் தொடர்ந்தார்.

'மெட்ராஸில இப்படி யாராவது கேப்பாங்களா சார்' இது கூட வந்தவர். ஒரு நிமிடம் நின்று சக மனிதனின் மீது அக்கறை காட்டும் செய்கைகளை நாளுக்குச் சில முறை செய்தால் எந்த ஊரும் சொர்க்கமாகி விடும்.

வழக்கமான பாய் விடுதியில் போய், ரொட்டிக் கொடுக்குமாறு கேட்க, 'பிரியாணி சாப்பிடுங்க சார்' என்று இரண்டு தட்டு பிரியாணி சொன்னார். 'மாமிச உணவு சாப்பிடுவதில்லை' என்றால் 'அப்புறம் ஏன் இங்கு வந்தீங்க' என்று வற்புறுத்தல். ஒரு வழியாக இறைச்சித் துண்டுகள் இல்லாமல் வெறும் சோறாகத் தரும் குஷ்காவுடன் நிறுத்திக் கொண்டேன். கூடவே வந்த அவித்த முட்டையைத் திருப்பி அனுப்பி விட்டேன். சாப்பிட்டு முடித்ததும் கொழுப்புச் சத்தையும் மசாலாவையும் உள்ளே தள்ள ஒரு வாழைப்பழம்.

மாலையில் ஏழு மணிக்கே கண்ணை அசத்தியது. பத்து மணி வரை வாயில் சாப்பிட்ட வாசனை. கோழி இறைச்சியின் கொழுப்பு சேர்ந்த உணவைச் செரிக்க பன்னிண்டு மணி நேரத்துக்கு மேல் ஆகியது. பழக்கம்தான் காரணம் என்று நினைக்கிறேன். பகலில் எல்லா இடங்களையும் ஒரு முறைத் தொட்டு விட்டு வந்தது. இன்றைக்கு அடுத்தச் சுற்று போய் விட்டு மாலையில் கிளம்பி விட வேண்டும்.

காசிக்குப் போகும் வழியில் இடைத் தங்கலாக சென்னையில் மூன்று நாட்களாக அம்மா/அப்பா. அவர்கள் வந்து சேர்ந்த காலையில் கிளம்பி வந்தச்சு. இன்றைக்காவது திரும்பிப் போய், நாளை அவர்களுடன் செலவிட வேண்டும்.

வாழ்வும் சாவும்

புதன் கிழமை மதியம் வேலூரிலிருந்து வாணியம்பாடிக்கு திருப்பத்தூர் போகும் பேருந்தில். வாணியம்பாடிக்கு பத்தொன்பது ரூபாய் கட்டணம். கொஞ்ச தூரம் போன பிறகு பின் இருக்கையில் இருந்தவருக்கும் நடத்துனருக்கும் விவாதம் ஆரம்பித்தது.

'அம்பது ரூபா நோட்ட வாங்கிக் கிட்டு பத்து ரூபா சீட்டக் கொடுத்துட்டு, மூணு ரூவா சில்லறையை கொடுத்தா எப்படி? மீதியக் கொடு' என்று ஒவ்வொரு முறை நடத்துனர் அவர் அருகில் வரும் போது மெலிதான அழுகை கலந்த குரலில் முறையிட்டுக் கொண்டிருந்தார். கேட்கும் போது பயணியின் மீது கடுப்பு ஏற்பட்டது. ஏதோ விவாதத்தில் இறங்கியிருக்கிறார்கள். நடத்துனர் முறைத்துக் கொண்டு பணத்தைக் கொடுக்க மாட்டேன் என்கிறார்.

'அப்படின்னா வண்டிய டிப்போவுக்கு விடு. திருப்பத்தூர் டிப்போவுல பார்த்துக்கலாம்' என்று சொல்கிறார்.

'சில்லறை த்தர முடியாது, என்ன செய்வே' இது நடத்துனர்.

தொணதொணப்பு தாங்க முடியாமல், கவனத்தைத் திருப்பினேன். வேலூர் மாவட்டத்தில் காணக் கிடைக்கும் காய்ந்து போன எலும்பு துருத்திய உடல் வாகு நடத்துனருக்கு. மிக இளைய வயது. வெயில் கருத்த மாநிறம். பயணியோ கொழுத்த வியாபாரி.

'உங்க சீட்டு இருபத்திமூன்று ரூபாயா, ஐம்பது ரூபாய் கொடுத்தீங்களா? மீதி எவ்வளவு கொடுத்தார்?' இது நான் பயணியிடம். 'அவசரப்படாதீங்க, கொடுக்காம எங்க போயிடுவார். அவர் பிரச்சனை அவருக்கு. நம்ம போல எத்தனை பேரைப் பார்க்கிறார் அவர். எதாவது டென்ஷனா இருப்பார்.'

