வாழும் வழி

'மனிதன் தனது வாழ்க்கையை தானே சமைத்துக் கொள்ள முடியும்' என்பதுதான் உண்மை.

'இறைவன் எழுதி வைத்த தலைவிதி அல்லது முன்ஜன்மத்து கர்மா அல்லது உலகில் தீர்மானிக்கப்பட்டிருக்கும் நடைமுறைகள் எதுவும் மனிதரைக் கட்டுப்படுத்தாது. உலகில் இருக்கும் பொருட்களை மாற்றுவதன் மூலம் வாழ்க்கையை மாற்றிக் கொள்ளலாம். பொருட்களில் உயிர் வாழும் விலங்குகள், தாவரங்கள், மனிதர்களும் அடங்கும். உயிர் என்பது குறிப்பிட்ட பொருளில் ஏற்பட்ட பரிணாம வளர்ச்சிதான்.'

மனச் சோர்வோ, எதுவும் செய்ய முடியாது என்ற துக்கமோ, நமக்கு ஏன் இவ்வளவு துயரங்கள் என்ற விரக்தியோ நம்பிக்கைகளின் வெளிப்பாடுகள்தான். என்ன நடந்தாலும், நிலைமை எப்படி இருந்தாலும் அதைக் கையாளுவதற்கு அறிவியல் அணுகுமுறையும், பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாக பரிணாம வளர்ச்சி பெற்றிருக்கும் நமது மூளையின் சிந்தனைத் திறனும் போதும்.

இன்று வேறு எந்த வேலையையும் அமைத்துக் கொள்ளவில்லை. செய்ய வேண்டிய பணிகள் நிறைய இருக்கின்றன.

1. எம்ஐஎஸ் பாடப் புத்தகத்தைப் படித்து எந்தெந்த அத்தியாயங்களில் எந்தெந்த பக்கங்களைப் படிக்க வேண்டும் என்று குறிக்க வேண்டும் - 2 மணி நேரம்
2. சீன மொழி பாடத்துக்கான பாடங்களை தயாரித்து முடிக்க வேண்டும் - 2 மணி நேரம் (மொத்தம் 4 மணி நேரம்)
3. கடிதத்துக்கு பதில் போட வேண்டும் - 30 நிமிடங்கள் (மொத்தம் 4.30 மணி நேரம்)
4. பதில் போட வேண்டும் - 10 நிமிடங்கள் (மொத்தம் 4.40 மணி நேரம்)
5. இரண்டு பேரோடும் தொலைபேச வேண்டும் - 20 நிமிடங்கள் (மொத்தம் 5 மணி நேரம்)

6. பெல்ட்டும், காலணியும் வாங்க வேண்டும் - 1 மணி நேரம் (மொத்தம் 6 மணி நேரம்)
7. கட்டுரைகள் எழுத வேண்டும் - ஒரு கட்டுரைக்கு 1 மணி நேரம் வீதம் 4 கட்டுரைகளுக்கு 4 மணி நேரம் (மொத்தம் 10 மணி நேரம்)
8. நாளைக்கு கூட்டத்துக்கு தொலைபேசியில் நினைவுபடுத்த வேண்டும் - 1 மணி நேரம் (மொத்தம் 11 மணி நேரம்)

9. இரண்டு பேருக்கும் பணம் கேட்டு மின்னஞ்சல் அனுப்ப வேண்டும் - 30 நிமிடங்கள் (11.30 மணி நேரம் மொத்தம்)
10. போவதற்கான ஏற்பாடு செய்து கொள்ள வேண்டும் - 30 நிமிடங்கள் (12 மணி நேரம் மொத்தம்)

இன்றைக்கு செய்ய வேண்டிய வேலைகள் 12 மணி நேரம் வேண்டுகின்றன. நாள் முழுவதும் வேலை செய்யலாம். இவற்றைத் தவிர நடக்கப் போதல் (1 மணி நேரம்), குளித்தல்(20 நிமிடங்கள்), சாப்பிடுதல் (20+20+20=1 மணி நேரம்) என்ற பிற பணிகள் இருக்கின்றன. இவற்றையும் சேர்த்தால் 14.20 மணி நேரத்துக்கு வேலை இருக்கிறது.

11. தொலைபேசி சனிக்கிழமை சந்திப்பு, ஞாயிற்றுக் கிழமை பணி பற்றி பேச வேண்டும்.

இவற்றுக்கு மேல் படிக்க வேண்டியவை நிறைய இருக்கின்றன:

1. சாதி குறித்து கொடுத்துள்ள அம்பேத்கர் புத்தகங்கள்
2. கீதை பற்றிய வரலாற்றுப் புத்தகம், எஸ் வி ராஜதுரை புத்தகம், கி வீரமணி புத்தகம்
3. பொருளாதாரம் பற்றிய அம்பேத்கரின் புத்தகம், history of capitalism, அரசியல் பொருளாதாரத்தின் அறிமுகம், industrial state

இந்தப் புத்தகங்களை முறையாகப் படித்துக் குறிப்பெடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். இந்த மூன்று பொருட்களைப் பற்றிய வாசிப்பை பிப்ரவரி 29க்குள் முடித்து விட வேண்டும் என்று வைத்துக் கொள்ளலாம். இன்று பிப்ரவரி 10, இன்னும் 2 வாரங்கள் இருக்கின்றன. வருகின்ற வாரம் ராணிப்பேட்டை போவது, என்று நாள் நகர்ந்து விடும். 20ம் தேதிக்குப் பிறகுதான் வாசிப்பை முறைப்படுத்த வேண்டும்.

நாளைக்கு காலையில் இரண்டு வகுப்புகள் - சீன மொழி, எம்ஐஎஸ். சீன மொழிக்கு ஏற்கனவே ஆரம்பித்து விட்ட 3 பாடங்களை மீண்டும் விவாதிக்க வேண்டும். எம்ஐஎஸ்சில் அறிமுக குறிப்புகளையும், வீட்டுப் பாடத்தைப் படித்து விவாதிப்பதையும், பாடப் புத்தகத்தில் படிக்க வேண்டிய அத்தியாயங்களைப் பற்றியும் பேச வேண்டும்.

அடுத்த வாரம் வகுப்புக்கு வர முடியாது என்று தகவல் சொல்லி விட்டு மாற்று வகுப்புகளுக்கு ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். எம்ஐஎஸ் பற்றிய பாடத் திட்டத்தை பேசிக் கொள்ள வேண்டும்.

மதியத்துக்கு மேல் சிறிது நேரம் அங்கேயே உட்கார்ந்து விட்டு, 2.30க்கெல்லாம் புறப்பட்டு விட வேண்டும். ஞாயிறு மாலையில் புறப்பட்டு வேலூர் போய் விட வேண்டும்.

திங்கள் கிழமை போக வேண்டும். பணம் தர ஒத்துக் கொண்டால் போய் அவர்கள் பணியையும் முடித்து விட வேண்டும்.  தகவலை சொல்லியாகி விட்டது. செவ்வாய்க் கிழமை பணம் வந்திருந்தால் வாணியம்பாடி இல்லை என்றால் பாண்டிச்சேரி போய் வேலை முடிக்க வேண்டும். பெரும்பாலும் புதுச்சேரி போவதாகவே வைத்துக் கொள்ளவேண்டும்.

புதன் கிழமை காலையில் புறப்பட்டு சென்னைக்கு வந்து விட வேண்டும். மதியத்துக்கு மேல் புறப்பட்ட மாலையில் கிளம்ப தயாராகிக் கொள்ள வேண்டும்.

வியாழன், வெள்ளி, சனி, ஞாயிறு பயணத்தில் கழியும். ஞாயிற்றுக் கிழமை திரும்பி வந்ததும் நேராக வேலூர் போய் விட வேண்டியதுதான். 20ம் தேதிக்குப் பிறகு வாசிப்புதான் நிறைய செய்ய வேண்டும்.

அவரவர் வாழ்க்கை முறைகளை மாற்ற முயற்சிக்காமல், அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டு உறவைப் புதுப்பித்துக் கொள்ள முடியும் என்றால் அதை இரண்டு பேரும் ஏற்றுக் கொண்டால் உரையாட முடியும். அவற்றை நோக்கியதாகவே உரையாடல் இருக்கட்டும்.

நிச்சயமாக அத்தகைய வாழ்க்கை நிரந்தரமானதில்லை. பொருளாதார சுனாமிகள் எப்போது தாக்கும் என்ற நிச்சயம் எந்த துறையிலும் கிடையாது. எது எப்படித் தாக்கினாலும் அதற்கான தயாரிப்புகளை செய்து கொண்டு தற்காத்துக் கொள்ளும் திறமை உண்டு. மாறி விட்ட சூழலிலும் எப்படி பிழைக்க வேண்டும் என்று தகவமைத்துக் கொள்ளும் இயல்பும் நிறையவே உண்டு. ஆனால் அது முழுமையாக இருக்காது. அவர்களது நேர்மையும், உண்மையும் பல கேள்விகளை மனதில் எழுப்பும். அறிவியல் அணுகுமுறை மதங்களையும் கண்மூடித்தனமான பக்தியையும் நிராகரிக்க வைக்கும். அந்த நேரத்தில் அவர்களின் தேடல் ஆரம்பிக்கும்.

மூடிய மனத்துடன் நிச்சயமாக வாழ்க்கையை கழித்து விட மாட்டார்கள். அதற்கு எத்தனை ஆண்டுகள் பிடிக்கும் என்று யாரும் சொல்ல முடியாது. அப்படி தேடல் ஆரம்பித்த பிறகும் பேச வேண்டும் என்று தோன்றாமல் போகலாம். அந்தத் தேடலை திசை திருப்பி அழிவு பழக்கங்களிலோ அல்லது சமரச வழிகளிலோ திருப்பி விடுவதற்கான செல்லுபடியாகாது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

என்னால் இந்த சமூகத்தில் மன நிறைவுடன் வசதிகளை அனுபவித்துக் கொண்டு வாழ முடியாது. சுயநலப் பணி என்பது என்னால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாத ஒன்று. நமது வரலாற்றுப் பின்னணி, சமூக நிலை இரண்டையும் வைத்துப் பார்க்கும் போது சமூக மாற்றத்துக்காக உழைக்கும் பணிகளைத் தவிர வேறு எதுவுமே போலித்தனமானதாகவும் நேர்மையற்றதாகவுமே இருக்க முடியும்.

கட்டுரைகள் எழுதுவது, படிப்பது என்று பல வேலைகள் இருக்கின்றன. இவற்றை முழு மூச்சுடன் முழு நேர்மையுடன் செய்வதுதான் எனக்குகந்த சரியான வழி. இடையிடையே கல்லூரி வகுப்புகள், கூப்பிடும் நிறுவனங்களுக்குப் போய் பணி செய்வது என்று அமைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

இதை முடிக்கும் போது 5.50 ஆகியிருக்கும். அதன் பிறகு உலாவப் போனால் 6 மணி முதல் 7 மணி வரை ஆகும். 7 மணிக்குத் திரும்பி வந்து

7.00 முதல் 8.00  வரை - mails
8.00 முதல் 9.00 வரை - குளியல், காலை உணவு
9.00 முதல் 10.00 வரை - சீனமொழி பாட தயாரிப்பு
10.00 முதல் 11.00 வரை - நாளைக்கு கூட்டத்துக்கான தொலைபேசி அழைப்புகள்
11.00 முதல் 12.00 வரை - எம்ஐஎஸ் பாடப் புத்தகத் தயாரிப்பு
12.00 முதல் 1.00 வரை - கட்டுரை
1.00 முதல் 2.30 வரை - மதிய உணவு +பெல்ட்/காலணி வாங்குதல்
2.30 முதல் 3.00 வரை - இரண்டு பேரிடமும் தொலைபேசி
3.00 முதல் 4.00 வரை - எம்ஐஎஸ் பாடப் புத்தகத்தைப் படித்து
4.00 முதல் 5.00 வரை - கட்டுரை
5.00 முதல் 6.00 வரை - சீன மொழி பாடத் தயாரிப்பு
6.00 முதல் 7.00 வரை - கட்டுரை
7.00 முதல் 8.00 வரை - மாலை உணவு
8.00 முதல் 9.00 வரை - கட்டுரை
9.00 முதல் 10.00 வரை - தொலைபேசி+கட்டுரை

நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ்

டிசம்பர் 3, 2011 காலை 4.40.

நாட்குறிப்பு எழுதி முடிக்கும் போது 5.40 ஆகியிருக்கும், முகம் மழித்து, குளித்து உடை உடுத்தி தயாராவதற்கு 6.10 ஆகியிருக்கும். 20 நிமிடங்கள் தியானம். ஆறரை மணிக்குப் புறப்பட்டுப் போக வேண்டும். மடிக்கணினி, சீன மொழி புத்தகங்கள் இரண்டையும் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். காலையில் முதல் வகுப்பில் இரண்டாம் ஆண்டு மாணவர்களுக்கு பிசினஸ் சைனீஸ் பாடங்களை பயிற்சி கொடுக்க வேண்டும். இரண்டாம் வகுப்பில் முதலாம் ஆண்டு மாணவர்களுக்கு 4 பாடங்கள், 6 உரையாடல்களை பயிற்சி செய்ய சொல்ல வேண்டும். அடுத்த வாரத்துக்குள் consolidated notes என்று இரண்டு வகுப்புகளுக்கும் புதிய வார்த்தைகள், சீன எழுத்துக்கள் தொகுத்து கொடுத்து விட வேண்டும். முதலாண்டு மாணவர்களிடமிருந்து சீன எழுத்துக்களின் பட்டியலை இன்று எழுதிக் கொள்ள வேண்டும்.

மதிய உணவுக்குப் பிறகு 1.15க்கு அனுப்பும் வண்டியில் ஏறி அவரது கல்லூரிக்குப் போக வேண்டும். அங்கு ஈஆர்பி பற்றி பேச வேண்டும். அதற்கான தயாரிப்பாக 10 முதல் 15 ஸ்லைடுகள் தயாரித்துக் கொள்ள வேண்டும். ஒரு துறைக்கான ஈஆர்பி உருவாக்கும் முயற்சியில் ஏற்படும் சிக்கலைப் பேச வேண்டும். அது முடித்த பிறகு திரும்பி வளசரவாக்கத்தில் விட்டு விடச் சொல்லலாம்.

செவ்வாய் கிழமை வாணியம்பாடி போக வேண்டும். அதற்கான இன்வாய்சையும் எடுத்துப் போக வேண்டும்.

பணியை முடிக்க வேண்டும்,  தயாரித்துக் கொள்ள வேண்டும்.
இணைய இணைப்பு இல்லாமல் இருப்பது கொஞ்சம் சங்கடம்தான். இதை சரி செய்து கொள்ள வேண்டும்.

நேற்று காலையில் நாட்குறிப்பு முடித்த பிறகு நடக்கப் போனேன். கடையில் நாளிதழ் வாங்கும் போது கடைக்காரர் கையில் ஒரு குழந்தை, உடல் நிலை சரியில்லையாம், மதியம் அவனது மகனுக்கும் உடல்நிலை சரியில்லை என்று சொன்னான். இப்படி ஒரு நாளில் நிகழ்வுகளை இணைத்துப் பார்க்கத்தான் வேண்டியிருக்கிறது. திரும்பி வந்து வீட்டை ஒதுங்க வைத்து, குளியலறைகளை கழுவி விட்டு, புத்தகங்களை அடுக்கி வைத்து மாலை கூட்டத்துக்குத் தயாரித்துக் கொண்டேன். அதன் பிறகு குளித்து தியானம் செய்து விட்டு காலை உணவு.

சாப்பிடும் இடத்தில் நான் உட்கார்ந்த உடன் 3 குழந்தைகள் வந்தார்கள். அண்ணன், தம்பி, தங்கை. பெரியவன் முதலிலேயே உட்கார்ந்திருந்தான். அடுத்த வந்த தம்பியிடம் அதிகாரமாக தங்கச்சியை அழைத்து வரவில்லையா என்று வினவினான். மூத்த அண்ணனுக்கு 10 வயதுக்குள் இருக்கும், தம்பிக்கு 7-8 வயது இருக்கலாம், தங்கச்சி இன்னும் சிறியவள். அவள் வந்து என் அருகில் உட்கார்ந்து கொண்டாள். கையில் ஒரு பிளாஸ்டிக் குச்சி, அதில் சிறு கண்ணாடி போல பொறித்திருந்தது. 'எனக்கு 3 இட்லி, எனக்கு 2 இட்லி, எனக்கு 1 இட்லி+1 வடை' என்று குரல்கள். 'அடிச்சேண்ணா, உனக்கு வடை வேண்டாம்' என்று தங்கச்சியை மூத்த அண்ணன் மிரட்டினார். 'அது சாப்பிடாம விட்டு விடும்' என்று சமாதானமும் சொன்னான். மிகவும் சமர்த்தாக விரைவில் சாப்பிட்டு முடித்து விட்டு எழுந்தார்கள்.

தங்கச்சிக்கு இரண்டு இட்லி மட்டும் வந்தது. எதிரில் உட்கார்ந்திருந்த இரண்டாவது அண்ணன், வடையின் சிறு விள்ளலை அவளது தட்டில் போட்டான். இவள் எப்படி கேட்டாள், அவன் எப்படி தெரிந்து கொண்டான் என்று தெரியவில்லை. தட்டில் விழுந்த வடை துண்டை எடுத்து சாப்பிட்டுக் கொண்டாள், வேறு யாரும் கவனிப்பதற்கு முன்பு. மூத்த அண்ணன் அடுத்த டேபிளில் இருந்தான். வடை சாப்பிட்டால் குழந்தைக்கு வயிறு ஒத்துக் கொள்ளாமல் ஆகியிருந்திருக்கும், வடை சாப்பிட வேண்டாம் என்று சொல்லி அம்மா அனுப்பியிருந்திருப்பார்கள், அந்த 10 நிமிடங்களில் ஒரு பாச திரைக்கதையே நடந்து முடிந்திருந்தது.

இன்னொரு பெரிய பையன் சாப்பிட்டு விட்டு 3 இட்லிக்கா என்று கணக்கு சொல்லி விட்டுப் போனான். இந்த இட்லி கடைக்கார அம்மா உண்மையிலேயே ஒரு குறிப்பிடத்தக்க மனிதர்தான். தனது விரிந்த குடும்பமாக வருபவர்களுக்கு இட்லி வழங்குகிறார். 2 ரூபாய்க்கு 1 இட்லி, வடை 2 ரூபாய் என்பதில் சம்பாதிப்பதற்கு இடம் எதுவும் இல்லை. உழைப்புக்கேற்ற ஊதியம் கூட இருக்காது.

முதலில் 5 இட்லி+1 வடை, தொடர்ந்து 2 இட்லி+1 வடை சாப்பிட்டு விட்டு 18 ரூபாய் மட்டும் கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது. என்ன ஒரு முரண்பாடு. சில கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் சரவணபவனில் இதே 7 இட்லி, 2 வடைக்கு 120 ரூபாய் கொடுக்க வேண்டியிருக்கும்.

பையை எடுத்துக் கொண்டு புறப்பட்டேன். பையில் குடை, குடிக்கத் தண்ணீர், பொருட்கள் வைத்து எடுத்து வரை ஒரு பை, டாடா பற்றிய புத்தகம் எடுத்துக் கொண்டேன். கூட்டம் அதிகமாக இருக்கும் நேரம், சரியாக 8.45 மணி. வளசரவாக்கம் பேருந்து நிறுத்தம் வரும் போது  தொலைபேசி. ஒரு அரை மணிநேரம் தாமதமாக வந்தாலும் பரவாயில்லை என்று சொல்ல, நான் தாமதமாகத்தான் வந்து கொண்டிருக்கிறேன், இன்னும் 1 மணி நேரம் ஆகலாம் என்று சொன்னேன்.

சரியாக கோயம்பேடு வணிக வளாகம் போகும் பேருந்து வந்தது. ஆற்காடு சாலையில் ஓடி கோயம்பேடு வடபழனி வழியாக நூறடி சாலையில் கோயம்பேடு நோக்கிப் போகும் ஒரே வழித்தடம் என்று நினைக்கிறேன். நன்றியுடன் ஏறிக் கொண்டேன். கூட்டமும் பெரிதளவு ஏறவில்லை. உட்கார இடம் கிடைத்தது. வடபழனி பேருந்து நிலையம் வந்ததும் இடம் மாறி வசதியாக உட்காரவும் முடிந்தது. அருகில் உட்கார்ந்திருந்தவரும் அய்யப்பன் மாலை போட்டிருந்தார். கோயம்பேடு பேருந்து நிலையத்தில் இறங்கி சில நிமிடங்களில் D70ல் ஏறி கலெக்டர் நகர் சீட்டு வாங்கிக் கொண்டேன். அதிலும் திருமங்கலம் சிக்னலுக்கு முன்பே, சாந்திகாலனி சாலைக்கு திரும்பும் இடத்தில் உட்கார இருக்கை கிடைத்தது. திருமங்கலம் சிக்னல் தாண்ட 20 நிமிடங்களுக்கு மேல் ஆனது. பொறுமையாக உட்கார்ந்திருந்தேன். முகப்பேர் நோக்கி போகும் சாலையில் இரண்டாவது பேருந்து நிறுத்தம்.

அங்கேயே இறங்கி  தொலைபேசினேன். 10 நிமிடங்களில் வந்து விடுவதாகச் சொன்னார். கால் டாக்சியில் வருவார் என்று எதிர்பார்த்திருந்தேன். ஒரு கேப் வந்து நின்றது, உள்ளிருந்து ஒருவர் கை காட்டினார், டாடா மொபைல் போன்ற பெரிய வண்டி. ஓடிப் போய் கதவைத் திறக்க முயற்சித்தால், இன்னொருவரும் வந்தார். அவர் ஏதோ டிக்கெட் ஏற வருகிறார் என்று நினைத்து, அவரிடம் இல்லை என்று ஆரம்பித்தேன். உண்மையில் நான்தான் அசடு வழிய வேண்டியிருந்தது. வண்டி அவருக்காக வந்ததுதான்.