'தர மாட்டேன்னு சொல்றார் சார்!'

நடத்துனரும் இன்னொரு பயணியிடம் சொதப்பிக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு ஏதோ குழப்பம்.

'23 ரூபா சீட்டு, பத்து ரூபா மூட்டைக்கு, மீதி மூணு ரூபாதான் கொடுத்தார், கேட்டா தர மாட்டேன் என்கிறார், யோவ், காசைக் கொடுத்துட்டுப் போய்யா!' திரும்பவும் ஆரம்பித்தார்.

'தர முடியாது, போ!'.

அடுத்த இருக்கையில் இருந்தவர் 'இது எல்லாரிடமும் நடக்கிறதுதாங்க. மூட்டைக்கு சீட்டு கொடுக்கணும். பேருக்கு பத்து ரூபா கொடுத்துட்டு மீதிக் காசை கண்டக்டர் எடுத்துக்கிடுவார், நீங்க மொத முறையா மூட்டை எடுத்துட்டு வரீங்களா, என்ன?'

எனக்குப் பிட்டுக் கொண்டது. 'என்ன, எதுக்கு கண்டக்டருக்குக் காசு. கொடுத்த சீட்டு போக மீதிக் காசைக் கொடுங்கய்யா!' அவரிடம் பதிலே இல்லை.

'ஏங்க, வெட்கமா இல்லை. இத விடப் பிச்சை எடுத்துப் பிழைக்கலாம். அரசியல்வாதியையும் மந்திரியையும் குறை சொல்லி என்ன பலன்? நீங்க இப்படி நட்ந்து கொண்டா அவனும் உங்க கிட்ட இருந்து வாங்கத்தான் செய்வான். மீதியைக் கொடுய்யா'

முன் பக்கம் போனவர், திரும்பி வந்து 'அப்போ, இன்னும் பதிமூணரை ரூபாய்க்கு சீட்டப் புடி' என்று மீதிக் காசுக்கு சீட்டைக் கொடுத்து விட்டு நகர்ந்தார். பெரிய மூட்டைக்கு முழுச் சீட்டும் கொடுக்காமல், மீதிக் காசை பையில் போட நினைத்திருந்தார்.

'நீங்க சீட்ட வாங்கிக்கீங்க, அப்புறமா டிப்போல புகார் எழுதிக் கொடுங்க. நாங்க எல்லாம் வந்து கையெழுத்துப் போடுறோம்'

'எதுக்கு, நான்தான் சீட்டுக் கொடுத்துட்டேன்ல'

'எப்பய்யா கொடுத்தே. வெக்கமாயில்ல ஒனக்கு. தலை நிமிர்ந்து பேசுறயே! லஞ்சம் வாங்கறவனை எல்லாம் தெருவில் வைத்து கல்லால அடிப்பாங்க, அப்ப வரும் புத்தி ஒங்களுக்கு. சீட்ட கொடுத்துட்டாராம். வாயத் திறந்து பேசவே தகுதியில்லை உனக்கு'

இரண்டு வரிசை தாண்டி ஒரு காக்கிக் சட்டைக் காவலரும் உட்கார்ந்திருந்தார். 'காக்கிச் சட்டை போட்டவன் எல்லாம், அது கொள்ளை அடிக்க லைசன்சு என்று நினைக்கிறாங்க' என்று ஒரு வசனம் விடலாமா என்று நினைத்து, விட்டு விட்டேன்.

வெள்ளிக் கிழமை சாயங்காலம் போரூரில் பேருந்து ஏறப் போகும் போது எட்டு மணி. அழுக்கான துணிகளை எல்லாம் பையில் அடைத்து எடுத்துக் கொண்டேன். அங்கே போய் துவைப்பதாக ஏற்பாடு.

பழைய கணபதி ஸ்வீட்ஸ், இப்போதைய நந்தினி ஸ்வீட்ஸின் முன்பு வெளியே சாலைக்கு ஓடிக் கொண்டிருந்த கழிவு நீரை அழகாக ஓடை தோண்டி மறு பக்கம் திருப்பி மேலே பூசி விட்டிருந்தார்கள். அவர்களுக்கும் நல்லதுதான். கடைக்கு முன்னால் அசிங்கம் தவிர்க்கப்பட்டு விட்டது. உள்ளே போய் பாராட்டலாம் என்று போனதும், யாரிடமும் பேசாமல் அந்த நேரத்திலும், கொண்டைக் கடலை ஒரு தட்டு வாங்கிச் சாப்பிட்டு வாழ்த்தி விட்டுக் கிளம்பினேன்.

போரூரில் இரவு பத்து மணிக்கு மேல். வண்டி நிறுத்தத்தில் நட்பு காட்டினார் அங்கு இருக்கும் ஊழியர். நல்ல தூங்கி காலை ஆறு மணிக்குத்தான் எழுந்திருந்தேன் சனிக்கிழமை.

மெதுவாக பல் தேய்த்து, பொருட்களை அடுக்கி வைத்து, அலமாரி தட்டுகளில் பழைய செய்தித் தாள்களைப் போட்டு, துணி துவைத்துக் குளித்துப் புறப்பட்டேன். கையில் எடுத்து வந்திருந்தது 'Surely You are Joking Mr. Feynman' என்ற ரிச்சர்ட் ஃபெய்ன்மான் என்ற அமெரிக்க அறிவியலாளரின் புத்தகம். வெள்ளிக் கிழமை அமெரிக்க நூலகத்தில் இந்த நூல், அமெரிக்க அரசமைப்புச் சட்டத்தின் மக்களாட்சிக்கு எதிரான கூறுகள் என்ற புத்தகம், சிறு தொழில் நடத்த முட்டாள்களுக்கு அறிவுரை என்ற dummy வரிசை புத்தகம், மோபி டிக் என்ற அமெரிக்க நாவல் எடுத்து வந்திருந்தேன்.

சம்பளப் பணம் வங்கியில் போயிருக்க புதுத் தெம்பு வந்து விட்டது போலிருந்தது. புதுக் கணினிகள், அலுவலக சீரமைப்பு என்று முடிக்கி விட்டிருந்தோம்.

நேற்று முழுவது ராணிப்பேட்டை, வேலூரில் செலவளிக்க முடிவு. இன்று ஞாயிற்றுக் கிழமையும் இங்கேயே தங்கி விட்டு திங்கள் அதிகாலையில் சென்னை பயணிக்கலாம். தேவைப்பட்டால் பகலிலேயே கிளம்பி இரவு அங்கே தங்கிக் கொள்ளலாம். திங்கள் சென்னையில், செவ்வாய் மறுபடியும் ராணிப்பேட்டையில்.

காலையில் சாப்பிட்டு விட்டு புறவழிப் பாதையில் ஒரு வேலையை முடித்து விட்டுத் திரும்பி வரும் போது வெளியூர் விரைவுப் பேருந்துகளே போகும், தொழிற்சாலைகள் மட்டும் இருக்கும் அந்த சாலையின் ஓரத்தில் வெயிலில் ஒரு பெண் உருவம் படுத்திருந்தது. பார்த்து மனதுக்குள் சலித்துக் கொண்டே கடந்து போய் விட்டேன். 'சாலையில் விழுந்து கிடப்பவரைக் கண்டும் யாரும் கண்டு கொள்ளாமல் போய் விட்டார்கள்.' என்ற சமூக ஓலங்கள் நினைவுக்கு வர, நாம் மட்டும் என்ன உத்தமம் என்று வண்டியை திருப்பினேன்.

'ஏம்மா, என்ன இங்கேயே படுத்திருக்கே.' மயங்கிக் கிடந்தால், இறங்கி எழுப்ப வேண்டி வருமோ.

அசைவு தெரிந்தது. 'எழுந்திரு, போய் நிழலில் படுத்துக்கோ, எப்படிப் போவே, வண்டியில ஏறிக்கோ முனையில கொண்டு விட்டு விடுகிறேன்'. பரட்டைத் தலை, முன் தூக்கிய சொத்தைப் பற்கள், கரிய உடல். புடவை பளபளப்பாகத் தெரிந்தது. 'பசிக்குதா, கடையில போய் ஏதாவது வாங்கித் தின்னு. இங்க்தான் எதுவுமே இல்லையே' ஒரு வழியாக எழுந்து பின் இருக்கையில் ஏறிக் கொண்டாள்.

எதிர்த் திசையில் போகச் சொல்லி, நடு வழியில் இறங்கிக் கொண்டாள். 'என்ன விஷயம், வீட்டில ஏதாவது சண்டையா?'. கொஞ்சம் அரைக் கிறுக்கு போலிருக்கிறது. யார்தான் இல்லை.

'நான் ஆரோக்கிய மேரி..' என்று ஆரம்பித்து போதக வாசகங்களைச் சொல்ல முயன்றாள். என் முகத்தைப் பார்த்துத் தொடரவில்லை. 'ஒரு ரெண்டு ரூபா காசு கொடேன். இட்லி வாங்கித் தின்பேன்'.