அடுத்த ஓரிரு நிமிடங்களில் ஆட்டோவில் வந்து விட்டார். ஆட்டோவுக்கு 150 ரூபாய் பேசியிருந்தார்.  அம்பத்தூர் புறவழிச்சாலை அருகில் சிக்னல் தாண்டி வலது புறம் என்சிபிஎச் இருந்தது. ஆட்டோவை அனுப்பி விட்டு உள்ளே வந்தோம். கடையின் உள்பக்கத்தில் வலது புற சுவர் முழுவதும் மாஸ்கோ புத்தகங்கள்தான். கூடவே சீனாவிலிருந்து வந்த புத்தகங்களும் இருந்தன. வேலூரில் இருந்ததை விட சிறப்பாக அடுக்கி வைத்திருந்தார்கள். பார்த்ததில் நான்கைந்து எடுத்தேன். ரான் ரைடனவரின் கியூபா, வெனின்சுவேலா பற்றிய புத்தகங்களையும் வாங்கிக் கொண்டேன். குறும்பனைக் காரர் ஒருவர் எழுதிய நூலையும் வாங்கினேன்.

வங்கி ஏடிஎம்மைத் தேடி நடந்தோம். சுமார் 1 கிலோமீட்டர் தள்ளி ஸ்டேட் பேங்க் ஆப் இந்தியா கிளையும் ஏடிஎம்மும் இருந்தது. வாசலில் இருந்த காவலர் காலணியை கழற்றி விட்டுப் போகச் சொன்னார். உள்ளே நின்றிருந்தவர்கள் ஒரு எந்திரத்தில் பணம் எடுக்க முடியாமல் இன்னொன்றிற்கு போனார்கள். காக்கி உடை அணிந்த பெண் அடுத்து வரிசையில், அவரை உள்ளே போகச் சொன்னேன்.

திரும்பி வந்து பக்கவாட்டு நுழைவாயில் வழியாக புத்தகக் கிடங்குக்குப் போக வேண்டும். வழியில் டீ சாப்பிடுகிறீர்களா என்று டீ வாளியுடன் வந்த அம்மா கேட்டார்கள். நான் வாங்கிக் கொண்டேன். என்ன விலை என்று கேட்க, விலை கிடையாது, கம்பெனி டீதான் என்று சொல்லி விட்டார். நான் உட்கார்ந்து நிதானமாக டீ குடித்தேன்.மன உறுதி பாராட்டுக்குரியது. மிகவும் உறுதியாக சாப்பிடும் விஷயத்தில் கட்டுப்பாடாக இருக்கிறார். ஒரு டீ கூட குடிப்பதில்லை.

பின்பக்கம், தண்ணீர் தேங்கியிருந்த மைதானத்தைத் தாண்டி ஒரு சிறு அறையில் புத்தகங்கள் குவிக்கப்பட்டிருந்தன. குவிக்கப்பட்டிருந்தன என்று சொல்ல முடியாதுதான், அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. அவற்றில் பெரும்பான்மை வெளியிலும் வைக்கப்பட்டிருப்பவைதான். வேலூரிலும் இருக்கின்றன. இன்னும் நான்கைந்து ஆண்டுகளுக்காவது இருக்கும்.

வாடிக்கையாளர்தான் கடவுள் என்று காலில் விழும் பழக்கமும் இல்லை, பிஎஸ்என்எல் போன்ற அலட்சியமும் இல்லை, வாடிக்கையாளருக்கு நாம் குறைந்தவர்களும் இல்லை, வாடிக்கையாளர் நமக்கு சமமானவர் என்று உறவாடுகிறார்கள் ஊழியர்கள். கூட்டுறவு கடையிலும் அது போன்ற உணர்வுதான் ஏற்படுகிறது.

கிடங்கில் வேலை பார்க்கும் பையன் வந்து அறையை திறந்து விட்டு காத்திருந்தார். சில புத்தகங்களை தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டேன். வினோத் சில புத்தகங்கள். அந்த பையன் 10ம் வகுப்பு பெயில். படிப்பது கிடையாது. இதற்கு முன்பு வெல்டிங் கடையில் வேலை பார்த்தார். சித்தப்பா மூலம் இங்கு வந்திருக்கிறார். 5 மாதம்தான் ஆகிறது. புத்தகங்களை கட்டி அனுப்பும் வேலை, தயங்கித் தயங்கித்தான் பேசினார்.

புத்தகங்களை எடுத்துக் கொண்டு முன்புறம் வந்தோம். கிடங்கிலிருந்து கடைக்கு அனுப்பும் வழிமுறையை எல்லாம் தள்ளிப் போட்டு விட்டார்கள். தொலைபேசியில் முன்பக்கம் அறிவித்து விட அங்கிருந்த பெண் விலை போட்டு பில் போட ஆரம்பித்தார்.  ஆட்டோவில் ஏறி உங்களை கலெக்டர் நகர் அருகில் விட்டு விடுவதாக சொல்ல, மறுத்து பேருந்தில் போக  2 நிமிட நடைக்குள் சிக்னல், அருகிலேயே பேருந்து நிறுத்தம்.

ஏறி ஒரு கலெக்டர் நகர், ஒரு கோயம்பேடு சீட்டு. இரட்டை பேருந்து, உட்கார தாராளம் இடம் இருந்தது.  தொலைபேசி, புறப்பட்டு விட்டதாகவும் இன்னும் ஒன்றரை முதல் 2 மணி நேரத்தில் வந்து விடுவதாகவும் சொன்னேன்.

கோயம்பேடில் இறங்கி வடபழனிக்கு ஏறிக் கொண்டேன். பக்கத்து இருக்கை காரர் பழைய டிரான்சிஸ்டர் ஒன்றை ஒலிக்க விட்டிருந்தார். நல்ல உரத்த ஒலியுடன், பாடல்கள் கேட்டன. நிலையங்கள் எல்லாம் இப்போதைய பண்பலை வானொலிகள்தான். வடபழனியில் இறங்கி ஒரு வழிப்பாதை வழியாக நடந்து பேருந்து நிறுத்தத்தில் இருக்கும் உணவு விடுதிக்குப் போனேன். ஒருவர் சண்டை போட்டுக் கொண்டிருந்தார். நான் பிரிஞ்சி கேட்ட போதுதான் பிரிஞ்சியில் காரம் அதிகமாக இருப்பதாக அவர் சொன்னது தெரிய வந்தது. சாம்பார் சாதம், தயிர் சாதம் 46 ரூபாய் மொத்தம்.

சாப்பிட்டு விட்டு 12Bயில் ஏறி வடபழனி பேருந்து நிலையம். இறங்கி 25Gயில் ஏறி போரூர் சீட்டு எடுத்துக் கொண்டேன். அதற்கு முன்பு இன்னொரு 25G போனதால் கூட்டம் இல்லை, முன் இருக்கையில் 2 மாணவர்கள். ஒரு அதிகம் பேசும் மாணவன் என்ஐஐடியில் ஹார்ட்வேர் நெட்வொர்கிங் படிக்கப் போகிறானாம். அவன் இறங்கிய பிறகு இரண்டு மாணவர்கள் தமது கதைகளைபேசிக் கொண்டு வந்தார்கள். பேஸ்புக், இமெயில், வீட்டில் சாவி அம்மா கொண்டு போய் விட்டது என்று அடிபட்டது.

போரூர் சிக்னலில் இறங்கி நடந்தேன். புரொபசனல் கூரியர் அலுவலகத்தை இடித்து விட்டிருந்தார்கள் போலத் தோன்றியது. வங்கிக்குள் போய் காசோலை விபரங்களை நிரப்பிப் போட்டேன். வெளியில் வந்து ஆட்டோ நிறுத்தம் வரை போய் ஆட்டோ கேட்டேன்.  60 ரூபாய்க்கு வந்தார். வயதான ஓட்டுனர். சாலை என்ற ஒரு வஸ்துவே இல்லை. கற்களிலும், மேடு பள்ளங்களிலும் வதை பட்டு போய்ச் சேர்ந்தோம். நாள் முழுதும் இப்படி ஆட்டோவில் அல்லல் படும் ஓட்டுனர்களுக்கு எவ்வளவு கஷ்டம். 100 ரூபாய்க்கு சில்லறையாக 30 ரூபாய் கொடுத்து விட்டு, தேடிக் கொண்டிருந்தார். 5 ரூபாய் சில்லறை வாங்கிக் கொண்டு இறங்கினேன்.

காவலரிடம் சொல்லி பதிவு செய்து விட்டு வந்தேன். அழுத்தியதும் மேலே மணி அடித்தது, கீழே வெளிச்சம் எரிந்தது. முகத்தை மேலிருந்தே பார்க்க முடியும்.

டிவி இயக்குவதைக் கற்றுக் கொண்டேன். வால்மார்ட் பற்றியும் அவர்கள் இந்தியாவிலிருந்து பொருள் வாங்கி திவாலாக்கியதையும் குறிப்பிட்டான். பூட்டான் போன அனுபவங்கள், புகைப்படங்கள். அவர்கள் எப்படி வெளி உலகத் தொடர்பால் தமது வாழ்க்கை முறையில் சமரசம் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது என்று விளக்கினான். மருத்துவமனை தேவை, மருத்துவமனை அமைக்க மேற்கு நாடுகள் உதவி தேவை, அந்த உதவி பல நிபந்தனைகளுடன், இன்ன மருந்து நிறுவனம் உள்ளே வர வேண்டும், இன்ன கருவிகள் வாங்க வேண்டும் கிடைக்க கட்டுப்பாடு தளர்கிறது. பூட்டான் பூட்டானாகவும், நேபாளம் நேபாளமாகவும், மக்கள் தமக்குத் தேவையான தொழில் நுட்பத்தை மட்டும் ஏற்றுக் கொள்ள வழி செய்ய வேண்டும் என்று சொன்னதை ஏற்கவில்லை.

நண்பர்கள் அப்போதுதான் புறப்பட்டு போயிருந்தார்கள். திரும்பி அழைத்து அதே காரில் ஏறிக் கொண்டேன்.

வாலாஜா ரோட்டில் தமிழ்நாடு சுற்றுலா வளர்ச்சி கழகம், தொடர்ந்து மெரீனா கடற்கரை, தொடர்ந்து எக்ஸ்பிரஸ் அவெனியூ என்று போக வேண்டும். பொருட்கள் வாங்க ஆலோசனை கேட்டார்கள், சென்னை தரிசனம் டூர் புக் செய்யப் போகிறார்கள். ஓட்டுனருக்கு இந்தியும், ஆங்கிலமும் தெரியாமல் ததிங்கணத்தோம். நான் இராமாபுரம் அருகில் இறங்கிக் கொண்டேன். புறப்பட்டுத் தயாராக இருந்த ஆட்டோவில் ஏறி அரசமரம் வரை வந்தேன். சுப்ரபாவில் பிஸ்கட்டுகளும், முறுக்கும் வாங்கினேன்.

அதன் பிறகு இன்னொரு ஆட்டோவுக்கு 30 ரூபாய் கொடுத்து வீட்டருகே இறங்கிக் கொண்டேன். 30+10+70+100=210 ரூபாய் ஆட்டோ செலவு. சென்னையில் ஆட்டோ செலவு கொஞ்சம் அதிகம்தான்.

பீர் முகமது, அழகிய பெரியவன், யாழன் ஆதி

இப்போதே மணி 5.30 ஆகி விட்டிருக்கிறது. இதை முடித்து விட்டு 2 மணி நேரம் ஆQ மொழிபெயர்ப்புப் பணி முடித்து 3வது அத்தியாயத்தை அனுப்பி வைக்க வேண்டும். துணி துவைக்க வேண்டும், துணி தேய்க்க வேண்டும். குளித்து விட்டுப் புறப்பட வேண்டும். இதற்கெல்லாம் 10 மணி ஆகி விடும். அதன் பிறகு சென்னை கிளம்பினால் மதியம் 2 மணி வாக்கில் போய்ச் சேரலாம். 

நேற்றுக் காலையில் எழுந்து நாட்குறிப்பு முடித்த பிறகு மழை பெய்து கொண்டிருந்ததால் வெளியில் உலாவப் போவதை ரத்து செய்தேன். தூத்து வாரி விட்டு பாத்திரம் கழுவி விட்டு, குளித்து தியானம் செய்த பிறகுதான் முந்தைய நாளின் நிறை நிகழ்வுகள் ஓரளவு மனதில் அமர்ந்தன. மணி ஆறரை ஆகியிருந்தது.

"8 மணிக்கு பேருந்து வேலூர் வரும்" என்று சொல்லியிருந்தார். தொலைபேசி கேட்டால் திருவண்ணாமலையில் இருப்பதாகச் சொன்னார். "இந்த நேரத்தில் குறைந்தது ஒன்றரை மணி நேரம் ஆகும், 2 மணி நேரம் வரை ஆகலாம்" என்று கணக்குப் போட்டாலும் அவர் அழுத்திச் சொன்ன 8 மணிக் குறிப்பை தவற விட வேண்டாம் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

குடிப்பதற்கு தண்ணீர் 2 குடம் பிடித்துக் கொண்டு வந்து விட்டேன்.

ஒரு மணி நேரம் மொழிபெயர்ப்புக்கு செலவிட்டேன். 3வது அத்தியாயம் கடைசி வரை முதல்  முயற்சி முடிந்து விட்டது. ஆQ தனது தோல்விகளை வெற்றிகளாக மாற்றும் உத்திகளைத் தொடர்ந்து அப்படி மாற்றிக் கொள்ளக் கூட முடியாத இரண்டு அவமானங்களைச் சந்திரிக்கிறான். அந்த கோபத்தை வழியில் போகும் புத்த பிட்சுணியைச் சீண்டுவதன் மூலம் ஆற்றிக் கொள்கிறான்.

உடை மாட்டிக் கொண்டு பையில் குடிதண்ணீர் பாட்டில், படிக்க டால்ஸ்டாயின் கொசாக்ஸ் கதையைத் தொடர்வதற்காக அந்தப் புத்தகம் எடுத்துக் கொண்டு வெளியில் வந்தேன். கடையில் டெக்கான் குரோனிக்கிளும் ஜூனியர் விகடனும். ஜூனியர் விகடனில் திலீபன் உண்ணாவிரதம் இருந்து உயிர்நீத்ததைப் பற்றி எழுதியிருந்தார்கள். பேருந்து நிறுத்தத்தில் வெளியூரில் இருந்து வரும் தனியார் பேருந்து, ஏற்றிக் கொண்டார்கள். 3 ரூபாய் கட்டணம்.

ஏழே முக்காலுக்கெல்லாம் பேருந்து நிலையம் உள்ளே வந்து விட்டேன். தெற்கிலிருந்து வரும் பேருந்துகள் நிற்கும் இடத்துக்கு அருகில் போய் பயணிகள் காத்திருக்கும் அறைக்குள் உட்கார்ந்து கொண்டேன். பெரிய அறை. 40-50 உட்காரும் சிமென்ட் பெஞ்சுகள். உயரமான கூரை. குப்பை, அழுக்கு இல்லாமல் பராமரித்திருக்கிறார்கள். எப்போது பார்த்தாலும் ஒன்றிரண்டு பேர்தான் உட்கார்ந்திருப்பார்கள். நேற்றும் அப்படித்தான்.

ஜூனியர் விகடன், தொடர்ந்து டெக்கான் குரோனிக்கிள் இரண்டையும் படித்து முடித்தும் இன்னும் பேருந்து வரும் அறிகுறி தெரியவில்லை. 8 மணிக்குத் தொலை பேசினால் இன்னும் 8 கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கிறேன் என்று சொன்னார். 8.45 ஆகி விடும் என்று கணக்குத் தெரிந்தது.

வெளியிலும் உள்ளுமாக பொழுதை நகர்த்தினேன். விடுதிக்குப் போய் சாப்பிட்டு விடலாம் என்றால் அவர் வந்த பிறகு அவரும் சாப்பிட வேண்டும். பசி அதிகமாகிக் கொண்டிருந்தது. எட்டரை மணிக்கு வெளியில் பார்த்தால் நாகர்கோவிலிலிருந்து வந்த ஒரு வண்டி நிறுத்தப்பட்டிருந்தது. பீரின் அடையாளத்தையே காணவில்லை. தொலைபேசினால் வேலூர் கோட்டை அருகில் இருப்பதாகச் சொன்னார். அவர் வரும் பேருந்து இன்னொரு பேருந்து.

அது மார்த்தாண்டத்திலிருந்து வருவது. 8.45க்கு வந்து சேர்ந்தது. அழைத்துக் கொண்டு உணவு விடுதியில் சாப்பிட்டுக் கொண்டோம். இட்லி+வடை, பூரி அவர் தோசை+இட்லி. 117 ரூபாய். 500 ரூபாய் தாளை மாற்றிக் கொண்டேன்.

ஓசூர் பேருந்துகள் நிற்கும் இடத்துக்குப் போய் புறப்பட்டுக் கொண்டிருந்த பேருந்தில் ஏறிக் கொண்டோம். ஓட்டுனருக்குப் பின் இருக்கை. மூன்று பேர் உட்காரும் இருக்கையில் வெளிப்பக்கம் அமர்ந்து கொண்டோம்.

பஹ்ரைனில் பணி புரிந்து வந்தவர் பீர் முகமது. குமரி மாவட்டத்தின் மணலிக்கரையைச் சேர்ந்தவர். கீழைச் சிந்தனையாளர்கள் ஒரு அறிமுகம் என்று நூல் எழுதியிருக்கிறார். அடையாளம் பதிப்பகத்தினர் வெளியிட்டிருக்கிறார்கள். நூலின் விமர்சனக் கூட்டம் ஆம்பூரில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது, அதற்கு வந்திருக்கிறார்.

சென்ற முறை ஊருக்குப் போயிருந்த போது, காங்கிரசு எதிர்ப்புப் பரப்புரையின் போது அறிமுகம் கிடைத்தது. நான் ஆம்பூர், வாணியம்பாடியில் வேலைகளை முடித்து விட்டு மாலையில் கூட்டத்தில் கலந்து கொள்வதாகத் திட்டம். தமிழக அரசியல், ஈழப் படுகொலைகளுக்கான எதிர்ப்புகள், சமூக நீதி, குஜராத்தின் மோடி அரசில் நிலவும் 'சொர்க்கம்' என்று விடாமல் பேசிக் கொண்டு போனோம்.

'தத்துவம் என்றால் மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள்தான் என்று ஒரு பொதுப்புத்தி இருக்கிறது. கீழை தேசங்களிலும் சிந்தனாவாதிகள் உண்டு என்று அறிமுகப்படுத்துவதுதான் நூலின் நோக்கம்' என்று குறிப்பிட்டார்.

'சீனாவிலும், இந்தியாவிலும், ஜப்பானிலும் தத்தமது தத்துவங்களை மேற்கத்திய தத்துவங்களை விட பெரிதாகத்தான் கருதிக் கொள்கிறார்கள்?'

புத்தகத்தைப் படிக்கும் போது தெரிந்தது அவர் எழுதியிருப்பது இஸ்லாமிய சிந்தனையாளர்கள், குறிப்பாக நவீன அரபு நாட்டுச் சிந்தனையாளர்களைப் பற்றி. பழங்கால தத்துவங்களைப் பற்றி இல்லாமல் 20ம் நூற்றாண்டில் இன்றும் வசிக்கும் அறிஞர்களைப் பற்றி குறிப்புகளையும், அவர்களது படைப்பு மொழிமாற்றங்களையும், சிலருடன் நேர்காணல்களையும் எழுதியிருக்கிறார்.

வழியில் இன்னொரு பேருந்து பழுதடைந்து ஒதுங்கி நிற்க இன்னும் கொஞ்சம் கூட்டமாக ஏறினார்கள். எங்களுக்கு பின்னார் யாருமே உட்காராத 3 பேர் இருக்கையின் ஜன்னலோர இருக்கையில் உட்காரப் போன ஒரு பெரியவரை சில இசுலாமிய பெண்கள் நாங்கள் இருந்த இருக்கைக்குப் போக வேண்டி அதில் உட்கார்ந்து கொண்டார்கள். இவர் ஜன்னலோர இருக்கையைப் பிடித்துக் கொண்டார். பின் இருக்கையில் இருந்த ஒரு சின்னக் குழந்தை இவர் தலையைத் தட்டி விளையாடுவதில் பெரிய கோபம் வந்து விட்டது அவருக்கு. ஒரு வழியாக சமாதானப்படுத்தினோம். குழந்தைக்குப் புரியவே இல்லை. எதற்காக இந்தத் தாத்தா கோபப்படுகிறார் என்று.

ஆம்பூரில் நிகழ்ச்சி ஏற்பாடு செய்திருந்தவர்கள் பீர் முகமதை வரவேற்க வந்திருந்தார்கள். யாழன் ஆதி என்று பின்பு தெரிந்து கொண்ட தோழர் அவரை விடுதிக்கு அழைத்துச் சென்று அங்கு அறை பதிவு செய்ய ஆரம்பிக்கும் போது தொலைபேசி வந்தது. நாகூர் ரூமி அவரது வீட்டிலேயே தங்கிக் கொள்ளலாம் என்று அழைத்திருப்பதாகச் சொல்லி நாகூர் ரூமி வீட்டிற்கு அழைத்துப் போனார்.