இரண்டு ரூபாய் நாணயத்தைக் கொடுத்து விட்டு, இங்க கடை கூட இல்லையே என்று குழம்பி விட்டு, எப்படியாவது போ என்று கிளம்பி விட்டேன்.

மதிய உணவுக்குப் போய் விட்டுத் திரும்பும் போது சாலையிலிருந்து பிரியும் கிளைத் தெருவில் இரண்டுமூன்று கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் பணியிடத்துக்குப் போகும் தெரு முனையில் ஒருவர் நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தார். நாமும் இந்த வண்டி இல்லா விட்டால் இது போலத்தானே நடப்போம், என்று அவரை வலிய அழைத்து ஏற்றிக் கொண்டேன். நான் போகும் இடத்தைத் தாண்டி இருக்கும் பணிமனைக்குப் போகிறார்.

'அங்க வேலை பார்க்கிறீங்களா? வீடு எங்கே?'. பேச்சில் தெளிவின்மையும், கிராமத்து நெடியும் தெரிந்தது. இந்த நேரத்தில் வேலைக்குப் போவது தொழிலாளியாகத்தான் இருக்க வேண்டும், காவல் சேவையில் இருக்கிறாரோ?

'செக்யூரிட்டியில் இருக்கிறேன்' என்று அவரே சொன்னார். நமக்குத் தெரிந்த எல்லாவற்றையும் கூட்டி அப்போது கிடைக்கும் தகவல்களுடன் சேர்த்தால் பெரும்பாலான நேரங்களில் சரியான முடிவுகளுக்கு வந்து விடலாம். அந்த கூட்டலுக்கும், பெருக்கலுக்கும் மனம் தயாராக இருக்க வேண்டும். தேவையில்லாத குழப்பங்களை நிரப்பிக் கொண்டால், அந்த வாடைதான் மிஞ்சும்.

மாலை ஆறு மணி வேலூர் அருகிலான வேலை முடித்துக் கிளம்பும் போது. வாலாஜாவில் சென்னை போகின்றவர்களை பேருந்து நிறுத்தத்தில் விட்டு விட்டுக் கிளம்பும் போது ஏழே கால் மணி. இணைய மையத்தில் புதிய பீட்டா பிளாக்கர் தொடர்பான வேலைகளை முடித்து விடலாமா அல்லது அறைக்குப் போய் புத்தகம் படிக்கலாமா என்றதில் பின்னது வென்றது.

வெள்ளிக் கிழமை கிளம்பும் அவசரத்தில் பீட்டா அழைப்பை ஏற்றுக் கொண்டிருந்தேன். ஒன்றரை ஆண்டுக்கு முன்பு உருவாக்கிய கணக்கு அதன் பிறகு இந்த ஆண்டு உருவாக்கிய கணக்கு என்று இரண்டு பிளாக்கர் கணக்குகள். பழைய கணக்கை வலைப்பதிவர் உதவிக் கூட்டுப் பதிப்பில் சேரும் போது பீட்டாவுக்கு மாற்றிக் கொண்டிருந்தேன். தமிழ் வலைப்பதிவுகள் இணைக்கப்பட்டிருந்த புதுக் கணக்கையும் அதிலேயே சேர்த்து விட வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன்.

ஒரு காலத்தில் இரண்டையும் தனித்தனியே வைத்திருக்க அவசியம் இருந்தாலும், இப்போது தேவையில்லை. புதிய பீட்டா நகர்வில், அதே கூகிள் கணக்குக்கு இணைத்து, இப்போது எல்லா வலைப்புக்களும் ஒரே மேசையில் கிடைத்து விட்டன.

வார்ப்புருவில் தமிழில் சேர்த்திருந்த மாறுதல்கள் எல்லாம் குப்பைகளாகி விட்டிருந்தன. அந்த மாறுதல்களைக் கொண்டு சேமிக்கப்பட்டிருந்த பதிவுகளில் குறிப்பிட்ட வாக்கியங்களும் சொதப்பியிருந்தன.

நேற்று கிடைத்த நேரத்தில், பழைய வார்ப்புருக்களைக் கைவிட்டு, புதியவற்றில் வார்த்துக் கொண்டது, கையால் செய்த மாறுதல்கள் எல்லாம் போய் சீரான வடிவமைப்புக் கிடைத்து விட்டது. தேவைப்படும் நிரல்களையும், தமிழாக்கங்களையும் சேர்க்க வேண்டியது மீதியிருக்கிறது.

அறைக்கு வந்து War and Peace தொடர்ந்தது. நெப்போலியனின் படைகள் மாஸ்கோவை ஆக்கிரமித்த பிறகு பீட்டர் பெசுகோவ் நகரை விட்டுப் போய் விடாமல், நாட்டுப்பற்று என்று நம்பிக் கொண்டு அங்கேயே இருக்கிறான். ஒரு கைகலப்பில் பிரெஞ்சு படைகளால் கைது செய்யப்பட்டு, படைமன்றத்தில் விசாரணைக்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறான். மனிதத்தை உரித்துப் போட்டு விட்டுச் செயல்படும், ஆக்கிரமிப்பு நடவடிக்கைகளை கண் முன் நிறுத்தி விடுகிறார். இன்றைக்கு ஈராக்கில் அமெரிக்க படைகள் எப்படி நடந்து கொள்கின்றன என்பதற்கு இது பொருந்தும்.

விசாரணைக்கு எட்டு பேரை கொலைக் களத்துக்குக் கூட்டிப்போகிறார்கள். பீட்டர் ஆறாவது. வேடிக்கைப் பார்க்க ரஷ்யர்களும் ஆக்கிரமிப்புப் படைகளின் வீரர்களுமான கூட்டம். சுடுவதற்கு சீருடை அணிந்த துப்பாக்கி வீரர்கள்.

இரண்டு இரண்டு பேராகச் சுடலாம் என்று முடிவு செய்யப்படுகிறது. முதலில் இருக்கும் ஐந்து பேரையும் மனிதப் பிறவிகளாகத் தனக்கே உரிய சொல்லாளுமையுடன் சித்தரித்து விட்டு, பீட்டரின் பார்வைக்குப் போகிறது கதை. முதல் இரண்டு பேரும் சுடப்படுகிறார்கள். முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்ட பீட்டர், கம்பத்துக்கு அருகில் இருண்ட முகங்களுடன், பிரெஞ்சுப் படையினர் ஏதோ செய்வதைப் பார்க்கத் திரும்புகிறான். அப்புறம் அடுத்த இரண்டு பேர்.

கூட்டத்தில் எல்லோருமே பேயறைந்தது போல நிற்கிறார்கள். அந்தக் கொலையைச் செய்யும் படையினரும், அதிகாரிகளும் கூட அவமானத்துடன் செயல்படுகிறார்கள். அடுத்த இரண்டு பேரும் சுடப்படும் போதும், முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு அதன் பிறகு நடப்பதைப் பார்க்கிறார் பீட்டர்.

அடுத்து, ஐந்தாவது ஆள் மட்டும் இட்டுச் செல்லப்படுகிறான். ஐந்து பேருக்குத்தான் மரண தண்டனை. மற்றவர்களுக்கு அதைப் பார்க்க மட்டும் தண்டனை என்று அப்போதுதான் புரிகிறது. ஐந்தாவது ஆள், தொழிற்சாலையில் வேலை பார்க்கும் இளைஞன். அவனது ஒவ்வொரு அசைவையும், தலையைத் திருப்ப முடியாமல் பார்க்கிறான் பீட்டர். குண்டுகள் பறக்கின்றன. ஓடிப் போய் உடலின் அருகில் பார்க்கிறான்.

அவசர அவசரமாகக் கம்பத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த கட்டை அவிழ்த்து உடலை குழியில் தள்ளி மண்ணைப் போடுகிறார்கள். இன்னும் உடல் துடித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே மண் மேல் விழ ஆரம்பித்து விடுகிறது.

அத்தோடு பீட்டரை இழுத்துப் போகிறார்கள். சுடுதலில் ஈடுபட்டிருந்த ஒரு படைவீரன், தள்ளாடி நடக்க முடியாமல் அங்கேயே சோர்ந்து விழுகிறான். அவனையும் அவன் தோழர்கள் இழுத்துப் போகிறார்கள்.

பீட்டர் அதிர்சியில் உறைந்து போய், மனித குலத்தின் மீதான நம்பிக்கையையே இழந்து விடுகிறான். அவனை போர்க் கைதிகளுக்கான முகாமுக்கு அனுப்பி வைக்கிறார்கள். அங்கு ஒரு குடியானவப் போர் வீரன் மூலம் வாழ்வின் பொருளை அறிந்து மெதுவாக நிலை பெறுகிறான்.

முன்பெல்லாம் படிக்கும் போது மேய்ந்து விட்டு, அவசர அவசரமாக பக்கங்களைத் தள்ளிக் கொண்டு போன பகுதிகளில் கூட ஒவ்வொரு வாக்கியத்தையும் அனுபவித்துப் படிக்க முடிகிறது.