வாணியம்பாடி போகும் அரசுப் பேருந்து ஒன்றில் ஏறிக் கொண்டேன். தீயணைப்பு நிலையம் அருகில் கொஞ்ச நேரம் நிறுத்தி விட அங்கேயே இறங்கி நடந்தே தொழிற்சாலை வந்து விட்டேன். அன்று மின்சார இணைப்பு கிடையாதாம். அதனால் விடுமுறை விட்டிருந்தார்கள். இருந்தும் அலுவலக மேலாளர் இருந்தார். கணினிகள் இயங்கிக் கொண்டிருந்தன.

வேதிப் பொருட்களின் எடையை எடை எந்திரத்திலிருந்து நேராக கணிக்குப் பிடிக்கும் நிரலை செயல்படுத்துவது முக்கிய பணி. அதற்கான ஊழியரும் வந்து விட, பழைய குறிப்புகளை வைத்து விட்டு நிரலை இயக்கிப் பார்த்தேன். பார்த்துத் தட்டச்சியதில் தேவையில்லாத இடத்தில் ஒரு கால் புள்ளி சேர்த்ததில் கொஞ்ச நேரம் அலைக்கழித்தது. குறிப்புகளில் கால்புள்ளி இல்லை, ஏதோ ஒரு பழக்கத்தில் அதையும் போட்டுக் கொண்டிருந்திருக்கிறேன். பிழை தகவலில், இது பற்றி தெளிவான விளக்கம் இல்லாமல் பொத்தாம் பொதுவாக குறை சொன்னது. அதனால் என்ன தவறு என்று கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

வாணியம்பாடி தொகுதியில் திமுகவின் அப்துல் பாசித் போட்டியிட்டாராம். 'இந்த வாட்டி அதிமுக வந்தால்தான் நல்லா இருக்கும் சார். அந்த அம்மா கொஞ்சம் ஸ்டிரிக்டா இருப்பாங்க' என்றார்.

'சீமான் பேசுவது மிகவும் பிடித்திருக்கிறது' ஈழ இனப்படுகொலை, மீனவர் கொலைகள், தமிழ் தேசீய பிரச்சனைகள் பற்றித் தெரிந்து வைத்திருக்கிறார். ஊடகங்களில் இருட்டடிப்பு செய்யப்பட்டு விட்டாலும் மக்கள் கூட்டத்துக்குள் இருக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாத தகவல் தொடர்பு நீரோட்டத்தில் இது போன்ற மனித உணர்வுகள் பரவிக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன.

சின்ன வயதில் நாம் விளையாடிய ஏதோ ஒரு குத்துமதிப்பான விளையாட்டு கோயம்புத்தூரிலும் விளையாடப்பட்டிருக்கும், திண்டுக்கல்லிலும் விளையாடப்பட்டிருக்கும். மாநிலம் முழுவதுக்குமான குழந்தைகளிடையே இப்படிப்பட்ட விளையாட்டுகள் பரவுவதும் அதே நீரோட்டத்தில்தான்.

இன்னும் ஓரிரு வேலைகளை முடித்து விட்டு அவரது இருசக்கர வண்டியிலேயே பேருந்து நிலையத்துக்கு அருகில் இறக்கி விட்டார்.

காஜா விடுதியில் பிரியாணி குஸ்கா சாப்பிட வேண்டும் என்று முடிவு. குஸ்கா கேட்டால் தொட்டுக் கொள்ள ஒரு குழம்பு, வெட்டிய வெங்காயம். வெங்காயம் பச்சையாகச் சாப்பிட்டால் வாயிலிருந்து வயிறு வரை வாடை அடித்துக் கொண்டேதான் இருக்கிறது. அதைத் தொடவே இல்லை. குஸ்கா என்று கேட்டும் கணிசமான அளவில் ஏழெட்டு சின்னத் துண்டுகள் விரவியிருந்தன. மட்டன் குஸ்கா. அவற்றைப் பொறுக்கி வைத்து விட்டு சாப்பிட்டேன். மீன் ஒன்றைப் பொரித்துக் கொடுத்தார்.

ரோசா வசந்தின் படிப்பினையில் மீன் சாப்பிடக் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறேன். வஞ்சிரம் இல்லை என்று வேறு ஏதோ ஒரு மீன் பெயர் சொன்னார். எண்ணைய் பிழியப் பிழியக் கொண்டு வந்தாலும் உள்ளே சாப்பிட நன்றாகவே இருந்தது. கொஞ்சம் முட்கள் இருந்தன.

இதை எல்லாவற்றையும் நெறிப்பதற்கு ஒரு பாட்டில் பெப்ஸி.

பீர் முகமதுவுக்குக் கொடுக்கவும், சென்னைக்குக் கொண்டு போகவும் மக்கன் பேடா வாங்கலாம் என்று நினைத்தது செய்யாமலேயே வெளியில் வந்ததும் நின்ற பேருந்தில் ஏறிக் கொண்டேன். ஆம்பூர் போகும் பேருந்து. கல்லூரி மாணவன் ஒருவனும், அவனது தோழியும் கடைசி இருக்கையில் உட்கார்ந்து விட மீதியிருந்த இடத்தை நான் பிடித்தேன். இரண்டரை மணிக்கெல்லாம் ஆம்பூர் போய் விட்டார்கள்.

6 மணி வரை என்ன செய்வது. 5 மணிக்கு நிகழ்ச்சி என்று சொல்லியிருந்தாலும், சரியான நேரத்தில் தொடங்குமா என்று கேட்டுக் கொண்டேன். 5 மணிக்கே போய் உட்கார்ந்து சலிப்பது தேவையில்லை. ஐந்தரை ஆகி விடலாம் என்றார். 6 மணிக்குப் போனால் போதும்.

பேருந்து நிலையத்துக்கு அருகில் ஒரு திரையரங்கு. என்ன படம் ஓடுகிறதோ அதைப் பார்க்கலாம் என்று போனால், 2.30 மணி காட்சி தொடங்கியிருந்தது. 60 ரூபாய் பால்கனி சீட்டு, குளிரூட்டப்பட்ட அரங்கு, நேராக உள்ளே அனுப்பி விட்டார்கள். படத்தின் பெயரைச் சரியாகப் பார்க்கவில்லை. புதிதாக வெளியாகியிருக்கும் படம். உள்ளே நுழைந்து பால்கனியின் முன் வரிசையில் வசதியாக காலை நீட்டும் படி உட்கார்ந்தேன். இளைஞர்கள் ஆடும் ஒரு பாட்டு நடந்து கொண்டிருந்தது. தொம் தொம் என்று அதிர்வு, எங்கோ கேட்டது போன்ற மெட்டு, துண்டுத் துண்டாக விழும் சொற்கள், தலைவலியைத் தரும் இசை வடிவம்.

எதுவாக இருந்தாலும் அடுத்த 3 மணி நேரத்துக்கு இதுதான் புகல் என்று உட்கார்ந்தால், தேர்தல் பிரச்சாரம், புத்திசாலித்தனமாக நேராகவும் பக்கவாட்டிலும் படம் பிடிக்கும் புகைப்படக் காரன். அவனைச் சுற்றும் இரண்டு பெண்கள் அதே பத்திரிகை அலுவலகத்தில். 'ஸ்டோரி இல்லாமல் ஃபோட்டோவிலேயே அசத்தறான்டி' என்று ஒருத்தி உருக இன்னொருவள் அவளை மிரட்டி அவனுக்குச் சொந்தம் கொண்டாடுகிறாள்.

புகைப்படக் கலைஞர் ஹீரோவாக திரைப்படம் வருவதாக புகைப்படக் கலைஞர்கள் விழா எடுத்ததை செய்தியில் படித்தது நினைவுக்கு வந்தது. அந்தப் படமாக இருக்குமோ? புகைப்படக் கலைஞர் ஹீரோவாக ஜீவா. இரண்டு நாயகிகள். உயரமான, நாயகன் காதலிக்கும் நாயகி, துள்ளலான அவனைக் காதலிக்கும் தோழி, இப்படி ஒரு சின்ன முக்கோணம்.

பத்திரிகை அலுவலகம், பத்திரிகாசிரியர், புகைப்பட ஆசிரியர், பத்திரிகை உரிமையாளர் என்று எல்லா பாத்திரங்களையும் நம்பகமாக செதுக்கியிருந்தார்கள். எதிர்க்கட்சி, ஆளும் கட்சி, முதலமைச்சர், படித்த இளைஞர்களின் இறகுக் கட்சி என்று தேர்தல் பிரச்சாரத்தில் கலக்குகிறார் புகைப்படக் கலைஞன். எதிர்க்கட்சித் தலைவர் 13 வயது சிறுமியுடன் மந்திர வாதக் கல்யாணம் நடுஇரவில் செய்வதை புகைப்படம் பிடிப்பது, ஆளும் கட்சித் தலைவரின் கோப வெளிப்பாடுகளை புகைப்படம் பிடிப்பது என்று நாளிதழின் பிரபலத்தை அதிகமாக்க உதவுகிறான்.

ஒரு நாளிதழின் வீச்சு, புகைப்படக் கலைஞர்கள் செயல்படும் சூழல்கள், அழுத்தங்கள், துயரங்கள் நடக்கும் போது புகைப்படம் எடுப்பதா ஓடி உதவுவதா என்ற தவிப்பு என்று அழகாக வடிவமைத்திருந்தார்கள்.

எதிர்பாராத திருப்பங்கள், கதையில் பிடித்து வைத்திருந்தாலும், இடையிடையே வந்த பாடல்கள் இடையூறாகவே இருந்தன. வெளிநாடுகளில் ரிச்சாக படம் பிடித்திருந்தாலும் இசையும், மெட்டும், பாடல் வரிகளும் அன்னியமாகத் தெரிந்தன. எல்லா மெட்டுமே எங்கோ ஏற்கனவே கேட்ட நினைவு, இன்னொரு தேவா பாணி இசையமைப்பாளர்?

இடைவேளையில் வெளியில் சுவரொட்டியைப் பார்த்தால். இசையமைப்பாளர் பெயர் ஹாரிஸ் ஜெயராஜ், படத்தின் பெயர் கோ. துரத்தி அடித்தல்கள், தேர்தல் வன்முறை, குண்டு வெடிப்பு, உயிரிழப்புகள், தேர்தல் முடிவுகள், முதலமைச்சர், திடுக்கிடும் திருப்பம், நம்பும்படியான சண்டைக்காட்சிகள் என்று நன்கு யோசித்து எடுத்திருக்கும் படம். ஒரு தடவை பார்க்கலாம்.

5.45க்கு வெளியில் வந்தேன். கன்கார்டியா பள்ளிக்குப் போய்ச் சேரும் போது 6 மணி. இன்னும் கூட்டம் ஆரம்பித்திருக்கவில்லை. உள்ளே அறையில் அழகிய பெரியவன் உட்கார்ந்திருந்தார். விகடனில் வந்த சிறுகதை குறித்துப் பேசிய போது நான் குறிப்பிட்ட கதை யாழன் ஆதி எழுதியதாம், அழகிய பெரியவன் எழுதியது தோப்பு. அதுவும் படித்திருந்தேன்.

பேரணாம்பட்டில் வசிப்பவர். 60க்கும் மேற்பட்ட சிறுகதைகள் எழுதியிருக்கிறாராம். அவருடைய சிறுகதை தொகுப்பு விபரங்களைக் கேட்டுக் குறித்துக் கொண்டேன். பீர் முகமதுவின் புத்தகத்தையும் வாங்கிக் கொண்டேம். 170 ரூபாய்க்கு 200 ரூபாய் கொடுத்தால் மீதி கிடைக்கவில்லை.

யாழன் ஆதி வரவேற்புரை. உள்ளூர் காய்கனி சங்கத் தலைவர் தலைமை உரை. தொடர்ந்து நாகூர் ரூமி பேசினார்.

கல்லூரியில் ஆங்கிலப் பேராசிரியர். 40க்கும் மேற்பட்ட புத்தகங்கள் எழுதியிருக்கிறார் என்று அறிமுகம் செய்தார்கள். போரடிக்காமல் பேசினார். வெளிப்படையாகப் பேசுபவன் என்று சொல்லிக் கொண்டார். கவிதை எழுதுவது குறித்து குறிப்புகள் சொன்னார்

கவிதையில் சொல் அடுக்க வேண்டும். அப்போதுதான் நினைவில் நிற்கும்,
கவிதையில் மாற்றுப் பார்வை இருக்க வேண்டும்
கவிதையில் முரண்களைப் பயன்படுத்த வேண்டும்

என்று கூட்டத்தில் இருக்கும் இளம் கவிஞர்களுக்குப் பயன்படும் என்று சொன்னார். எனக்கும் பயன்பட்டது. கவிதை எழுதிவிடப் போவதில்லை என்றாலும் நல்ல கவிதைகள் ஏன் நல்ல கவிதைகள் ஆகின்றன என்று தெரிந்து கொள்ள உதவும். அடுத்ததாக அழகிய பெரியவன் நூல் பற்றிப் பேசினார்.

இந்தியா முழுவதிலும் போற்றப்படுகிற ஒரு சிந்தனையாளர் என்று அறிமுகம் செய்தார்கள். குள்ளமான எளிய தோற்றம், தெருவில் பார்த்தால் கடந்து போய் விடக் கூடிய சாதாரண உருவம். பேச்சு கணீர் என்று இருந்தது. பள்ளியில் பேச்சுப் போட்டிகளில் தெளிவாக கணீர் என்று பேசும் சிறுவராக பயின்றிருப்பார் என்று தோன்றியது.

அவரிடமிருந்து வெளிப்படும் கருத்துக்கள் ஆழமான உலகை   நிராகரிக்கும் கருத்துக்கள்.

தத்துவம் எப்படி ராணுவம், அரசியலை விட நுட்பமாக மக்களை  அடிமைப்படுத்துகிறது என்று பேசினார். 'ஆங்கிலத்தில் பேசுபவன்தான் அறிவாளி, கால்சட்டை போட்டவன்தான் நாகரீகமானவன், வெள்ளைத் தோல்தான் உயர்ந்தது' என்று தத்துவக் கட்டமைப்பின் மூலம் மக்கள் அடிமைப்படுத்தப்படுகிறார்கள். அரசியல், ராணுவ ஆதிக்கங்களை போராட்டங்கள் மூலம் தகர்த்து விடலாம். தத்துவ ஆதிக்கம் நுண்ணியது, அதை நம்மை அறியாமலேயே நம்மை அடிமைப்படுத்தி விடும்.

தைத்து, பிரித்து தைத்துப் பிரித்து நைந்த யோனிகளைப் போல
எனது மனம்

என்று ஒரு கவிதை சொன்னார்.

இசுலாம் ஆகட்டும், கிருத்துவம் ஆகட்டும், இந்துமதமாகட்டும் பெண்களை அடக்கி வைப்பதில் எல்லா சமூகங்களும் ஒன்றுக்கொன்று சளைக்கவில்லை. ஒரு சமூகத்தில் பெண் பிறந்ததும் அவளது கிளிட்டோரிசை அறுத்து விடுகிறார்களாம், அதிகமாக இன்ப நுகர்ச்சி செய்து விடக்கூடாதாம்.

இன்னொரு சமூகத்தில் பிறந்த உடனையே யோனியை சிறுநீர் கழிக்க மட்டும் சிறிது துளை விட்டு விட்டு தைத்து விடுகிறார்களாம். திருமணம் ஆகும் போது கணவனுடன் உடலுறவு கொள்வதற்கு மட்டும் சிறிதளவு பிரித்து விடுவார்களாம். குழந்தை பெறும் போது முழுவதும் பிரித்து குழந்தை பேறுக்குப் பிறகு மீண்டும் தைத்து விடுவார்களாம்.

அப்படித் தைத்துப் பிரித்து தைத்துப் பிரித்து நைந்து போன யோனிகளைப் போல நைந்து போயிருக்கிறது எனது மனம் என்று சாதீயக் கொடுமைகளைப் பற்றி தான் எழுதியிருந்ததாக பேசினார்.

'வளைகுடா நாடுகளுக்கு வேலை செய்யப் போகிறவர்களைப் பொறுத்த வரை வடிவேலுதான் மிகச் சிறந்த கலைஞன், பா விஜய்தான் தலைசிறந்த கவிஞர், பட்டிமன்ற பேச்சாளர் ராஜாதான் சிந்தனையாளர். அவர்கள் கலந்து கொள்ளும் கூட்டங்களுக்கு லட்சக்கணக்கில் பணம் சேர்கிறது. அங்கு கடின உழைப்பில் வாழும் அவர்களது கலாச்சார வெளிப்பாடு அந்த அளவில்தான் இருக்கிறது. அந்தச் சூழலில் இருந்து இப்படி ஒரு நூலை எழுதிய பீர் முகமதுவை வியக்கிறேன் என்று சொன்னார்.

அவரைத் தொடர்ந்து பீர் முகமது நூல் குறித்துப் பேசினார். நூலில் எழுதப்பட்டவர்களைப் பற்றிச் சொல்ல ஆரம்பித்தார். அவரது மேடைப் பேச்சுத் திறன் களை கட்டவில்லை. அவர் முடித்ததும் வரிசையாக 10-20 பேர் கவிதை வாசித்தார்கள். வந்திருந்தவர்கள் எல்லோருமே கவிஞர்களாகத்தான் வந்திருக்கிறார்கள். கொடுமையான கவிதைகள் எல்லாம், தொகுத்தளித்தவர் மட்டும் கொஞ்சம் சுவையாகப் பேசினார். பாதியில் எழுந்து வரக்கூடாது என்ற சுயக்கட்டுப்பாட்டின் காரணமாக ஒன்பதரை வரை உட்கார்ந்து நிகழ்ச்சி முடிந்த பிறகு புறப்பட்டு வேலூர் பேருந்து பிடித்தேன்.

வேலூருக்கு 10 கிலோமீட்டர் இருக்கும் போது சாலையோர கிராமத்தில் இறங்குவதற்கு ஒருவர் கதவைத் திறக்க பேருந்து நகர்ந்து விட அவர் கீழே விழுந்து அடி பட்டார். அந்த ஊர் மக்களுக்கு ஒரு நிறுத்தம் வைப்பது தேவை. வேலூர் போய் விட்டுத் திரும்பி வருவதற்கு நகரப் பேருந்துகள் எதுவும் இருக்காது. இப்படி பறந்து கொண்டே ஓட்டுவது தேவையில்லைதான். குறைந்தபட்சம் சாலையோர ஊர்களுக்கு நிறுத்தம் வைத்துக் கொள்ளலாம்.

நல்ல பசியும் தளர்ச்சியும், இந்த நேரத்துக்குப் பிறகு எங்கு சாப்பாடு கிடைக்கும். வீட்டுக்குப் போய் செய்யவும் மனமில்லை. வீட்டுக்கு வந்து இணையத்தில் சிறிது நேரம் உலாவி விட்டுத் தியானம், தூக்கம்.

தனித்திரு விழித்திரு பசித்திரு

தனித்திரு, விழித்திரு, பசித்திரு என்றாராம் வள்ளலார்.

தனித்திருப்பது என்றால் வேறு எந்த மனிதத் தொடர்பும் இல்லாமல் இருப்பது. தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சி மூலமாகவோ, புத்தகங்கள் மூலமாகவோ, பாடல்கள் மூலமாகவோ பிற மனிதர்களின் எண்ணங்கள் குறுக்கிடாமல் இருந்தால் தனிமையை உணரலாம். நம் மனதின் எண்ண அலைகள் மட்டும் துணைக்கு இருக்க வேண்டும்.

விழித்திருப்பது அதன் இரண்டாவது பகுதி. தனியாக இருக்கும் சூழலை ஏற்படுத்திக் கொண்டு தூங்கி விட்டால், அல்லது அரைக்கனவு கண்டு கொண்டிருந்தால் போதாது. உண்மையில் முழு விழிப்புடன், வெளியிலும் உள்ளேயும் என்ன நடக்கறது என்று கவனிக்க முடிய வேண்டும்.

இந்த இரண்டையும் அமிழ்த்தி விடக் கூடியது உணவு. வயிறு நிறைய சாப்பிட்டு விட்டு அல்லது நொறுக்குத் தீனி கொறித்துக் கொண்டே இருந்தாலும் தனித்து, விழித்திருப்பதின் விளைவு மங்கி விடும். அரை வயிறு சாப்பிட்டு விட்டு பசியுடன் இருக்க வேண்டும்.

இப்படி இருந்தால் என்ன நடக்கும்? இருந்து பார்த்தால்தான் தெரியும். பெரும்பாலும் ஒரு நிமிடம் கூட தாங்காது. ஒரு புத்தகத்தைத் தேடி, அல்லது தொலைக்காட்சி ஓடையைத் துளாவி, ஒன்றும் கிடைக்காவிட்டால், சாப்பிடச் சொல்லி மனம் உந்தித் தள்ள ஆரம்பிக்கும். அதைத் தாக்குப் பிடித்து ஒரு மணி நேரம் தனித்து, விழிப்புடன், பசியுடன் இருப்பது நீராவிக் குளியல் போல ஆகி விடும். உள்ளத்தின் இடுக்குகளில் இருக்குல் தூசுகள் எல்லாம் கழுவப்பட்டு புத்துணர்வுடன் தொடர முடியும்.

நேற்றுக் காலையில் எழுந்திருக்க மணி 7 ஆகி விட்டது. முந்தைய நாள் ஞாயிற்றுக் கிழமை புத்தகக் கண்காட்சியில் வலைப்பதிவு நண்பர்களுடன் சந்திப்பு. 'திரு ஊரிலிருந்து திரும்பி விட்டார், ஒத்தக் கருத்துடைய நண்பர்களை சந்திக்கலாம் என்று கேட்டிருக்கிறார். ஞாயிற்றுக் கிழமை மாலை ஐந்தரை மணிக்கு புத்தகக் காட்சியில் பார்க்கலாம்' என்று பாலா இரண்டு நாட்கள் முன்பு தொலைபேசியிருந்தார்.

ஞாயிற்றுக் கிழமை கொஞ்சம் எழுதி விட்டு அலுவலகம் போய் விட்டேன். இசுலாமிய கொள்கைகளை அறியத் தருவதாக peace என்ற ஆண்டு தோறும் நடக்கும் கண்காட்சி/மாநாட்டுக்கும் போகலாம் என்று திட்டம். மாலை 4.15க்கு ஆரம்பித்து இரவு 10.30 வரை நடக்கும் என்று அலுவலக நண்பர் ஒருவர் குறுஞ்செய்தி அனுப்பியிருந்தார்.

நான்கு மணிக்கெல்லாம் கிளம்பி, கோயம்பேடு அருகில் பீஸ் கண்காட்சிக்குப் போய் விட்டு அப்படியே ஐந்தரைக்கு பச்சையப்பா கல்லூரி எதிரில் நடக்கும் புத்தகக் கண்காட்சிக்குப் போகலாம் என்று நினைத்திருந்தேன். நேரம் நெருக்கடியாகப் போய் விடலாம்.

நண்பர் ஒருவர் தொலைபேசி 3 மணிக்கு வருவதாகச் சொல்லவே பீஸ் கண்காட்சிக்குப் போவதை தள்ளிப் போட்டு விட்டு நேரடியாக புத்தகக் கண்காட்சிக்குப் போவதாக முடிவானது. நண்பருடன் பேசிக் கொண்டிருந்து, அவரது வலைப்பதிவில் தேவையான வேலைகளை செய்து விட்டு அவரது வண்டியிலேயே கிளம்பினோம்.

ஐந்து மணிக்கெல்லாம் புத்தகக் கண்காட்சி வந்து சேர்ந்து விட்டோம். சின்ன வயதில் தான் படித்த கதைப் புத்தகங்கள் கிடைக்குமா என்று பார்க்க விரும்பினார் நண்பர். முதல் வேலையாக ஆழிப் பதிப்பகத்தில் கொடுக்க வேண்டிய 75 ரூபாய் மீதிப் பணத்தைக் கொடுத்து விட்டேன். சுற்றி வந்து கொண்டிருக்கும் போது ஐந்தரை தாண்டி ஐந்தே முக்கால் ஆகி விட்டதே என்று பாலபாரதிக்கு குரல் கொடுத்தால், லக்கிலுக் எடுத்து, வந்து விட்டதாகச் சொன்னார்.

நாங்களும் வெளியில் வந்து கலைஞர் காட்சியகத்தின் அருகில் போனோம். பாலபாரதி, லக்கிலுக், திரு, சோமி, அகிலன், சரவணன், சுகுணா திவாகர், அவரது நண்பர் சுந்தர், முரளிக்கண்ணன் இன்னும் இரண்டு பேர் கூடினோம். அப்படியே கேன்டீனுக்குள் நுழைந்து ஆளுக்கொரு தேநீர். போண்டா, பஜ்ஜி எதுவும் கிடைக்கவில்லை.

வெளியில் வந்து பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது புளியமரம் தங்கவேலுவும் வந்தார். சிலர் விடை பெற்றுச் சென்று விட, ஏழெட்டு பேர் புத்தகக் காட்சிக்குள் போனோம்.

ஆரம்பத்திலிருந்தே தொடங்கி ஒவ்வொரு வரிசையாக பார்ப்போம் என்று பாலபாரதியின் தலைமையில் அணிவகுத்து நடந்தோம். லக்கிலுக், மர்மக் கதைகளில் வருவது போல மிகப்பெரிய பை ஒன்றை கொண்டு வந்திருந்தார், வாங்கும் புத்தகங்களை எடுத்துச் செல்லவாம். யார் புத்தகம் வாங்கினாலும் அதில் போட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். இரண்டு பேர் இரண்டு பக்க வாரைப் பிடித்து சுமக்க வேண்டியிருந்தது.

எனி இந்தியன் கடையின் முன்பு ஹரன் பிரசன்னாவை சந்தித்து புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டோம். காட்சியை விட்டு வெளியே வந்த பிறகு வலைப்பதிவுகள் குறித்து அவர் எழுதியிருந்த கட்டுரை ஒன்றை முரளிக் கண்ணன் வாங்கியிருந்த உயிர்மை இதழ் ஒன்றில் பார்த்தேன்.

நடந்து கொண்டே சூடான விவாதங்களும் ஆரம்பித்தன. பெரியார், இந்துத்துவா, சாதி, தமிழக அரசியல் என்று எதையும் விட்டு வைக்கவில்லை. இடையிடையே கடைகளுக்குள் புகுந்து பையை நிரப்ப ஆரம்பித்திருந்தார். நண்பர்களுக்காக என்று கனமான பொன்னியின் செல்வன் வாங்கினார்.

குட்டிப் புத்தகங்களாக நிறைய வாங்கியதாக காண்பித்தார். பலவிதமான பொருட்களில் வாங்கியிருந்தார்.

மற்றபடி கூட்டம் நிரம்பி வழிந்தது. 'போன வருடம் போல இல்லை' என்று பதிப்பாளர் நண்பர் ஒருவர் சொன்னாலும், வெளியில் நுழைவாயிலிலிருந்தே புழுதி கிளப்பும் அளவுக்கு மக்கள் வெள்ளம். உள்ளேயும் பல அரங்குகள் நிரம்பி வழிந்தன. 'விகடன் அரங்குக்குள் போக முடியவில்லை' என்று மறுகிக் கொண்டிருந்த லக்கி அதனுள்ளும் போய் விட்டு வந்தார். 'எஸ் ராமகிருஷ்ணன் எழுதிய துணையெழுத்து இருந்தால் வாங்கிக்கோ' என்று வேண்டுகோளோடு.

மனித உரிமை/தொழிலாளர் உரிமை போன்ற துறைகளில் பணியாற்றும் திருவை ஆழிப் பதிப்பகத்துக்கு அழைத்துச் சென்று காஷ்மீர் புத்தகம் பார்க்கச் சொன்னேன். அங்கு சந்திரனும் இருந்தார். இருவரும் பேச ஆரம்பித்து நீண்டு கொண்டு போனதை மட்டுறுத்துனர் இடை மறித்து காட்சி உலாவைத் தொடர வைத்தார்.

'முடியும் நேரம் ஆகி விட்டதே' என்று எட்டரை மணி வாக்கில் உறைத்த போது, 'ஆமாமா, சீட்டு கொடுப்பது நிறுத்தியிருப்பாங்க, இன்னும் அரை மணி நேரத்தில் எல்லாரையும் வெளியே போகச் சொல்லுவாங்க' என்றார்கள்.

'போகச் சொல்லுவதற்கு முன்னால் நாமா போயிடுவோம்' என்று மீதியிருந்த இரண்டு வரிசைகளையும் சுற்றி விட்டு வெளியே வந்து விட்டோம். கால் வலிக்கு கொஞ்ச நேரம் உட்காரலாம் என்று கலைஞர் காட்சி அரங்கம் முன்பு நாற்காலிகளை இழுத்துப் போட்டு உட்கார்ந்தோம். ஒன்பது மணி அடித்து கூட்டம் கூட்டமாக மக்களும் வெளியேறினார்கள். நாங்கள் உட்கார்ந்திருந்ததைப் பார்த்து இன்னும் சிலரும் தனித்தனி வட்டங்களாக உட்கார்ந்தார்கள்.

'நாளை கண்காட்சி 11 மணிக்கு ஆரம்பிக்கும். பதிப்பக நண்பர்கள் 10 மணிக்கெல்லாம் வந்து, தம்முடைய கடைகளை தயார் செய்து கொள்ளலாம்' என்று அறிவிப்பு செய்து கொண்டிருந்தார்கள். இந்த 13, 14, 15, 16, 17ம் தேதிகள்தான் காட்சி சூடு பிடிக்கும் என்று சொன்னார்கள்.

'என்னங்க, கடை ஒன்று போட பதினாலாயிரம் ரூபாய்தானாமே, பபாசி உறுப்பினர்களுக்கு 8000, அதிலும் குறைவாக வேண்டும் என்பவர்களுக்கு சின்னதாக புத்தகம் அடுக்க தட்டு மட்டும் கொடுத்து 5000 செலவுதான். வலைப்பதிவர்களுக்கான கடைக்கு ஏன் 20000 கேட்டார்கள்'

'நாம குறுந்தகடுகள் விற்கப் போவதால் விலை அதிகம்'

'நான் டிவில வருவதை பார்க்க விடாம சதி செய்துட்டீங்களே' என்று ஒன்பதரைக்கு சன் நியூஸ் தொலைக்காட்சியில் வரவிருந்த நிகழ்ச்சியைத் தவற விட்டதைக் குறிப்பிட்டால், அதை பதிவு செய்ய ஏற்பாடு செய்து விட்டதாக ஆறுதல் கூறினார்.

கிளம்பி வெளியே வந்து சேரும் முன்பு 3 தொலைபேசி அழைப்புகள். 'யார் என்று சொல்லுங்க பார்ப்போம், சமீபத்தில் நெருங்கிய நண்பரானவன் நான்' என்று ஒருவர் முதலில். உண்மையிலேயே யார் என்று தெரியவில்லை. வங்கிக் கிளை மேலாளர். அவர்கள் மீது ஒரு புகார் கொடுத்ததால் கடந்த வாரம் அறிமுகமானவர். தற்செயலாக சன் நியூஸ் பார்த்திருக்கிறார். 'கவலைப்படாதீங்க, மறு ஒளிபரப்பில் பார்த்துக் கொள்ளுங்க' என்று ஒரு உதவிக் குறிப்பும் கொடுத்தார்.

நாகர்கோவிலிலிருந்து உங்கள் நண்பன், கோவையிலிருந்து ஓசை செல்லா, கூடவே அலுவலக நண்பர் ஒருவரிடமிருந்து ஒரு தவறும் அழைப்பு. வெளியில் ஒவ்வொருவராக தத்தமது வண்டிகளுக்க நகர்ந்து விட, சரவணனும் திருவும் நானும் சாலையைக் கடந்து பேருந்து நிறுத்தத்துக்கு வந்தோம்.

முதலில் வந்த ஆட்டோவில் 140 ரூபாய்கள் கேட்டார். அவரை போக விட்டு அடுத்த இரண்டு வண்டிகளால் மறுக்கப்பட்டு பின்னர் வந்தவரிடம் கேட்டால் 100 ரூபாய் கேட்டார். பூந்தமல்லி போகிறாராம். அதனால் நியாயமான கட்டணத்தில் ஏற்றிக் கொண்டார். சரவணன் போரூர் போகிறார் என்று நினைத்திருந்தால், அவர் கேகே நகர் போக வேண்டுமாம். திரு ஆழ்வார் திருநகர் அருகில் இறங்கிக் கொள்ள நான் வளசரவாக்கம். அலுவலகத்துக்கு வந்து சேரும் போது பத்தரை தாண்டி விட்டிருந்தது.

வீட்டுக்கு வந்து சேரும் போது வெளிக் கதைவை பூட்டி விட்டிருந்தாலும், உள்ளே கொத்தாக நின்று பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். பொங்கல் அன்று பொதுப் பொங்கல் விடப் போவதாகச் சொல்லி என்னையும் வரச் சொன்னார்கள். வீட்டைக் கட்டிக் கொடுத்த குறைபாடுகளைப் பற்றி கொஞ்ச நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்து விட்டுத் தூங்கப் போகும் போது நள்ளிரவு தாண்டி விட்டது.

அதுதான் திங்கள் காலையில் காலதாமதம். துணி துவைப்பு, குளியல், தியானம், ஓட்ஸ் கஞ்சி என்று புறப்படும் போது 9.10. அலுவலகத்துக்குப் போய் சந்திக்கப் போக வேண்டியிருந்த வாடிக்கையாளர் விபரங்களை தயாரிப்பதில் இறங்கினோம். எல்லா வாடிக்கையாளர்களுக்கும் இது போன்ற விபரமான அறிக்கைகளாக அளிக்க வேண்டும் என்று திட்டம்.

1 மணிக்கு வரச் சொன்னார். பன்னிரண்டேகாலுக்குக் கிளம்பி ஆற்காடு சாலை வள்ளுவர் கோட்டம் வரை, அங்கு திரும்பி சேத்துப்பட்டு, எழும்பூர் வழியாக பூந்தமல்லி நெடுஞ்சாலை. 10 நிமிடங்கள் தாமதம். மேலே போய் உட்கார்ந்தால், அவர் கீழே இருப்பாரே என்றார்கள். கீழே கேட்டால் இப்பதான் கிளம்பினார் என்று சொல்கிறார்கள். அவரது கைத்தொலைபேசிக்கு அழைத்துக் கேட்டால் 5-10 நிமிடங்களில் வந்து விடுவதாகச் சொன்னார். கிட்டத்தட்ட 1 மணி நேரத்துக்குப் பிறகுதான் வந்தார்.

சந்திப்பு நல்லபடியாக போனது. கடந்த 10 நாட்களாக செய்த வேலையின் விளைவுகளை அவரும் உணர்ந்திருந்தார். அடுத்த 3 மாதங்களுக்கு நீட்டித்துக் கொள்ளவும் முடிந்தது. கடும் பசிக்கு இடையில் நான்கு மணி வரை வேலைகள் நீண்டன. 'அலுவலகத்தில் உங்களுக்கும் சேர்த்துதான் சாப்பாடு சொல்லியிருக்காங்க' என்று வேறு எங்கும் சாப்பிட விடாமல் அனுப்பி வைத்து விட்டார் நண்பர்.

அவரை கோயம்பேடு பேருந்து நிலையம் அருகில் இறக்கி விட்டு விட்டு, வேகமாக அலுவலகம். பருப்பு, பீட்ரூட், மோர், ஊறுகாய் என்று சாப்பிட்ட பிறகுதான் தெம்பே வந்தது. அதற்கிடையில் வெளியே போனவர்கள் 'பொங்கல் வந்து விட்டது' என்று கரும்புத் துண்டுகளை வாங்கி வந்தார்கள். பல்லின் வலிமையை சோதனை செய்வதா என்று தயக்கத்தோடு ஆரம்பித்து சேதம் ஏதுமில்லாமல், தோலை உரித்து, கடித்து சாப்பிட முடிந்தது. ஆறரை மணிக்கெல்லாம் வீட்டுக்குப் புறப்பட்டேன்.

எதிர்வீட்டுப் பையன் அழுதுக் கொண்டே வீட்டுக்குள் போனான். ஏதோ விளையாட்டில் தகராறாம். அவனை சமாதானப்படுத்தியதன் எதிர் விளைவாக பத்து பதினைந்து நிமிடங்கள் கழித்து வந்து குடிக்கத் தண்ணீர் கேட்டுக் குடித்து விட்டுப் போனான்.

காஷ்மீர் புத்தகம் படிக்கலாம் என்று எடுத்து ஆரம்பித்ததோடு தூக்கம் கண்களைச் சுழற்ற தூங்கி விட்டேன். எட்டே முக்காலுக்கு நண்பர் ஒருவரின் தொலைபேசி அழைப்பில் எழுந்து பேசி விட்டு மீண்டும் தூக்கத்தைத் தொடர்ந்தேன். சரியான பாய் படுக்கை விரித்து படிப்பதாக ஆரம்பித்தாலும் தூக்கம்தான் வந்தது. மின்விளக்கை அணைக்கக் கூட எழுந்திருக்க சோம்பல் பட்டு காலை வரை அப்படியே தூங்கியிருந்தேன். ஆறு மணிக்கு இதற்கு மேல் வேண்டாம் என்று எழுந்து கொண்டு விட்டேன்.

வளர் தொழில் பத்திரிகைக்காக ஒரு கட்டுரை எழுத வேண்டும். தமிழ்நெட்99 குறித்து ஒரு கட்டுரை எழுத வேண்டும். பணம் குறித்த கட்டுரையை தொடர வேண்டும்.

இப்போது மணி 7.30. இதை முடித்து விட்டுக் குளிக்கப் போகலாம். எட்டரை மணிக்கு பொங்கல் ஏதாவது முடித்து விட்டு 9.30 முதல் 10.30 வரை தமிழ்நெட்99, 11 முதல் 12 வரை வளர் தொழிலுக்காக வணிக கட்டுரை. 12 மணிக்கு சமையல், சாப்பிட்டு விட்டு, காஷ்மீர் புத்தகம் படிக்க ஒரு மணி நேரம்.

4 மணி முதல் 5 மணி வரை நிறுவன மேலாண்மை குறித்து எழுதலாம். அத்துடன் நிறுத்தி விட்டு ஆறு மணிக்கு மேல் வெளியே போய், ஒன்பது மணி வரை சுற்றலாம்.

நாளைக்கும் பாதி பேர்தான் அலுவலகத்துக்கு வருவார்கள். வியாழக்கிழமை பல நிறுவனங்கள் விடுமுறை. வெள்ளிக் கிழமைதான் வளமை திரும்பும். சேர்த்து விடுமுறை எடுத்த பலர் இல்லாமல் அடுத்த திங்கள் அன்றுதான் இயல்பு நிலை திரும்பும் என்று தோன்றுகிறது.

தேடலும் பசியும்

நல்ல பசி, இரண்டு நாளாக.

நேற்றைக்குக் காலையில் ஆறரை மணி முதல் மதியம் ஒரு மணி வரை அவ்வப்போது இடைவேளைகளோடு எழுதியதில் 5 மணி நேரத்துக்கான 5000 சொற்கள் முடித்து விட்டிருந்தேன். நண்பன் கொண்டு வந்திருந்த முறுக்கு, ஓட்ஸ், காம்ப்ளான் என்று பசியை சமாதானப்படுத்திக் கொண்டிருந்தேன். குளித்து விட்டு ஒன்றரைக்கு அலுவலகம் போகும் வழியில் ஹாட் சிப்ஸில் ஒரு எலுமிச்சை சாதம். பக்கத்தில் இருந்த சிட்சாட் வெதுப்பகத்தில் டோநட்கள், கேக்குகள், வெளியில் தள்ளு வண்டியில் கொய்யாப் பழம்.

கடையில் மோர். மாலையில் தேநீர் ஒன்று. இவ்வளவுக்கும் பிறகு ஒன்பது மணிக்கு இணைய உரையாடல் முடித்து விட்டுத் திரும்பும் போது நல்ல பசி. அப்படியே நண்பரைப் பார்க்கப் போனால் அவர் உடல்நிலை சரியில்லாமல் படுத்திருந்தார். அதற்கான மருந்துகள், மருத்துவரைப் பார்த்தல் எல்லாம் முடித்து இருமிக் கொண்டு இருந்தார். உடம்பு சரியில்லாமல் போகும் பருவமா என்று தெரியவில்லை.

காலையில் தூங்கி எழுந்ததும் விரித்திருந்த பாயை மடக்கி வைக்க மனம் வராது, எப்படியும் இன்றைக்கு இரவில் விரிக்கத்தானே வேண்டும் என்று அப்படியே விட்டு விடலாம். வீட்டைப் பெருக்கத் தோன்றாது, எப்படியும் மீண்டும் அழுக்காகத்தானே போகிறது என்ற எண்ணம் வரும். புத்தகங்களை அடுக்கி வைக்கத் தோன்றாது. தேவைப்பட்டால் உருவிக் கொள்ளலாமே என்று இருந்து விடுவோம்.

பழையன கழிதலும், புதியன புகுதலும்தான் வாழ்க்கை. அந்த ஓட்டத்தை நிறுத்தி வைத்து விட்டால் நடக்கும் நோயாளி ஆகி விடுவோம். அறையெல்லாம் குப்பையாக வைத்துக் கொண்டு வெளியே படிக்க, வேலைக்குப் போகும் போது தேய்த்த துணி, பளபளக்கும் காலணி போட்டுக் கொண்டு சென்றால் போதாதுதான். ஆடைக்கு பாதிதான் கொடுத்திருக்கிறார்கள். அந்த ஆடை மூடும் உடலும், அந்த உடல் சுமக்கும் உள்ளமும் எப்படி பளபளக்கின்றன என்பது வெளிப்பட்டு விடும்.

ஒரு வீட்டை ஒழுங்காக பராமரித்து நடத்தத் தெரியாதவன் வேறு என்ன வேஷம் போட்டாலும் என்ன பயன். அதனால்தான் வள்ளுவர் இல்லறத்தை முதலில் வைக்கிறார்.

பேசாமல் தோல் நூல் வேலை பார்க்கலாம். நேற்றைக்கே எழுதியதை இன்னொரு இடத்தில் நகல் செய்து வைக்கலாம் என்று செய்யாமல், இந்த காலை நேரக் கலக்கத்தில் வேறு ஏதோ கோப்பை நகல் செய்யப் போக கடைசியாக எழுதிய பகுதிக்கான கோப்பின் மீது நகல் செய்து அது போச்சு. ஒவ்வொன்றுக்கும் அதற்கான நேரத்தில் செய்தால்தான் சரிப்படும்.

யாருக்கு இல்லை இழப்பு. இந்தப் பெண்கள் புகார் சொல்வதைப் பார்த்தால் நமக்கு உலகமே அழிந்து போய் விடுவதை போலத் தோன்றுகிறது. பேசி முடித்து சிறிது நேரத்தில் அவர்கள் உலகம் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பி விட, நாம் அந்த சொற்களைத் தாங்கிக் கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கிறோம்.

குறைகளைச் சொல்லும் போது கொதி கொதி என்று வரும். அப்போது வார்த்தைகளை விட்டு விட்டால் சச்சரவாக வளர்ந்து ரணகளம்தான். அப்படி வாழ்க்கையில் என்னதான் சாதிக்கப் போகிறோம். குழந்தைகளை வளர்த்து ஆளாக்கி, அவர்கள் குழந்தை பெறும் வரை ஊக்குவித்து, முதுமை அடைந்து இறப்பதில் என்ன மகிழ்ச்சி. உலகைப் புரட்டிப் போடப் போகிறேன். புரட்சியைக் கொண்டு வரப்போகிறேன் என்று கலக்கிக் கொண்டிருப்பதில் என்ன பலன்? எதற்காக இவ்வளவு ஓட்டம்.

இரவெல்லாம் மழை பெய்து, குளிர்ந்து போன காலை. முற்பகலில் நின்று போன மின் இணைப்பு இரவு வரை வந்திருக்கவில்லை. ஏதோ கோளாறு, வந்து விடும் என்று நினைத்திருந்தால் இரவு அழைத்து சொல்லும் போதுதான் நம்ம வீடு மட்டும்தால் இருளில் மூழ்கியிருக்கிறது என்று புரிந்தது. வீட்டுக்குள்ளாகவே இணைப்பு இல்லாமல் போயிருக்கிறது. மூன்று விளக்குகளும் அணைந்திருக்கின்றன. இந்த ஒரு மணி நேரத்தில் இரண்டாவது இடையூறு. நாளிதழ் போடும் பையன் சுவருக்கு வெளியே இருந்து கத்தினான். வெளிக் கதவில் பூட்டு போட்டிருந்ததால் அவன் உள்ளே வர முடியாது.

இரவில் 10 மணிக்குப் பூட்டி விடுகிறார்கள். காலையில் 7 மணிக்குக் கூட யாரும் திறக்கவில்லை. நான் வழக்கமாக ஆறு மணிக்குப் போய்த் திறப்பேன். இன்றைக்கு மழை தூறிக் கொண்டிருப்பதால் அந்த தூரத்தைக் கடக்க மாச்சப்பட்டு திறக்கவில்லை. இந்தப் பையன் முழுத் தொண்டையில் கத்திய பிறகுதான் காதில் விழுந்தது.

இதை முடித்ததும் கடைக்குப் போய் அவல், தண்ணீர், தோசை மாவு வாங்கிக் கொள்ளலாம். அதன் பிறகு ஊறும் துணிகளைத் தோய்த்தல், குளியல். சாப்பிட்டு விட்டுக் கிளம்ப எட்டரை மணி தாண்டி விடும். நிதானித்து விட்டுக் கிளம்பினால் போதும். அவசர அவசரமாக அடித்துப் பிடித்துக் கிளம்பினால் நாள் முழுதும் சொதப்பப் போகிறது.

இது போல மனதில் இருப்பதை வெளிப்படையாகச் சொல்லாமை சில நேரங்களில் கொடுமையாகத்தான் போய் விடுகிறது.

கணினி, சாப்பாடு ஏற்பாடு செய்வதில் கருத்து வேறுபாடு வரும் போது நானும் என் செலவில் செய்வதாகப் பேசியது திமிரான போக்குதான். கருத்தை ஏற்க அடுத்தவர்களுக்கு புரியும் படி விளக்கத் தெரிய வேண்டும். கூடுதல் செலவை நான் வேண்டுமானால் கொடுத்து விடுகிறேன் என்றோ அடாவடி செய்வது மோசமான விளைவுகளைத்தான் ஏற்படுத்தும்.

இன்னும் 10 நிமிடங்கள் எழுதிக் கொள்ள வேண்டும். நேற்றைக்கும் வீடு தூக்கவில்லை, குப்பைத் தொட்டியைக் காலி செய்யவில்லை. இரவு முழுவதும் இந்த மார்ட்டின் புகையில் தூங்கியது கலக்கமாகத்தான் இருக்கிறது. அதனால்தானா என்ற தெரியவில்லை.

ஆர் கே நாராயணனின் தி கைட் கதையில் நளினி என்று பேர் மாற்றிக் கொண்ட ரோசி, ராஜூ இல்லாமலேயே தனது வேலைகளை இன்னும் வெற்றிகரமாகச் செய்து கொண்டு போனதைப் பார்த்து ராஜுவுக்குக் கடுப்பாக இருக்கிறது. நெறியற்ற வாழ்க்கை ஓட்டி விட்டு, பொறியில் அகப்பட்டு சிறைக்குப் போன பிறகு சாது ஆகி விடுகிறான். சிறையிலும் கைதிகளை கவர்ந்து கொள்கிறான். சிறையிலிருந்து வெளி வந்த பிறகு கிராமத்தாரின் பக்தியை ஈட்டி பெரிய துறவி ஆகி விடுகிறான்.

அந்த நிலையில் அவன் மன ஓட்டங்களையும் எட்டிப் பார்த்து விடுகிறார் நாராயணன். நல்ல நகைச்சுவை உணர்வுடன் வாழ்ந்திருப்பார் என்று தோன்றுகிறது. அவரது எல்லாக் கதைகளிலுமே பெரிய பெரிய ஆட்கள் உள்ளே இருக்கும் குழந்தைகளை சாதாரண எண்ணங்களைப் படம் பிடித்து விடுகிறார்.

The financial expertல் பெரிய பணக்காரர், making of mahatma வில் காங்கிரசு தொண்டர், The Guide ல் சாமியார் என்று ஒவ்வொன்றிலும் ஒரு முகமூடியைத் தாண்டி மனதைப் படிக்கிறார். எளிமையான வாக்கியங்களில் தனிமனிதர்களையும் தான் உருவாக்கிய மால்குடியையும் பற்றி விவரித்துக் கொண்டே போகிறார். தென்னிந்தியாவில் வாழும் யாருக்கும் மால்குடி ஒரு கற்பனை நகரம் இல்லை. தமிழ்நாட்டின் எந்த சிறு நகரமும் மால்குடிக்குப் பொருந்தக் கூடியதுதான்.

அதுதான் ஆர்கே நாராயணனின் வெற்றி என்று தோன்றுகிறது.

நிலை மாறும் உலகில்

நேரம் போதவில்லை என்று தோன்றினால், வேலை அதிகம் என்று பட்டால் முதலில் கண்ணில் படுவது இந்த ஒரு மணி நேரம்தான். 'அதிகாலையில் முத்து போல ஒரு மணி நேரத்தை தினமும் செலவழித்து என்ன கிடைக்கிறது, உருப்படியாக ஏதாவது செய்யலாமே' என்று தோன்றி விடுகிறது. 'மற்ற 23 மணி நேரங்களும் உருப்படியாகக் கழிய இந்த ஒரு மணி நேரம் துணை புரிகிறது. இது செலவழித்தல் இல்லை, சாணை பிடித்தல் ' என்று தெரிந்தால் அந்த எண்ணம் ஓடி விடும்.

நேற்றைக்கு பல்லாவரம் தொழிற்சாலையில் நின்று கொண்டு திருப்பெரும்புதூர் தொலைபேச முயல்கிறேன். கைபேசியில் எண்ணைத் தேடி அடித்தால் ஒரு பெண் எடுத்து பேசுகிறார். நிறுவனப் பெயர் சொல்லி, 'எங்க நிறுவனத்திலிருந்து அங்கு வந்திருக்கும் இன்னாரிடம் பேச வேண்டும் என்று' கேட்டால் குழப்பம். கடைசியில் 'இரண்டு பேர் இருக்காங்க, ஒருத்தர் வெளியே தொலைபேசுகிறார், இன்னொருவரிடம் வேண்டும் என்றால் பேசுங்க' என்றார். நான் இருந்த இடத்துக்கே தொலை பேசியிருக்கிறேன். துண்டித்து விட்டு உள்ளே போய் அசடு வழிந்தேன்.

விழிப்புணர்வு மிக அரிதானது. இருப்பதை ஏதோ வரமாக நினைத்து சும்மா இருந்து விட்டால் போச்சு. ஒவ்வொரு நாளும், மிதமான தூக்கம், சரியான உணவு, மன/உடல் பயிற்சிகள் மூலம் மனதை கூர் படுத்திக் கொண்டே இருந்தால்தான் மழுங்காமல் இருக்கும்.

காலை 11.30 முதல் பிற்பகல் 2.30 வரை வெளி வேலை. முதலில் சென்னைப் பல்கலை, அதன் பிறகு 20 நாட்கள் தாமதமாக அமெரிக்கன் நூலகம். ஐகாரஸ் பிரகாஷ் ஆட்களுடன் பழகுவது சிறப்பாக இருக்கிறது. யாரிடம் எப்படி பேசி அவர்கள் மதிப்பை, ஒத்துழைப்பைப் பெற வேண்டும் என்று கை விரல் நுனிகளில் வைத்திருக்கிறார். அவருடன் போனதில், பட்டறைக்கான அரங்கு விபரங்கள் பல தெளிவாயின. துறைத் தலைவர் ஒப்புதல், உதவியாளரின் ஆர்வம், தொழில் நுட்ப பணியாளரின் அறிமுகம் என்று அரை மணி நேரத்தில் மளமளவென்று முடிந்து விட்டது.

அங்கே உணவு விடுதியில் சாப்பாடு. 8 ரூபாய்க்கு தட்டு நிறைய எலுமிச்சை சாதம். அப்புறம் தேநீர். இரண்டு பேர் சாப்பிட 21 ரூபாய், இடம் தூய்மையாக உணவு சுவையாகவே இருந்தது. '10 ரூபாய்க்கு மதிய உணவு கிடைக்கும் இடங்களும் இருக்கின்றன, அதற்குள்ளும் நல்ல காசு சம்பாதிக்க முடியும் விடுதிக்காரர்' என்று பேசிக் கொண்டோம்.

வண்டியை டிரைவ் இன் உட்லண்ட்சுக்குள் விட்டு விட்டு நூலகம். அந்த அம்மா, பள்ளிக் கூட மாணவன் தாமதமாக வந்தால் மிரட்டும் ஆசிரியை போல அதட்டி விட்டு 30 ரூபாய் தண்டமும் வாங்கிக் கொண்டார்கள். 'தண்டம் கொடுத்து விடுவதால் தாமதமாக வந்தால் பரவாயில்லை என்று தோன்றி விடக் கூடாது' என்று அதட்டலும் கூட போலிருக்கிறது.

எப்படியாவது இன்னும் படிக்க வேண்டும் என்று ஜான் ஓ ஹாராவின் இன்னொரு சிறுகதைத் தொகுப்பு, ஆர் கே நாராயணனின் த கைட். வி எஸ் நாய்பாலின் ஒரு புத்தகம். ஜார்ஜ் ஆர்வெல்லின் 1984 என்று எல்லாமே புனைவுகள்.

1984ஐத் தழுவி எடுக்கப்பட்டதுதான் மைனாரிட்டி ரிப்போர்ட் என்ற ஸ்டீபன் ஸ்டீல்பெர்க் படம் என்று கேள்விப்பட்டிருந்தேன். படம் பார்த்து பிரமித்தாயிற்று. கதையையும் படிக்கலாம். 1940களில், 1984 எப்படி இருக்கும் என்று எழுதிய கதை. சர்வாதிகாரத்தின் கீழ், அன்று பரபரப்பாக இருந்த ரஷ்ய கம்யூனிச ஆட்சி எங்கு கொண்டு போய் விடும் என்ற கற்பனைகள்.

15 நிமிடங்களில் பல்லாவரம் நோக்கிக் கிளம்பி விட்டேன். தலைக்கவசத்தின் முகம் மறைப்பை ஏற்றி இறக்கி விளையாடும் போதே தோன்றியபடி ஒரு பக்கம் ஆணி கழன்று கொண்டது. சின்ன வண்டியில் நெடுஞ்சாலையில் கொஞ்சம் வேகம் பிடித்தாலும் பயமாக இருக்கிறது. திடீரென்று தடை போட வேண்டியிருந்தால் வண்டி நிச்சயம் நிலை தடுமாறி விடும். ஏதாவது சற்றே உரசினால் தூக்கிப் போட்டு விடும்.

முதல் வாடிக்கையாளர் இடத்தில் வேலை மிகச் சிறப்பாக முடிந்திருந்தது. இடை நேரத்தில் இன்னொரு அவ்வளவாக நடை முறையில் இல்லாத இன்னொரு வாடிக்கையாளர் இடத்துக்குப் போனால் அங்கு உற்பத்தியே தெரியவில்லை. 'இன்னும் நாங்கள் நேரம் செலவிட வேண்டும் என்றால், ஏற்கனவே செய்த வேலைக்குப் பணம் கொடுத்து விட வேண்டும்' என்று பேச வேண்டும். அதை முடித்து விட்டுத் திரும்பினேன்.

'ஒரு உதவி வேண்டும்' என்று கேட்டிருந்த இன்னொரு முன்னாள் வாடிக்கையாளரைச் சந்திக்கப் போக முடியாமலேயே இருந்தது. காலையில் அவர் தொலைபேசியில் கூப்பிட்டும் விட்டார். திரும்பிப் போகும் வழியில் அவரையும் பார்த்து விடலாம் என்று பேசினால் அவர் ஊரில் இல்லையாம்.

ஐந்தரைக்கு பல்லாவரத்திலிருந்து கிளம்பி அலுவலகம் நோக்கி. காலையில் சாப்பிட்ட கரும்புச் சாறோ, மதியம் சாப்பிட்ட எலுமிச்சை சோறோ தெரியவில்லை, வயிற்றைப் பிசைந்தது. வழியில் மெக்ரென்னட்டில் அப்பி என்ற காற்று புகுத்திய ஆப்பிள் பானம். அலுவலகம் வந்து வேலைகள், செய்ய திட்டமிட்டிருந்தவற்றை முடிக்கும் போது ஏழரை மணி. சாப்பாடு விட்டுப் போயிருந்தது, நல்ல பசி.

மின்னஞ்சல்கள், பின்னூட்டங்களுக்கு மறுமொழி போட்டு விட்டு, பயிர் நிரலில் ஒரு மணி நேரம் செலவழிக்க முடிவு. ஒரு முகப்புப் பக்கம், உள்ளே நுழைந்ததும் பிற பக்கங்களுக்கு சுட்டிகள், வெளியேற ஒரு சுட்டி, உள்ளே நுழைந்தால், விவசாயி தன்னைப் பற்றிய விபரங்களைப் பார்க்க ஒரு பக்கம் என்று முடித்து திட்டப் பக்கத்தில் சேர்த்து விட்டு, மாதிரியையும் மாற்றி விட்டேன். இப்போது தகவல் போட்டுப் பார்க்க ஒரு வடிவம் கிடைத்து விட்டது. தினமும் இரவு 8.30 முதல் 9.30 வரையிலான நேரத்தை இதற்குப் பயன்படுத்தலாம்.

வீட்டுக்கு வரும் போது கொலைப் பசி. வசதியாக ஞாயிற்றுக் கிழமை சமைத்த சோறு தண்ணீர் ஊற்றியது சிறிது இருக்க, அதன் ஈர்ப்பைத் தவிர்க்க முடியாமல், சாப்பிட்டு விட்டு, அரை மணி நேரம் ஜான் ஓ ஹாரா புத்தகம். பத்தே முக்காலுக்கெல்லாம் தூக்கம்.

3 மணிக்கு எழுந்தால் வேறு ஏதாவது வேலைகளும் முடிக்கலாம் என்று நினைத்திருந்ததால் அந்த நேரத்துக்கு விழிப்பு வந்து விட்டது. ஆனால் எழுந்தது நாலரைக்குத்தான். எழுத ஆரம்பிக்கும் போது சரியாக 5 மணி. நண்பர் தொலைபேசி தம்பியை வேலைக்கு 2 நாட்கள் வெள்ளோட்டமாக வரச் சொன்னார். ஏழரை மணி வாக்கில் மணப்பாக்கத்தில் பேருந்து ஏற்றி விட்டால் போய் விடுவான்.

இன்றைக்கும் அலுவலகத்தில். இந்த வாரத்துக்குள் அடுத்த மாதச் செலவுக்கான பணம் வங்கிக் கணக்கில் வந்து விட வேண்டும் என்று திட்டம். அதற்கான வேலைகள் முடித்து விட வேண்டும். எல்லாம் திட்டமிட்டபடி போவது போலத்தான் தோன்றுகிறது. ஆனால் ஒவ்வொரு நாளும் என்ன திருப்பம் வரும் என்று கணிக்க முடியாத வாழ்க்கை தொழில் முனைவு வாழ்க்கை.

செவ்வாய்க் கிழமை காலைகளில் கட்டாய பயிற்சி வகுப்புகள் என்று மீண்டும் உறுதியாகத் தீர்மானித்திருந்தோம். பேசி 2-3 மூன்று வாரங்கள் நடந்து விடும். அப்புறம் தொய்வு ஆரம்பிக்கும். பெரிய நிறுவனங்களில் ஒன்றுக்கு இரண்டு பேர் வேலைக்கு வைத்திருப்பது, உள்ளுறை தணிக்கையாளர் என்று அவ்வப்போது சோதனை செய்வது எல்லாம் எதற்கு என்று புரிகிறது. எதையாவது திட்டமிட்டு ஆரம்பித்து வைத்து விட்டால் மட்டும் போதாது, தொடர்ந்த கண்காணிப்பும், முடுக்கி விடுதலும் இல்லா விட்டால் வழக்கங்கள் ஒழிந்தே போய் விடும்.

ரூபாய் மதிப்பு ஏறி விட்டதால் ஏற்பட்ட இழப்புக்கு ஈடு கட்ட ஏற்றமதி மதிப்பில் உள்ளூர் வரிகளைத் திருப்பிக் கொடுக்கும் வீதத்தை அதிகப்படுத்தியிருக்கிறது அரசு. காலணிகளுக்கு 2%மும், பதப்படுத்தப்பட்ட தோலுக்கு 0.9%ம் கூடுதல் கிடைக்கும். 10% இழப்பில் 2% இங்கு கிடைத்திருக்கிறது. இப்படி ஒவ்வொரு படியாக அடுக்கி, சரிக்கட்ட முடிந்தவர்கள் பிழைப்பார்கள்.

இந்த மாதிரி நேரங்களில் புதிய வாடிக்கையாளர்களை அணுகுவது கடினமாகி விடும். யாரும் மென் பொருள் போன்ற முதலீடுகளில் பணம் செலவழிக்க நினைக்க மாட்டார்கள். ஆனால், ஏற்கனவே பயன்படுத்திக் கொண்டிருப்பவர்களிடம், செலவைக் குறைத்தல், வீணாகலைத் தடுத்தல் என்று இலக்குகள் அமைத்து சொன்னால் புதிய திட்டங்களை விற்று விடலாம். கடந்த ஆறு மாதங்களாகவே பெரும்பாலான வருமானம் ஏற்கனவே சேவை பெறும் வாடிக்கையாளர்களிடமிருந்துதான் எதிர்பார்க்க வேண்டும் என்று திட்டமிட்டிருந்தோம். அவர்களை திருப்திப்படுத்துவதுதான் மிகச் சிறந்த விற்பனை உத்தி.

ஒருவருக்கொருவர் நெருக்கமாக இயங்கும் இந்தத் துறையில் ஒரு நிறுவனத்தில் பெருமளவு முன்னேற்றத்தைக் காண்பித்தால் அடுத்தவர்களும் அதை கவனித்து தானாகக் கூப்பிடுவார்கள். உலக அளவில் தகவல் தொழில் நுட்பத்துக்காக விற்பனையில் 2% வரை செலவிடுகின்றனவாம் நிறுவனங்கள். நம்ம வாடிக்கையாளர்கள் அதில் மிகச் சிறு பகுதியைக் கூட எட்டவில்லை. செலவு என்று சொன்னாலும், இது ஒரு முதலீடுதான். இந்த 2% மூலம் விற்பனையை, ஆதாயத்தை பல மடங்கு பெருக்கலாம் என்பதுதான் நோக்கம்.

அந்தக் கணக்கில் பார்த்தால் 3-4 வாடிக்கையாளர்களின் மூலமே இது வரை செய்தது போல 100 மடங்கு வளர்ச்சி பெற்று விடலாம். அதற்கு அடிப்படைத் தடைக்கல் சேவைத் திறன்தான். எவ்வளவு சரியாக திறமையான ஊழியர்களை சேர்த்து, சரியான சேவைகளை உருவாக்கி அளிக்கிறோமோ அவ்வளவு விரைவாக வளரலாம். ஏற்கனவே இருப்பவர்களுக்கு பயிற்சி அளித்து மேம்படுத்த வேண்டும்.

நடக்கும் வேலைகளின் விளைவைச் சரியாகச் செலுத்தி அதற்கான மதிப்பை வாடிக்கையாளரிடமிருந்து ஈட்ட வழிவகுப்பதுதான் மேலாளர்களின் பொறுப்பு. நிறுவனத்தை நம்பி தம் உழைப்பை கடனாகக் கொடுக்கிறார்கள் ஊழியர்கள். உழைத்த பிறகு ஒரு மாதத்துக்குப் பிறகு வரை காத்திருந்து ஊதியம் பெற்றுக் கொள்கிறார்கள். அந்த மாதச் சம்பளம், மாத இறுதி நாளிலேயே கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்று அரசு ஊழியர்களுக்கு ஒரு உரிமை வந்தது நினைவிருக்கிறது.

தனியார் நிறுவனங்களில், தொழிற்சாலைகளில் அடுத்த மாதம் 7ம் தேதிக்குள் சம்பளம் கொடுக்கப்பட்டு விட வேண்டும் என்று சட்டம் என்று நினைக்கிறேன்.

உழைப்பை ஒருங்கிணைத்து எது விற்குமோ அந்த வழியில் செலுத்தி, உருவான பொருளை சந்தைப் படுத்திக் காசு ஈட்டி அவரவர் பங்கை பகிர்ந்தளிப்பதுதான் மேலாண்மையின் நோக்கம். எது விற்குமோ, எது தேவை என்ற புரிதல் இருப்பவர் சொல்வதை மற்றவர்கள் பின்பற்றுகிறார்கள்.

பாதை எங்கே...

மாதத்தின் கடைசி நாள். நேற்றைக்கு அப்பாவிடமிருந்து தொலைபேசி. பேசும்போது திருப்பதி போவதைக் குறித்து சொன்னேன். அண்ணன் முந்தா நாள் போய் வந்தானாம்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை சின்னண்ணனிடமிருந்து தொலைபேசி. 'நீயும் திருப்பதிக்கு வருவதாக அத்தான் சொன்னாங்க, நான் அங்கதான் இருக்கேன், கிளம்பப்போறேன். நீ இங்க இருந்தா பார்க்கலாமே என்று கூப்பிட்டேன்.' என்றான். திருப்பதி போக நினைத்திருப்பதாக அத்தானிடம் சொல்லியிருந்ததை அவங்க பாணியில் 'சிவாவும் திருப்பதி வரணும்னு சொல்லிட்டிருந்தான்' என்று ஏதாவது சொல்லப் போக அப்படி புரிந்து கொண்டிருக்கலாம்.

ஆச்சரியம் என்னவென்றால் மூணு பேருக்குமே ஒரே வாரத்தில் தனித்தனியே திருப்பதி போக வேண்டும் என்று தோன்றியதுதான். 2006ல் ஏப்ரல் 30 அன்று நண்பரின் திருமணத்துக்கு போனது. ஒரு ஆண்டு முடிந்ததும் இன்னொரு தடவை போக நினைத்து ஏப்ரல் 30லிருந்தே திட்டமிட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன். அது ஜூன் 1க்கு நடக்கிறது.

இணையத்தளங்களில் துளாவி தங்குமிட வசதிகளை எடுத்து வைத்துக் கொண்டுள்ளேன். நாலரைக்கு ரயில், எட்டு மணி வாக்கில் போய்ச் சேரும். முடிந்தால் தரிசன சீட்டு வாங்கிக் கொண்டு கீழேயே தூங்கி விட்டு காலையில் மலை ஏறலாம். நாளை மாலையே சென்னை திரும்பல். சனிக்கிழமை நிறைய வேலைகள் கொட்டிக் கிடக்கின்றன.

நேற்றிரவு பத்தரை மணிக்கு டோண்டு சாரிடமிருந்து அழைப்பு தவற விட்டிருந்தேன். வழக்கம் போல தூங்கும் போது தொலை பேசியை ஒலி நெரித்து வைத்திருந்தேன். தூக்கத்துக்கு முந்தைய 20 நிமிட தியானம் தூக்கத்தை எங்கோ கொண்டு போய் விடுகிறது. நேற்று ஒன்பதே முக்காலுக்குப் படுத்துதான் தெரியும், காலையில் மூன்றரைக்கு விழிப்பு.

தூக்கம் விழிப்பதற்காக அலாரம் மணி பயன்படுத்தியதே இல்லை என்று பெருமைப்பட்டுக் கொள்வேன். அதிகாலை வண்டியைப் பிடிக்கவோ, யாரையாவது சந்திக்கவோ தவறியதாகவே நினைவில்லை. இத்தனை மணிக்கு எழுந்திருக்க வேண்டும் என்று மனதில் பதித்துக் கொண்டு தூங்கினால் தானாக எழுப்பி விடுகிறது மனசு. தூங்கும் முன் ஏதாவது படித்துக் கொண்டு அப்படியே தூங்கி விட்டால் காலையில் விழிப்பு வந்து விட்டாலும் எழ முடியாமல் சோம்பலில் தொடர்வது நடக்கும். மற்றபடி தூங்கித் தொலைத்த வாய்ப்புகள் குறைவுதான்.

துணி தேய்க்கும் இடத்தில் வெளியில் இருப்பதை விட 2-3 டிகிரி சூடு அதிகமாகத்தான் இருக்கும். அவர்களிடம் பகலில் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டு மாலையில் வேலை ஆரம்பிக்கலாமே என்று போன தடவை சொல்லியிருந்தேன். அருகிலேயே போட்டிக் கடை ஒன்று இருக்கையில் சோதனைகள் செய்து வாடிக்கையாளர்களை இழக்க முடியாது. அப்படியே கத்தரியை சமாளித்து ஓட்டி விட்டார்கள்.

இரவல் புத்தக நூலகத்தில் எடுத்த கேல்வின் அன்ட் ஹாப்ஸ், ஜெஃப்ரி ஆர்ச்சரின் சிறை அனுபவங்களின் இரண்டாம் பாகம் இரண்டையும் படித்து முடித்திருந்ததால் எடுத்து வண்டி இருக்கை கீழான பெட்டியில் போட்டிருந்தாலும் நாள் முழுவதும் அண்ணா நகர் போக வாய்க்கவில்லை.

unputdownable எழுத்துகளுக்கு சொந்தக்காரர் ஜெஃப்ரி ஆர்ச்சர். இங்கிலாந்து பிரபுக்கள் சபை உறுப்பினராக இருந்து லண்டன் நகரத்தலைவர் பதவிக்குப் போட்டி போடத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சூழலில் ஏதோ ஒரு வழக்கில் சிக்கி நான்காண்டு சிறைத்தண்டனை பெற்றார். எ பிரிசன் டயரி என்று தனது அனுபவங்களைக் குறித்து வைத்துக் கொண்டு புத்தகங்களாகப் பதிப்பித்துள்ளார். முதல் பாகம் ஏற்கனவே படித்திருந்தேன். இரண்டாவது இந்த நூலகத்தில் கிடைத்து விட்டது.

இன்னொரு புத்தகம் கேல்வின் அன்ட் ஹாப்ஸ் படத் துணுக்குகளின் தொகுப்பு. இந்து அல்லது டெக்கான் குரோனிக்கிளின் இணைப்பிதழ்களில் தினமும் தவறாமல் படித்து விடும் இந்தத் துணுக்குகள் தொகுப்பாகக் கிடைத்ததில் சர்க்கரைப் பாகில் விழுந்த எறும்பு போல ஆகி விட்டேன்.

கொழுப்பே அடங்கு

கொழுப்பு என்றால் என்ன? சாப்பிடும் உணவில் உடனடி தேவைக்காக எரித்தது போக எஞ்சி இருக்கும் ஆற்றலை உடல் சேமிக்கும் வடிவம்தான் கொழுப்பு. எங்காவது பாலைவனத்தில் மாட்டிக் கொண்டு, அல்லது வறுமையால் பல நாட்கள் சாப்பிடாமல் இருந்தால் இந்தக் கொழுப்பை உடைத்து உடல் பயன்படுத்திக் கொள்ளும்.

கொழுப்பு, நாம் பொதுவாகப் பேசிக் கொள்வது உணவுப் பொருட்களில் ஒரு வகை. அசைவ உணவு சாப்பிடும் போது விலங்கு சேமித்து வைத்திருந்த கொழுப்பு உறைந்து போயிருக்கும் பகுதிகளைச் சாப்பிடுவது நேரடியாக கொழுப்பை நமது வயிற்றுக்குள் திணிக்கிறது.

கடைசியாக கொழுப்பு பிடித்து திரிவது. அப்படி நிறைய சாப்பிட்டு சாப்பிட்ட ஆற்றல் செலவாகும் படி வேலை செய்யாமல் உடலில் கொழுப்பாக தேங்கி விட்டால் நிறைய செய்யத் தூண்டும். அதுவும் சிலருக்கு சேமிப்பு என்பது பிடிக்காது. கையில் ஏதாவது கிடைத்து விட்டால் செலவழித்து விட வேண்டும்.

அப்படி ஒரு கொழுப்பு பிடித்த உணர்வு ஓரிரு நாட்களாக. திங்களன்று ஆரம்பித்து நேற்று காலையில் ராணிப்பேட்டை போகும் பேருந்தில் உட்கார்ந்திருக்கும் போது உச்சகட்டம். காலையில் எழுந்து, ஓட்ஸ் கஞ்சி குடித்து, தோசை சாப்பிட்டு விட்டு அலுவலகம் வந்து பேருந்து ஏறும் முன்னர் கூட வந்தவருடன் போய் இன்னும் சிறிது சாப்பாடு. அப்புறம் போரூரில் கடையில் கொரிப்பு பண்டம். இதை எல்லாம் வாங்கிக் கொண்டு குடிக்கத் தண்ணீர் வாங்கியிருக்கவில்லை.

பத்து மணி இருக்கும் போது, கொஞ்சம் அதிகமாகப் போய் விட்டதே என்று 24 மணி நேரத்துக்கு ஒரு குட்டி உண்ணா நோன்பு ஏற்றுக் கொண்டேன். கடைசியாகச் சாப்பிட்ட 8 மணியிலிருந்து கணக்குப் போட்டு இன்று காலை எட்டு மணி வரை தண்ணீர் கூட ஒதுக்கிக் கொண்டேன். பயணத்தில் இருந்ததால் பெரிய சிரமமாகத் தெரியவில்லை. மதிய உணவு வேளையில் வேலையைத் தொடர்ந்தேன். தண்ணீர் குடிக்காமல் இருப்பதுதான் சோர்வடையாமல் இருக்க வழி.

மூன்று இடங்களில் வேலை முடித்து விட்டு நான்கரை மணிக்கெல்லாம் பேருந்தைப் பிடித்து விட்டோம். காலையில் போகும் போது போரூர் அருகில் பானு திரையரங்கில் இம்சை அரசன் இருபத்தி மூன்றாம் புலிகேசி என்று ஒட்டியிருந்தார்கள். மாலையில் இந்தப் பேருந்தில் அதே படம் போட்டு விட்டார்கள். ஏற்கனவே திரையரங்கில் பார்த்தது. இன்னொரு முறை பார்க்கலாம் என்று நினைத்தது பார்க்கக் கிடைத்தது.

ஆறரை மணிக்கெல்லாம் போரூரில் இறங்கி விட்டோம். மாநகரப் பேருந்தில் ஏறி அலுவலகம் வரும் போது முழுப் பரபரப்புடன் வேலைகள் நடந்து கொண்டிருந்தன. திங்கள் கிழமை வராத ஒருவர், அவரது அண்ணன் குழந்தைக்கு உடம்பு சரியில்லாமல் மருத்துவமனையில் சேர்த்திருப்பதால் வர முடியவில்லை என்று சொன்னார்.

ஏதோ காய்ச்சல் என்று மருத்துவரிடம் காட்டி மருந்து கொடுத்திருக்கிறார்கள். குழந்தையின் உதடுகள் அருகே பொரி பொரியாக கொப்பளித்து விட்டதாம். என்னவென்று புரியாமல் மருத்துவமனைக்கு எடுத்துப் போய் இப்போது நரம்பு வழியாக ஊட்டம் ஏற்றுகிறார்களாம்.

துணிகளில் அழுக்கை விரட்ட பிரஷ், தோய்த்த பிறகு காயப் போட கம்பிகள், முகம் பார்க்க கண்ணாடி வாங்க வேண்டியிருந்தது. பிரஷ் இல்லாமல் ஊறவைத்த துணிகளை அப்படியே விட்டு விட்டுப் போயிருந்தேன். அலுவலகத்திலிருந்து வீடு வரும் வழியில் மூன்றையும் வாங்கிக் கொண்டு வந்தேன். பொதுவாக மாலையில் வேலை பார்க்க ஊக்கம் இருக்காது. காலையிலேயே எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் செய்து முடித்து விடலாம். மாலையில் வந்தால் படுத்து தூங்கத்தான் தோன்றும். ஏற்கனவே நீண்ட நேரம் தண்ணீரில் இருக்கிறதே என்று துணிகளை அலசி முடித்தேன்.

அப்புறம் நேஷ் என்ற கணிதவியலாளரைப் பற்றி, பின்னர் திரைப்படமாக எடுக்கப்பட்ட The Beautiful Mind என்ற தலைப்பில் வாழ்க்கைக் கதை. மனதிலேயே வாழ்பவர்களான கணிதவியலாளர்களில் தீவிரமானவர் இவர். இவரது பங்களிப்புகள் இன்றும் நேஷ் சமநிலை என்று வணிக நிறுவனங்கள், தனிமனிதர்கள் உறவாடும் சூழல்களை விவரிக்கப் பயன்படுகிறது.

ஆரம்பத்திலேயே மாறுபட்ட குழந்தையாக, பள்ளி மாணவராக, கல்லூரி மாணவராக சுற்றி இருந்தவர்களை எல்லாம் கடுப்பேற்றினாலும், தனது அறிவுக் கூர்மையால் எல்லோரின் மதிப்பையும் பெற்றிருக்கிறார். சிறிது சிறிதாக மனம் பிறண்டு, இயல்பு நிலை என்று நாம் கருதும் வாழ்விலிருந்து விலகி, "பைத்தியமாக" வாழ்ந்திருக்கிறார். கிட்டத்தட்ட ஐம்பது ஆண்டுகள் அப்படி வாழ்ந்த பிறகு மீண்டும் பிறருடன் ஒத்து வாழும் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பி, கணிதத்துக்கான நோபல் பரிசும் வழங்கப்பட்டாராம்.

இப்படி கதைச் சுருக்கம் மட்டும் படித்து விட்டு இப்போது பக்கம் பக்கமாக அவரது வாழ்க்கையின் வரலாற்றைப் புரட்டி வருகிறேன். இதுவும் அமெரிக்கன் நூலகத்தின் கொடை. இன்னொரு புத்தகம் இஸபெல் அலென்டெ என்று தென்னமெரிக்க ஸ்பானிய எழுத்தாளர் எழுதிய கதைப் புத்தகம்.

தொண்டைச் சளி முற்றிப் போய் ஓரிரு நாட்கள் பேச்சே மாறிப் போயிருந்தது. சிறிது சிறிதாக சரியாகி வருகிறது.

செய்யாதனச் செய்யோம்

அடிபம்பு என்று ஒரு பொருள் உண்டு. கைப்பிடியைப் பிடித்து அடித்தால் நிலத்தடி நீரை மேலே கொண்டு வந்து கொட்டும். நீர் மட்டத்திலிருந்து மேலே வரும் குழாயில் தண்ணீர் வடிந்து விட்டிருந்தால் ஓரிரு சொம்பு தண்ணீர் ஊற்றி அடித்தால்தான் இறைக்க முடியும். மின்சாரத்தால் இயங்கும் பம்புகளுக்கும் இதே தேவை இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். ஆங்கிலத்தில் pump priming என்கிறார்கள்.

அப்படித்தான் சில செயல்களுக்கு. உள்ளிருந்து எடுக்கும் முன்னால் கொஞ்சம் போட வேண்டியிருக்கிறது. இன்னும் கொஞ்சம் நீட்டிப் பார்த்தால் கொஞ்ச நாள் இறைக்காமல் இருந்த கிணற்றில் முதலில் வரும் தண்ணீர் கலங்கலாக இருக்கும். இறைக்கிற கிணற்றில்தான் நல்ல நீர் கிடைக்கும்.

அதே போல் கொஞ்ச நாள் எழுதாமல் இருந்து விட்டால் தேங்கிப் போய் விடுகிறது. வெள்ளிக் கிழமை மாலை கல்லூரி வகுப்புத் தோழர்களுக்காக ஒரு சந்திப்பு. ஆண்டு தோறும் பிப்ரவரி முதல் வாரம் நடக்கும் 1940களிலிருந்து தோல் தொழில் நுட்பம் படித்த எல்லா பட்டதாரிகளும் சந்திக்கும் கூட்டம் நடக்கும் அதே நேரத்தில் இந்த வகுப்பு சந்திப்பையும் ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். வயதானதால் வரும் ஞாபக இழப்புகள் ஓரிருவரிடம் ஏற்கனவே தெரிய ஆரம்பித்திருந்தது.

வியாழக் கிழமை இரவு வாணியம்பாடியிலிருந்து திரும்பி வரும் போது வேலூர் - சென்னை பேருந்தில் ஒரு கோப்பை மறந்து விட்டு வந்து விட்டேன். அதைத் தேடும் வேலை நடந்து கொண்டிருக்கிறது. இப்படி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நினைவுத் திறனை இழந்து விடாமல் இருக்க மனதுக்குப் பயிற்சியும் நிதானமும் தேவை. பேருந்தில் தூக்கக் கலக்கம் வேறு.

நேற்றுக் காலையில் இப்போது வழக்கமாகி விட்ட ஐந்தரை மணிக்கு எழுந்திருப்பு. எழுந்திருக்கும் போது முந்தைய நாள் இரவு சாப்பிட்ட உணவின் பாதிப்புகள் வாய்க்குள். அதற்கு மாறாக இன்றைக்கு மாலை வரை காய்ந்து விடலாம் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். உண்ணா நோன்பு இருக்கும் போது, தண்ணீர் நிறையக் குடிக்க வேண்டும் என்று ஒரு பாடம். அப்படிக் குடித்தால் நல்ல பசியும், உடல் சோர்வும் தெரிகிறது. போன ஞாயிற்றுக் கிழமை போல தண்ணீரைத் தவிர்த்து விட்டால் சோர்வு அதிகம் இல்லை.

நன்கு தூங்கி எழுந்தும் கொட்டாவியாக வந்தது. முற்பகலில் சென்னை வர்த்தக மையத்தில் நடக்கும் தோல் காட்சியைச் சுற்றிப் பார்க்கப் போக வேண்டும். அதற்கு முன் டோண்டு சார், தொலைபேசி மூலம் புதிய பிளாக்கர் குழப்பங்களைத் தீர்த்துக் கொண்டார். வயதானவர்களுக்கு கணினி பயன்படுத்த ஆர்வம் இருப்பதில்லை என்று பேசிக் கொண்டிருந்தோம். மிக ஆர்வமாக, நுணுக்கங்களைப் புரிந்து கொண்டு அவரே சொன்னது போல் கோடு காண்பித்தால் ரோடு போட்டுக் கொண்டு விடுகிறார்.

ஆபாசமாக அஞ்சல் போடுவதைப் பற்றிய பதிவைப் போட்டிருந்தேன். நந்தம்பாக்கம் கிளம்பி நிற்கும் போது தொலைபேசியில் ஒரு அழைப்பு. கோயம்புத்தூரிலிருந்து ஒரு மென்பொருள் நிறுவனத்துக்கு பிஎச்பி வேலையில் உதவி வேண்டுமாம். அதன் பொறுப்பை ஒப்படைத்து விட்டுக் கிளம்பி வர்த்தக மையத்துக்குப் போனேன்.

கடைசி நாளாதலால், எல்லோரும் மூட்டை கட்டிக் கொண்டும் கிளம்பும் மனநிலையில் இருப்பார்கள். ஒரு சுற்றுச் சுற்றி வரும் போது ஓரிரு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பார்த்த நண்பர் ஒருவர் நின்று கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தேன். தேவையற்ற கேள்விகளைத் தவிரக்க அவரிடம் பேசாமலே பார்க்காதது போல போய்ச் சுற்றி விட்டு வரும் போது அவரே வந்து கை கொடுத்தார். 'அப்பவே பார்த்தேன், திரும்பவும் நீங்க வந்ததும் தொந்தரவு செய்யலாம்னு வந்துட்டேன்' என்று சிரித்தார். கொஞ்சம் வெட்கமாக இருந்தது. கணிசமான நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்து விட்டுக் கிளம்பி வெளியே வரும் போது அவரிடம் குறிப்பிட்ட இன்னொரு நண்பரிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு. தற்செயலா அல்லது இவர் சொன்னாரா என்று தெரியவில்லை.

தோல் துறையின் 50 ஆண்டு கால வரலாறு என்று ஒரு புத்தகத்தை நிறுவனத்துக்காக வாங்கிக் கொண்டேன். நேற்று ஒரே புத்தக வாங்கல்கள்தான். மதியம் திநகரில் கலைஞன் பதிப்பகத்தில் நீல பத்மநாபன் சிறுகதைகள் வாங்கி விட்டு வெளியே வந்து நடைபாதை தள்ளு வண்டியில் ஜெஃப்ரி ஆர்ச்சரின் சிறுகதைகளையும், அயன் ரான்டின் ஃபவுண்டன் ஹெட் ஒரு பிரதியும் எடுத்துக் கொண்டேன்.

இரண்டு மணி ஈரானிய தோல் தொழிலதிபரைச் சந்திக்கப் போய் மூன்றரை மணிக்கெல்லாம் முடிந்து விட்டது. அப்படியே புத்தகங்கள் வாங்கிக் கொண்டு ஏதாவது சாப்பிட்டு விட்டு ஐந்து மணி வரை கடத்தி விடலாம் என்று நினைத்து வண்டியை நடேசன் பூங்காவினருகில் விட்டு விட்டு நடந்தே உஸ்மான் சாலை முருகன் இட்லி கடை நோக்கி நடந்தேன்.

கடைக்குப் போய்ச் சேரும் முன் ஒரு வண்டியில் பழங்கள் விற்றுக் கொண்டிருந்த அம்மாவிடம் ஐந்து ரூபாய்க்கு வெட்டிய தர்பூசனி பத்தை ஒன்றை வாங்கிக் கொண்டு அங்கேயே நின்று கொண்டு போய் வந்து கொண்டிருந்து வாகனங்களையும் மக்களையும் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டே சாப்பிட்டு முடித்தேன். திநகர் நோக்கிப் போகும் ஆட்டோக்களின் உள்ளே, நடந்து சரவணா ஸ்டோர்ஸ் நோக்கிப் போகும் பெண்களின் முகத்தில் ஒரு சிறப்பான மலர்ச்சி தெரிகிறது.

முருகன் இட்லிக் கடையில் இருக்கும் போது ஒரு நீளமான தொலைபேசி அழைப்பு. மதிய வேலை முடிந்து மாலைக்காக தரை பெருக்க எழுப்பி விடும் வரை நீண்டு விட்டது. அப்படியே நடந்து வந்து நடேசன் பூங்காவிற்குள், முதன் முதலில் கூடிய போது உட்காரந்திருந்த கூரை போட்ட மேடையின் கீழ் உட்கார்ந்து ஜெஃப்ரி ஆர்ச்சரில் மூழ்கி விட்டேன்.

பாலபாரதி நாலே முக்காலுக்கு தொலைபேசி மணி அடித்தது வரை புத்தகத்திலிருந்து வெளியே வரவே இல்லை. பாலாவும் லக்கிலுக்கும் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். அப்புறம் கூட்டம் களை கட்ட ஆரம்பித்து விட்டது. இருட்டி முகம் தெரியாத நிலை வந்து இன்னும் சிறு சிறு குழுக்களாக பேசிக் கொண்டே இருந்தோம். அப்படிப் பட்ட சூழல்கள் மிகக் களைப்படைய வைத்து விடுபவை எனக்கு. 'கொஞ்சம் ரிலாகஸ் செய்ங்க, எப்பப் பார்த்தாலும் சீரியஸா ஏதாவது ....' என்று சொன்ன பாலாவிடம், அதுதான் உடலில் சேரக்கப்படவே இல்லையே என்றேன்.

செந்தழல் ரவி ஒரு சிரிக்கும் குபேரன் சிலையைக் கொடுத்தார். வெளியே வரும் போது பேசிக் கொண்டே, மென்பொருள் திட்டப் பணிகளை எப்படிச் செய்யலாம் என்று விளக்கினார். கொஞ்சம் மனமும் கொஞ்சம் நேரச் செலவும் செய்தால் ஆக்க பூர்வமாக எவ்வளவு செய்யலாம் என்பதற்கு அவர் ஒரு எடுத்துக்காட்டு.

மூன்றரை மணிக்கு விட்டுப் போயிருந்த வண்டி இப்போது திரும்பி நின்றது. யாரோ கீழே தள்ளிப் போட்டு அப்புறம் நிறுத்தியிருக்கிறார்களா என்றெல்லாம் குழம்பி விட்டு எடுத்துக் கொண்டு வந்து விட்டேன்.

அதே உஸ்மான் சாலை, ஆற்காடு சாலை, கேகே நகர், மீண்டும் ஆற்காடு சாலை வழியாக திரும்பினேன்.

காலையில் மறுபடியும் ஐந்தரை தாண்டித்தான் விழிப்பு. ஞாயிறு ஓய்வைப் பயன்படுத்தி வீட்டு, அலுவலக வேலைகளில் தள்ளிப் போட்டதை முடித்து விடலாம் என்று திட்டம்.

காலையில் பொங்கல், தோசை என்பது கிட்டத்தட்ட திட்டமாகி விட்டது. ஆனால் பதினொன்றரைக்கெல்லாம் பசிக்க ஆரம்பித்து விடுகிறது. வேர்க்கடலை தினமும் சாப்பிட்டால் ஒத்துக் கொள்வதில்லை. முந்திரிப் பருப்பு மளிகைக் கடையில் வாங்கி கூடவே உலர்ந்த திராட்சையையும் சேர்த்து சாப்பிட்டால் தாக்குப் பிடிக்கிறது. விலைதான் கொஞ்சம் அதிகம். இருபது ரூபாய் இரண்டுக்கும் சேர்த்து.

'ஒங்க உடம்பை இப்படி படுத்துறீங்களேன்னுதான் எங்களக்கு கவலை' என்று சிஜி ஐயா சொன்னாலும் படுத்தாமல் இருக்கத்தான் இவ்வளவு பாடும். நமக்குக் கிடைத்த வாழ்நாள், உடல், அறிவு இவற்றை எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்பது நம் கையில். குறிப்பிட்ட வயது வரை அறியாமையினால் எல்லாவற்றையும் முயற்சித்து விட வேண்டும் என்று செய்தாகி விட்டது.

வெள்ளி இரவு ரேடிசன் விடுதியில் சாப்பாடு. கூட வந்த நண்பர்களில் பியர் வாங்கியிருந்த ஒருவரின் பாட்டிலிலிருந்து ஒரு மடக்கு குடித்துப் பார்த்தேன். கசப்பாக இருந்தாலும் எப்படி இத்தனை பேரைக் கட்டிப் போடுகிறது என்று புரிந்தது. இங்கிலாந்தில் பெரிய கண்ணாடி கோப்பை நிறைய பியர் குடித்த அதன் பின்னான மன இளகல்கள் ஓரிரு சொட்டுக்களிலேயே நினைவுக்கு வந்து விடுகின்றன.

பெஞ்சமின் ஃபிராங்கிளினின் சுயசரிதையில் தனது வேலை நாட்களில் பியரைத் தவிர்த்து தண்ணீர் மட்டும் குடித்து வாழ்ந்த கதையை எழுதி அதன் பலன்களை பட்டிலிடுவார். உடலுக்கு கூடுதல் ஊட்டம் எதுவும் தராத பியரில் ஒரே பாதிப்பு மூளையைக் கலங்க வைத்து விடுவதுதான். அதில் காசைச் செலவளிக்காமல் இருந்தால் சேமிப்பு அதிரித்தது. வேலையில் அதிகக் கவனம் செலுத்த முடிந்ததால் வேகமாக முன்னேறவும் முடிந்தது. மூளையின் திறனை சொந்தக் காசு கொடுத்து மழுங்கடிக்காமல் இருந்ததால் வாழ்க்கையில் உருப்படியான பணிகளைச் செய்ய முடிந்தது.

வெற்றிகரமான அச்சகத் தொழில், பதிப்பகம், தபால் சேவை, நாளிதழ் வெளியீடு, எழுத்துப் படைப்புகள், அரசியல் பதவிகள், இயற்பியல் ஆராய்ச்சிகள் என்று பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் தலை சிறந்த அமெரிக்கர்களில் ஒருவர் பெஞ்சமின் ஃபிராங்கிளின்.

வீடு

பயணம் கிளம்பியதோடு எல்லாம் தலைகீழாய்ப் போனது. பயணம் செய்யும் போது அது வேண்டாம், இது வேண்டாம் என்று இருந்தால் சுகக்கேடுதான் வந்து சேரும் என்று எல்லாக் கட்டுப்பாடுகளையும் தளர்த்திக் கொண்டேன். வெண்ணெயை கெட்டியாகத் தடவி உருண்டை ரொட்டி, திரும்பி வரும் போது கோழி இறைச்சி கூடச் சாப்பிட்டுக் கொண்டேன்.

அதன் முன்னரே ஆரம்பித்திருந்த காபி குடித்தல் விரிந்து மாலை உணவுக்குப் பிறகு பால் குடிக்கும் அளவுக்கு விரிந்திருந்தது. சாப்பிட்டதும் சூடாக ஏதாவது குடிக்காவிட்டால் செரிப்பதற்கு சிரமம் இருப்பதாகப் பட்டதால் இது ஒட்டிக் கொண்டது.

பொரித்ததில் பப்படமும், பூரியும் வலுக்கட்டாயமாக உள்ளே நுழைந்தன. நண்பர் பெயரைச் சொல்லி மதிய உணவுக்கு முட்டை ஆம்லெட். அப்படியே கடலை முட்டாய் அவ்வப்போது வாங்கிக் கொள்வது. ஏழு மணிக்கு மேலும் எந்த கட்டாயமும் இல்லாத போதும், ஒரு திருமண வரவேற்புக்குப் போய் பூரி சாப்பிட்டது உச்சக் கட்டம். கூடவே தயிர்சாதம்.

தூக்கமும் அளவு மீறிப் போய் முகம் வீங்கிப் போகிறது. எழுதுவதில் ஒழுங்கும் விட்டுப் போனது.

விளைவுகள் தெரிந்தன. சனிக்கிழமை ஒரு சந்திப்பை முற்றிலும் மறந்து விட்டுக் கதைத்துக் கொண்டிருந்தேன். சந்திக்க வேண்டியவர் தொலைபேசிக் கேட்ட பிறகுதான் நினைவே வந்தது. மனப்பயிற்சியும் அமைதியான தூக்கமும் இல்லா விட்டால் இருக்கின்ற அழுத்தத்தைச் சமாளிக்கவே முடியாது. இதமான சூழலே தூரமாகி விட்ட நிலையில் கிரிக்கெட்டில் சொல்வது போலத் தலையைக் குனிந்து, ஒவ்வொரு பந்தாக எதிர் நோக்கும் ஒழுக்கம்தான் கைகொடுக்கும்.

காலையில் எழுந்திருக்கும் போது சோம்பேறியாகப் புரண்டு கொண்டிருந்து விட்டு இது எல்லாம் மனதில் ஓடியது. இன்றைக்கு சாப்பிடாமல், கணினி திறக்காமல் கழித்து ஒரு இடை ஒழுங்கு செய்து கொள்வது என்று தீர்மானம். தண்ணீர் கூடக் குடிக்கக் கூடாது.

இரவு படுக்கும் முன், ஞாயிறன்றே ராணிப்பேட்டை போவது என்று முடிவு செய்திருந்தேன். காலையில்தான், நண்பர் ஒருவரைச் சந்திக்க திட்டமிட்டிருந்ததும், புது வீட்டை எடுத்துக் கொள்ளும் வேலையும் நினைவுக்கு வந்தன. சாப்பாடும் இணையமும் ஒதுக்கப்பட்ட நிலையில் பல வேலைகளுக்கு நேரம் உருவாகியிருந்தது. துணிகளை எல்லாம் மடித்து வைத்து, அந்த அறையை ஒதுக்கி விட்டு, அடுத்த ஓரிரு மணி நேரத்துக்கு ஒவ்வொரு இன்னும் இரண்டு அறைகளையும் ஒழுங்கு படுத்தினேன்.

உணவு போதையாகி விட்டிருக்கிறது. இணையமும் போதை. படிப்பது மூச்சு விடுவது போல. அது இல்லாமல் நடக்காது என்று நாளிதழ்களுக்கும், புத்தகங்களுக்கும் வழி விட்டிருந்தேன். அலெக்ஸ் ஹீலியின் ஒரு குறுகதையைப் படித்தேன். அடிமை முறை ஒழிக்கப்படுவதற்கு முந்தைய அமெரிக்கச் சூழலில் ஒரு சாதாரண கதை. அப்படியே ஸ்டால்மேனின் குவாண்டம் மின் இயங்கியல் குறித்த சொற்பொழிவுத் தொகுப்புகள். அவரது இயற்பியல் பாடப் புத்தகங்கள் போலவே சிக்கலான பொருளை எளிதாக்கிச் சொல்லி விடுகிறார். ஒரு அளவுக்கு மேல் தொடர முடியாமல் டெக்கான் குரோனிக்கிள் வாங்கிக் கொண்டேன்.

துணைக்கு பண்பலை வானொலி. சென்னையில் இப்போது எட்டு அலை வரிசைகளாம். அகில இந்திய வானொலியின் வானவில், கோல்ட், சூரியன், மிர்ச்சி, ஆஹா என்று ஒன்று, ஹலோ என்று ஒன்று (தினத்தந்தி குழுமம்?), பிக் என்று ஒன்று, ஒன் என்று ஒன்று திருப்ப திருப்ப ஒவ்வொன்றாக வந்து கொண்டே இருந்தது. எல்லாவற்றிலும் ஒரே மாதிரியான நிகழ்ச்சிகள்தான். 2002ல் சென்னை வந்த புதிதில் அகில இந்திய வானொலியின் பண்பலைச் சேவைகள்தான் உற்ற துணையாக இருந்தன. தொலைக்காட்சி வாங்கக் கூடாது என்ற உறுதியில் வானொலியின் துணையிலேயே நாள் கடத்தியிருந்தேன்.

காலையில் தொலைபேசினால் கட்டிடம் கட்டுபவர் பன்னிரண்டு மணி வாக்கில் பேசச் சொன்னார். அப்போது பேசினால், இப்பதான் பூட்டிக்கிட்டுக் கிளம்பினேன் என்று இழுத்தார்.

இன்றைக்கு விட்டால் இன்னும் ஒரு வாரம் இழுத்து விடும் என்று விடாப்பிடியாக போய்க் கதவைத் திறக்க வைத்துக் கணக்கு வழக்குகளைப் பார்த்து சாவியை வாங்கிக் கொண்டேன். அவரும் கூடவே வந்து எல்லாவற்றையும் சரி பார்த்து விட்டுப் போனார்.

வீடு, வீடு, வீடு. அப்பாடா. நமக்கு என்று ஒரு இடம் விட்டு இருக்கும் போதுதான் அதன் அருமை புரிகிறது. இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் அந்த சுகம்.

வாசித்தலும் எழுதலும்

காலையில் இரண்டு மணிக்கு எழுந்து ஒரு மணி நேரம் தமிழ் கருவிகளை வடிவமைத்தல். அடுத்த ஒரு மணி நேரத்துக்கு நாள்குறிப்பு. பல் தேய்க்க பிரஷ் விட்டு வந்து விட்டதால், முகம் கழுவி வாய்க் கொப்பளித்து புறப்பட்டுக் கொண்டேன். ஐந்தே காலுக்கு வெளியே வரும் போது தெருவில் ஒரு பெரிய குடும்பம், பெண், ஆண்-பெண், ஆண்-பெண், ஆண்-குழந்தை, பெண் என்று என்ன உறவுகள் என்று ஊகிக்க முடியாதவர்கள் அந்த அதிகாலை நேரத்தில் எங்கோ கிளம்பிப் போகிறார்கள்? கட்டிட வேலை செய்பவர்கள் போலத் தென்படவில்லை. மலங்க மலங்க விழித்துக் கொண்டு குழந்தையின் கையில் ஒரு விளையாட்டுப் பொருளின் இனம் புரியாத பிளாஸ்டிக் பகுதி.

சாலைக்கு வந்து பகிர்வூர்தியைப் பிடித்து போரூர் வந்தால், பேரணாம்பட்டு பேருந்து, சித்தூர் பேருந்து என்று போய் அப்புறமாக வந்த புத்தம் புதிய 102 விரைவு வண்டி. ஓட்டுனர் வாலாசா வரும் வரை ஏழெட்டு முறை திடீரென வேகத் தடை செய்து சாலையின் பிற வண்டிகளை நடந்து செல்பவர்களை வைதுக் கொண்டார். புது வண்டி அவருக்கு பழகவில்லை என்று பட்டது. ஆனாலும் அடுத்தவரை நொந்து கொள்வதுதானே முறை.

போரூர் முன்னாள் கணபதி ஸ்வீட்ஸ், இப்போது நந்தினி ஸ்வீட்ஸாக மாறி விட்டிருக்கிறது. புதிய முகப்புக் கட்டும் போது சாலையில் வடிந்து கொண்டிருந்த சாக்கடை தண்ணீரை அழகாக மடை கட்டி மறுபக்கத்தில் வடிகாலுக்கு திருப்பி விட்டு விட்டார்கள். இப்போது அந்த இடத்தின் தோற்றமே மாறி விட்டிருக்கிறது. கடை உரிமையாளர்களுக்கும் தொழிலுக்கு அழகிய முகப்பு நல்லதுதானே.

அறைக்கு வந்து குளித்து பொடி நடையாக பிராதான சாலைக்கு வந்ததும் உந்து இழுவண்டி (ஆட்டோ ரிக் ஷா) ஒன்றில் ஒண்டிக் கொள்ள இடம் கிடைத்தது. அருகில் இரண்டு பெண்மணிகள் பள்ளி ஆசிரியைகளுக்கான உரையாடல்களில் ஆழ்ந்திருந்தார்கள். ஈடுபாட்டுடன் ஆசிரியர் வேலை பார்ப்பவர்கள், தனிப் பண்புகளை அடைந்து விடுகிறார்கள்.

பெரு உணவாக காலை உணவை முடிக்கும் போது, நாளிதழ் படித்துக் கொண்டே சாப்பிடுவதற்கு கண்டனம் தெரிவித்தார், விடுதி உரிமையாளர். அசடு வழியும் முகத்தோடு, பழகிவிட்டது என்று சமாளித்தேன்.

அப்புறம் மூன்று பேராக இரண்டு சக்கர வண்டியில் பயணம். இங்கு காவலர் கெடுபிடி இல்லாவிட்டாலும், இரண்டு பேர்தான் போகலாம் என்ற விதியை மீறலாமா என்ற உறுத்தல் எனக்கும் இருந்தது, இன்னொருவருக்கும் இருந்திருக்கும். பேசாமல் ஒருவர் வழக்கம் போல பேருந்தில் போய் இறங்கி, வண்டியே போகாத நீண்ட சந்தில் ஏறிக் கொண்டிருக்கலாம்.

ஆரம்பிக்கும் போது சுணக்கமாக ஆரம்பித்து, பின்னால் சூடு பிடித்தது. காலையில் போன தொழிற்சாலையிலும் சரி, மாலையில் போன தொழிற்சாலையிலும் வெளிநாட்டு வாடிக்கையாளர் வந்திருந்தனர். டிசம்பர், ஜனவரி, பிப்ரவரி மாதங்களில் சென்னை பயணத் திட்டங்களுக்கான பருவம். வட அமெரிக்காவிலும், ஐரோப்பாவிலும், நடுக்கும் குளிருக்கு மாற்றாக சென்னையின் தாலாட்டும் மார்கழி வேலைகளை முடிக்க உகந்தது. வெயில் ஏறி விட்டால் இங்கு வருவதை நினைத்துக் கூட பார்க்க முடியாது. கடந்த சில ஆண்டுகளில் பருவகால மாற்றங்களைப் பொருட்படுத்தாமல் தேவைப்படும் போதெல்லாம் வந்து போகிறவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்தே இருக்கிறது.

முதல் வேலையை முடித்து விட்டு இரண்டு மணிக்குக் கிளம்பலாம், வழியிலேயே சாப்பிட்டுக் கொள்ளலாம் என்று எண்ணம். சரியாக கிளம்பும் போது அப்போதுதான் சாப்பாட்டை முடித்து விட்டு வந்த உரிமையாளர் கூப்பிட்டு பேச ஆரம்பித்தார். முடித்து விட்டுக் கிளம்பி ஆவென்று சாப்பிடப் போய்ச் சேர்ந்தேன். உடலில் சேமிப்பு இல்லாததால், நேரம் தவறி விட்டால் அலந்து போய் விடுகிறோம் என்று யாரோ சொல்லியிருந்தார்கள்.

அடுத்த இடத்தில் திட்டத்தைத் தாண்டி இரண்டு வாரம் போயும் இன்னும் இறுதி சந்திப்பு முடியவில்லை. நேற்றும் தள்ளிப் போடப் பட்டு, இன்று பார்ப்பதாகச் சொல்லியிருக்கிறார். ஏழு மணி தாண்டியிருக்கவே கூட இருந்தவர், 'நீங்க இனிமேல் சாப்பிட மாட்டீங்களே' என்று அலைபாய்தலைக் கட்டிப் போட்டார். நேராக அறையில் கொண்டு விட்டு விட்டுப் போனார்.

கைகால் கழுவி விட்டு மாஸ்கோவிலிருந்து திரும்பிப் போகும் பிரெஞ்சுப் படைகளின் தோல்வி ஓட்டத்தைப் படிக்க ஆரம்பித்தேன். மாற்று மடிக்கணினியில் வார் அண்ட் பீஸ் மற்றும் கிரைம் அண்ட் பனிஷ்மென்ட். புத்தக வடிவில் இரண்டு நாட்களுக்கு முந்தைய Surely You are Joking என்ற நூலை ஒரே மூச்சில் முடித்திருக்க இப்போது மோபி டிக் என்ற அமெரிக்க செந்நூல்.

கல்லூரியில் படிக்கும்போது படித்திருந்த ஃபெய்ன்மானின் புத்தகத்தைத் திரும்பப் படிக்கும் போது பல நுணுக்கங்கள் முதல் முறை படித்த நினைவே இல்லை. எந்த ஒரு படைப்பையும் ஒரே ஒரு முறை படித்து எடை போட்டு விட முடியாது. சிலவற்றை ஒரு முறை படித்ததே பாவம் என்று தோன்றுவதும் உண்டு, அதைத் திரும்பப் போய் படிப்பதற்கு ஒரு வாழ்நாள் போதாது.

அயன் ராண்டின் ஃபவுண்டன் ஹெட் படித்து விட்டு அதே எதிர்பார்ப்புடன், அட்லஸ் ஷ்ரக்ட் படிக்க ஆரம்பித்த போது பட்ட பாடு கொஞ்ச நஞ்சமில்லை. பல முறை முயன்றும் முழுவதும் படிக்க முடியவில்லை. சைலன்ஸ் ஆஃப் த லாம்ப் தொடர்ந்து ஹானிபல் படிக்கும் போது முதல் முறைக் கடுப்பாக இருந்தாலும், இரண்டாவது வாசிப்பில் படைப்பின் அருமை புலப்பட்டு விட்டது.

கல்கியின் பொன்னியின் செல்வன் படித்த பிறகு இதை விட வேறு என்ன எழுதியிருக்கப் போகிறார் என்று ஆரம்பித்தால் சிவகாமியின் சபதமும், அலை ஓசையும் ஒன்றை மற்றொன்று விஞ்சி விடும். முதலில் படிக்கும் போது சிவகாமியின் சபதம், அலை ஓசை இரண்டின் துன்பியல் கதைப்போக்கால் பிடிக்காமல் போயின. சின்ன வயதில் எல்லாமே நன்றாக முடியும் கதைகள்தான் பிடிக்கும. கதைப் போக்கைத் தெரிந்து கொண்டு சிவகாமியின், சீதாவின் வாழ்க்கைக்கான எதிர்பார்ப்புகள் இல்லாமல் படிக்கும் போது மற்ற சிறப்புகள் தென்படும்.

படித்துக் கொண்டே சில நிமிடங்கள் கண்ணயர்வு. ஒன்பது மணிக்கு கடையைக் கட்டி வைத்து விட்டு, மனதையும் உடலையும் தூங்கப் போட்டால் விழிப்பு வரும் போது இரண்டு மணி. மூன்றேகால் வரை தூங்கிக் கொண்டேன். நேற்று பேருந்தில் நிமிர்ந்த நிலையிலேயே கண்களை மூடியிருக்கும் போது தூங்கினோமா இல்லையா என்று குழப்பம்தான். எப்படியோ, நாள் முழுதும் ஓரிரு நேரம் தவிர சோர்வோ பணியில் சுணக்கமோ இல்லைதான்.

புதிய தட்டச்சுப் பலகை பழகும் வரை வளமையான வேகத்தில் பாதிதான் கிடைக்கிறது. இந்த முறையில் விரல்களுக்கு வேலை குறைவு என்றாலும் எல்லோராலும் தகுதரமாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டுவிட்ட அஞ்சல் தட்டச்சு முறை எங்கும் பரவலாகக் கிடைப்பதால் அதுதான் நிலைக்கும். ஆங்கிலத்தின் துவோராக் விசைப்பலகை போல தகுதி இருக்கிறது என்றாலும் பரவலான பயன்பாட்டுடன் போட்டி போட முடியாது. தமிழ்நெட் 99 என்று ஒரு அறிவியல் பூர்வமான தட்டச்சு முறையும் இருக்கிறது.

வாழ்வும் சாவும்

புதன் கிழமை மதியம் வேலூரிலிருந்து வாணியம்பாடிக்கு திருப்பத்தூர் போகும் பேருந்தில். வாணியம்பாடிக்கு பத்தொன்பது ரூபாய் கட்டணம். கொஞ்ச தூரம் போன பிறகு பின் இருக்கையில் இருந்தவருக்கும் நடத்துனருக்கும் விவாதம் ஆரம்பித்தது.

'அம்பது ரூபா நோட்ட வாங்கிக் கிட்டு பத்து ரூபா சீட்டக் கொடுத்துட்டு, மூணு ரூவா சில்லறையை கொடுத்தா எப்படி? மீதியக் கொடு' என்று ஒவ்வொரு முறை நடத்துனர் அவர் அருகில் வரும் போது மெலிதான அழுகை கலந்த குரலில் முறையிட்டுக் கொண்டிருந்தார். கேட்கும் போது பயணியின் மீது கடுப்பு ஏற்பட்டது. ஏதோ விவாதத்தில் இறங்கியிருக்கிறார்கள். நடத்துனர் முறைத்துக் கொண்டு பணத்தைக் கொடுக்க மாட்டேன் என்கிறார்.

'அப்படின்னா வண்டிய டிப்போவுக்கு விடு. திருப்பத்தூர் டிப்போவுல பார்த்துக்கலாம்' என்று சொல்கிறார்.

'சில்லறை த்தர முடியாது, என்ன செய்வே' இது நடத்துனர்.

தொணதொணப்பு தாங்க முடியாமல், கவனத்தைத் திருப்பினேன். வேலூர் மாவட்டத்தில் காணக் கிடைக்கும் காய்ந்து போன எலும்பு துருத்திய உடல் வாகு நடத்துனருக்கு. மிக இளைய வயது. வெயில் கருத்த மாநிறம். பயணியோ கொழுத்த வியாபாரி.

'உங்க சீட்டு இருபத்திமூன்று ரூபாயா, ஐம்பது ரூபாய் கொடுத்தீங்களா? மீதி எவ்வளவு கொடுத்தார்?' இது நான் பயணியிடம். 'அவசரப்படாதீங்க, கொடுக்காம எங்க போயிடுவார். அவர் பிரச்சனை அவருக்கு. நம்ம போல எத்தனை பேரைப் பார்க்கிறார் அவர். எதாவது டென்ஷனா இருப்பார்.'

'தர மாட்டேன்னு சொல்றார் சார்!'

நடத்துனரும் இன்னொரு பயணியிடம் சொதப்பிக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு ஏதோ குழப்பம்.

'23 ரூபா சீட்டு, பத்து ரூபா மூட்டைக்கு, மீதி மூணு ரூபாதான் கொடுத்தார், கேட்டா தர மாட்டேன் என்கிறார், யோவ், காசைக் கொடுத்துட்டுப் போய்யா!' திரும்பவும் ஆரம்பித்தார்.

'தர முடியாது, போ!'.

அடுத்த இருக்கையில் இருந்தவர் 'இது எல்லாரிடமும் நடக்கிறதுதாங்க. மூட்டைக்கு சீட்டு கொடுக்கணும். பேருக்கு பத்து ரூபா கொடுத்துட்டு மீதிக் காசை கண்டக்டர் எடுத்துக்கிடுவார், நீங்க மொத முறையா மூட்டை எடுத்துட்டு வரீங்களா, என்ன?'

எனக்குப் பிட்டுக் கொண்டது. 'என்ன, எதுக்கு கண்டக்டருக்குக் காசு. கொடுத்த சீட்டு போக மீதிக் காசைக் கொடுங்கய்யா!' அவரிடம் பதிலே இல்லை.

'ஏங்க, வெட்கமா இல்லை. இத விடப் பிச்சை எடுத்துப் பிழைக்கலாம். அரசியல்வாதியையும் மந்திரியையும் குறை சொல்லி என்ன பலன்? நீங்க இப்படி நட்ந்து கொண்டா அவனும் உங்க கிட்ட இருந்து வாங்கத்தான் செய்வான். மீதியைக் கொடுய்யா'

முன் பக்கம் போனவர், திரும்பி வந்து 'அப்போ, இன்னும் பதிமூணரை ரூபாய்க்கு சீட்டப் புடி' என்று மீதிக் காசுக்கு சீட்டைக் கொடுத்து விட்டு நகர்ந்தார். பெரிய மூட்டைக்கு முழுச் சீட்டும் கொடுக்காமல், மீதிக் காசை பையில் போட நினைத்திருந்தார்.

'நீங்க சீட்ட வாங்கிக்கீங்க, அப்புறமா டிப்போல புகார் எழுதிக் கொடுங்க. நாங்க எல்லாம் வந்து கையெழுத்துப் போடுறோம்'

'எதுக்கு, நான்தான் சீட்டுக் கொடுத்துட்டேன்ல'

'எப்பய்யா கொடுத்தே. வெக்கமாயில்ல ஒனக்கு. தலை நிமிர்ந்து பேசுறயே! லஞ்சம் வாங்கறவனை எல்லாம் தெருவில் வைத்து கல்லால அடிப்பாங்க, அப்ப வரும் புத்தி ஒங்களுக்கு. சீட்ட கொடுத்துட்டாராம். வாயத் திறந்து பேசவே தகுதியில்லை உனக்கு'

இரண்டு வரிசை தாண்டி ஒரு காக்கிக் சட்டைக் காவலரும் உட்கார்ந்திருந்தார். 'காக்கிச் சட்டை போட்டவன் எல்லாம், அது கொள்ளை அடிக்க லைசன்சு என்று நினைக்கிறாங்க' என்று ஒரு வசனம் விடலாமா என்று நினைத்து, விட்டு விட்டேன்.

வெள்ளிக் கிழமை சாயங்காலம் போரூரில் பேருந்து ஏறப் போகும் போது எட்டு மணி. அழுக்கான துணிகளை எல்லாம் பையில் அடைத்து எடுத்துக் கொண்டேன். அங்கே போய் துவைப்பதாக ஏற்பாடு.

பழைய கணபதி ஸ்வீட்ஸ், இப்போதைய நந்தினி ஸ்வீட்ஸின் முன்பு வெளியே சாலைக்கு ஓடிக் கொண்டிருந்த கழிவு நீரை அழகாக ஓடை தோண்டி மறு பக்கம் திருப்பி மேலே பூசி விட்டிருந்தார்கள். அவர்களுக்கும் நல்லதுதான். கடைக்கு முன்னால் அசிங்கம் தவிர்க்கப்பட்டு விட்டது. உள்ளே போய் பாராட்டலாம் என்று போனதும், யாரிடமும் பேசாமல் அந்த நேரத்திலும், கொண்டைக் கடலை ஒரு தட்டு வாங்கிச் சாப்பிட்டு வாழ்த்தி விட்டுக் கிளம்பினேன்.

போரூரில் இரவு பத்து மணிக்கு மேல். வண்டி நிறுத்தத்தில் நட்பு காட்டினார் அங்கு இருக்கும் ஊழியர். நல்ல தூங்கி காலை ஆறு மணிக்குத்தான் எழுந்திருந்தேன் சனிக்கிழமை.

மெதுவாக பல் தேய்த்து, பொருட்களை அடுக்கி வைத்து, அலமாரி தட்டுகளில் பழைய செய்தித் தாள்களைப் போட்டு, துணி துவைத்துக் குளித்துப் புறப்பட்டேன். கையில் எடுத்து வந்திருந்தது 'Surely You are Joking Mr. Feynman' என்ற ரிச்சர்ட் ஃபெய்ன்மான் என்ற அமெரிக்க அறிவியலாளரின் புத்தகம். வெள்ளிக் கிழமை அமெரிக்க நூலகத்தில் இந்த நூல், அமெரிக்க அரசமைப்புச் சட்டத்தின் மக்களாட்சிக்கு எதிரான கூறுகள் என்ற புத்தகம், சிறு தொழில் நடத்த முட்டாள்களுக்கு அறிவுரை என்ற dummy வரிசை புத்தகம், மோபி டிக் என்ற அமெரிக்க நாவல் எடுத்து வந்திருந்தேன்.

சம்பளப் பணம் வங்கியில் போயிருக்க புதுத் தெம்பு வந்து விட்டது போலிருந்தது. புதுக் கணினிகள், அலுவலக சீரமைப்பு என்று முடிக்கி விட்டிருந்தோம்.

நேற்று முழுவது ராணிப்பேட்டை, வேலூரில் செலவளிக்க முடிவு. இன்று ஞாயிற்றுக் கிழமையும் இங்கேயே தங்கி விட்டு திங்கள் அதிகாலையில் சென்னை பயணிக்கலாம். தேவைப்பட்டால் பகலிலேயே கிளம்பி இரவு அங்கே தங்கிக் கொள்ளலாம். திங்கள் சென்னையில், செவ்வாய் மறுபடியும் ராணிப்பேட்டையில்.

காலையில் சாப்பிட்டு விட்டு புறவழிப் பாதையில் ஒரு வேலையை முடித்து விட்டுத் திரும்பி வரும் போது வெளியூர் விரைவுப் பேருந்துகளே போகும், தொழிற்சாலைகள் மட்டும் இருக்கும் அந்த சாலையின் ஓரத்தில் வெயிலில் ஒரு பெண் உருவம் படுத்திருந்தது. பார்த்து மனதுக்குள் சலித்துக் கொண்டே கடந்து போய் விட்டேன். 'சாலையில் விழுந்து கிடப்பவரைக் கண்டும் யாரும் கண்டு கொள்ளாமல் போய் விட்டார்கள்.' என்ற சமூக ஓலங்கள் நினைவுக்கு வர, நாம் மட்டும் என்ன உத்தமம் என்று வண்டியை திருப்பினேன்.

'ஏம்மா, என்ன இங்கேயே படுத்திருக்கே.' மயங்கிக் கிடந்தால், இறங்கி எழுப்ப வேண்டி வருமோ.

அசைவு தெரிந்தது. 'எழுந்திரு, போய் நிழலில் படுத்துக்கோ, எப்படிப் போவே, வண்டியில ஏறிக்கோ முனையில கொண்டு விட்டு விடுகிறேன்'. பரட்டைத் தலை, முன் தூக்கிய சொத்தைப் பற்கள், கரிய உடல். புடவை பளபளப்பாகத் தெரிந்தது. 'பசிக்குதா, கடையில போய் ஏதாவது வாங்கித் தின்னு. இங்க்தான் எதுவுமே இல்லையே' ஒரு வழியாக எழுந்து பின் இருக்கையில் ஏறிக் கொண்டாள்.

எதிர்த் திசையில் போகச் சொல்லி, நடு வழியில் இறங்கிக் கொண்டாள். 'என்ன விஷயம், வீட்டில ஏதாவது சண்டையா?'. கொஞ்சம் அரைக் கிறுக்கு போலிருக்கிறது. யார்தான் இல்லை.

'நான் ஆரோக்கிய மேரி..' என்று ஆரம்பித்து போதக வாசகங்களைச் சொல்ல முயன்றாள். என் முகத்தைப் பார்த்துத் தொடரவில்லை. 'ஒரு ரெண்டு ரூபா காசு கொடேன். இட்லி வாங்கித் தின்பேன்'.

இரண்டு ரூபாய் நாணயத்தைக் கொடுத்து விட்டு, இங்க கடை கூட இல்லையே என்று குழம்பி விட்டு, எப்படியாவது போ என்று கிளம்பி விட்டேன்.

மதிய உணவுக்குப் போய் விட்டுத் திரும்பும் போது சாலையிலிருந்து பிரியும் கிளைத் தெருவில் இரண்டுமூன்று கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் பணியிடத்துக்குப் போகும் தெரு முனையில் ஒருவர் நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தார். நாமும் இந்த வண்டி இல்லா விட்டால் இது போலத்தானே நடப்போம், என்று அவரை வலிய அழைத்து ஏற்றிக் கொண்டேன். நான் போகும் இடத்தைத் தாண்டி இருக்கும் பணிமனைக்குப் போகிறார்.

'அங்க வேலை பார்க்கிறீங்களா? வீடு எங்கே?'. பேச்சில் தெளிவின்மையும், கிராமத்து நெடியும் தெரிந்தது. இந்த நேரத்தில் வேலைக்குப் போவது தொழிலாளியாகத்தான் இருக்க வேண்டும், காவல் சேவையில் இருக்கிறாரோ?

'செக்யூரிட்டியில் இருக்கிறேன்' என்று அவரே சொன்னார். நமக்குத் தெரிந்த எல்லாவற்றையும் கூட்டி அப்போது கிடைக்கும் தகவல்களுடன் சேர்த்தால் பெரும்பாலான நேரங்களில் சரியான முடிவுகளுக்கு வந்து விடலாம். அந்த கூட்டலுக்கும், பெருக்கலுக்கும் மனம் தயாராக இருக்க வேண்டும். தேவையில்லாத குழப்பங்களை நிரப்பிக் கொண்டால், அந்த வாடைதான் மிஞ்சும்.

மாலை ஆறு மணி வேலூர் அருகிலான வேலை முடித்துக் கிளம்பும் போது. வாலாஜாவில் சென்னை போகின்றவர்களை பேருந்து நிறுத்தத்தில் விட்டு விட்டுக் கிளம்பும் போது ஏழே கால் மணி. இணைய மையத்தில் புதிய பீட்டா பிளாக்கர் தொடர்பான வேலைகளை முடித்து விடலாமா அல்லது அறைக்குப் போய் புத்தகம் படிக்கலாமா என்றதில் பின்னது வென்றது.

வெள்ளிக் கிழமை கிளம்பும் அவசரத்தில் பீட்டா அழைப்பை ஏற்றுக் கொண்டிருந்தேன். ஒன்றரை ஆண்டுக்கு முன்பு உருவாக்கிய கணக்கு அதன் பிறகு இந்த ஆண்டு உருவாக்கிய கணக்கு என்று இரண்டு பிளாக்கர் கணக்குகள். பழைய கணக்கை வலைப்பதிவர் உதவிக் கூட்டுப் பதிப்பில் சேரும் போது பீட்டாவுக்கு மாற்றிக் கொண்டிருந்தேன். தமிழ் வலைப்பதிவுகள் இணைக்கப்பட்டிருந்த புதுக் கணக்கையும் அதிலேயே சேர்த்து விட வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன்.

ஒரு காலத்தில் இரண்டையும் தனித்தனியே வைத்திருக்க அவசியம் இருந்தாலும், இப்போது தேவையில்லை. புதிய பீட்டா நகர்வில், அதே கூகிள் கணக்குக்கு இணைத்து, இப்போது எல்லா வலைப்புக்களும் ஒரே மேசையில் கிடைத்து விட்டன.

வார்ப்புருவில் தமிழில் சேர்த்திருந்த மாறுதல்கள் எல்லாம் குப்பைகளாகி விட்டிருந்தன. அந்த மாறுதல்களைக் கொண்டு சேமிக்கப்பட்டிருந்த பதிவுகளில் குறிப்பிட்ட வாக்கியங்களும் சொதப்பியிருந்தன.

நேற்று கிடைத்த நேரத்தில், பழைய வார்ப்புருக்களைக் கைவிட்டு, புதியவற்றில் வார்த்துக் கொண்டது, கையால் செய்த மாறுதல்கள் எல்லாம் போய் சீரான வடிவமைப்புக் கிடைத்து விட்டது. தேவைப்படும் நிரல்களையும், தமிழாக்கங்களையும் சேர்க்க வேண்டியது மீதியிருக்கிறது.

அறைக்கு வந்து War and Peace தொடர்ந்தது. நெப்போலியனின் படைகள் மாஸ்கோவை ஆக்கிரமித்த பிறகு பீட்டர் பெசுகோவ் நகரை விட்டுப் போய் விடாமல், நாட்டுப்பற்று என்று நம்பிக் கொண்டு அங்கேயே இருக்கிறான். ஒரு கைகலப்பில் பிரெஞ்சு படைகளால் கைது செய்யப்பட்டு, படைமன்றத்தில் விசாரணைக்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறான். மனிதத்தை உரித்துப் போட்டு விட்டுச் செயல்படும், ஆக்கிரமிப்பு நடவடிக்கைகளை கண் முன் நிறுத்தி விடுகிறார். இன்றைக்கு ஈராக்கில் அமெரிக்க படைகள் எப்படி நடந்து கொள்கின்றன என்பதற்கு இது பொருந்தும்.

விசாரணைக்கு எட்டு பேரை கொலைக் களத்துக்குக் கூட்டிப்போகிறார்கள். பீட்டர் ஆறாவது. வேடிக்கைப் பார்க்க ரஷ்யர்களும் ஆக்கிரமிப்புப் படைகளின் வீரர்களுமான கூட்டம். சுடுவதற்கு சீருடை அணிந்த துப்பாக்கி வீரர்கள்.

இரண்டு இரண்டு பேராகச் சுடலாம் என்று முடிவு செய்யப்படுகிறது. முதலில் இருக்கும் ஐந்து பேரையும் மனிதப் பிறவிகளாகத் தனக்கே உரிய சொல்லாளுமையுடன் சித்தரித்து விட்டு, பீட்டரின் பார்வைக்குப் போகிறது கதை. முதல் இரண்டு பேரும் சுடப்படுகிறார்கள். முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்ட பீட்டர், கம்பத்துக்கு அருகில் இருண்ட முகங்களுடன், பிரெஞ்சுப் படையினர் ஏதோ செய்வதைப் பார்க்கத் திரும்புகிறான். அப்புறம் அடுத்த இரண்டு பேர்.

கூட்டத்தில் எல்லோருமே பேயறைந்தது போல நிற்கிறார்கள். அந்தக் கொலையைச் செய்யும் படையினரும், அதிகாரிகளும் கூட அவமானத்துடன் செயல்படுகிறார்கள். அடுத்த இரண்டு பேரும் சுடப்படும் போதும், முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு அதன் பிறகு நடப்பதைப் பார்க்கிறார் பீட்டர்.

அடுத்து, ஐந்தாவது ஆள் மட்டும் இட்டுச் செல்லப்படுகிறான். ஐந்து பேருக்குத்தான் மரண தண்டனை. மற்றவர்களுக்கு அதைப் பார்க்க மட்டும் தண்டனை என்று அப்போதுதான் புரிகிறது. ஐந்தாவது ஆள், தொழிற்சாலையில் வேலை பார்க்கும் இளைஞன். அவனது ஒவ்வொரு அசைவையும், தலையைத் திருப்ப முடியாமல் பார்க்கிறான் பீட்டர். குண்டுகள் பறக்கின்றன. ஓடிப் போய் உடலின் அருகில் பார்க்கிறான்.

அவசர அவசரமாகக் கம்பத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த கட்டை அவிழ்த்து உடலை குழியில் தள்ளி மண்ணைப் போடுகிறார்கள். இன்னும் உடல் துடித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே மண் மேல் விழ ஆரம்பித்து விடுகிறது.

அத்தோடு பீட்டரை இழுத்துப் போகிறார்கள். சுடுதலில் ஈடுபட்டிருந்த ஒரு படைவீரன், தள்ளாடி நடக்க முடியாமல் அங்கேயே சோர்ந்து விழுகிறான். அவனையும் அவன் தோழர்கள் இழுத்துப் போகிறார்கள்.

பீட்டர் அதிர்சியில் உறைந்து போய், மனித குலத்தின் மீதான நம்பிக்கையையே இழந்து விடுகிறான். அவனை போர்க் கைதிகளுக்கான முகாமுக்கு அனுப்பி வைக்கிறார்கள். அங்கு ஒரு குடியானவப் போர் வீரன் மூலம் வாழ்வின் பொருளை அறிந்து மெதுவாக நிலை பெறுகிறான்.

முன்பெல்லாம் படிக்கும் போது மேய்ந்து விட்டு, அவசர அவசரமாக பக்கங்களைத் தள்ளிக் கொண்டு போன பகுதிகளில் கூட ஒவ்வொரு வாக்கியத்தையும் அனுபவித்துப் படிக்க முடிகிறது.