இடைவேளை

பதிவுகளுக்கு இரண்டு மாதங்கள் விடுமுறை கொடுக்கலாம் என்று முடிவு.

• முதல் காரணம் அசுரனுடன் ஏற்பட்ட கருத்து வேறுபாடும் அது தொடர்பாக நான் போட்ட இடுகையும். கொஞ்சம் நிதானித்து முன்பு போல குறித்த இடைவெளி விட்டே எழுதிய கட்டுரைகளை வெளியிட வேண்டும்.
• இரண்டாவதாக, பிற வேலைகள் குவிந்துள்ளன.
  நிறுவனத்தில் புதிய திட்டப்பணிகள் வந்துள்ளன.
  புதிய நடைமுறைகளை ஆரம்பித்துள்ளோம்.
  பயிர் வேலை இருக்கிறது.
  தோல் துறை குறித்த புத்தகம் முடிக்குமாறு தொலைபேசினார். அவருக்கு இன்று திட்டம் போட்டு விட்டு நாளைக் குறிப்பிடுவதாகச் சொல்லியுள்ளேன்.
  பொருளாதாரம் புத்தகம் முடித்து விட வேண்டும்.
  
  
• மூன்றாவதாக, டிசம்பர் 20 வந்தால் 2 ஆண்டுகள் ஆகி விட்டிருக்கும் பிரிவுக்கு வழி காண வேண்டும்.
  

இதெல்லாம் சேர்த்து நவம்பர், டிசம்பருக்கான திட்டங்கள். டிசம்பர் முதல் வாரத்தில் ஒரு வார இறுதியில் நாகர்கோவில் போய் வர முன்பதிவு செய்து கொள்ள வேண்டும். அப்பா அம்மாவிடமும் சொல்லி விடலாம்.

நவம்பர் இறுதியில் அல்லது டிசம்பர் நடுவில் திருத்தணிக்குப் போய் அல்லது திருச்செந்தூருக்குப் போய் தலை மொட்டை அடித்துக் கொள்ள வேண்டும்.

டிசம்பரில் எழுத வேண்டும்.

நவம்பர் இறுதிக்குள் பொருளாதாரம் புத்தகம், தோல் துறை தொடர்பான புத்தகம் இரண்டையும் முடித்து விட வேண்டும். பயிர் வேலைகளை முடித்த பிறகுதான் முடி எடுப்பதும், வீட்டுக்குப் போவதும், எழுதுவதும்.

• எண்ணங்களை கடிதமாக எழுத ஆரம்பிக்க வேண்டும்.
  
• சோஷலிச சீனாவில் எதெது நல்லதாக நடந்தது, அதை எப்படி நம்ம ஊரில் செய்ய முடியும் என்று எழுத வேண்டும்.
  
• மென் பொருள் துறை, மென் பொருள் உருவாக்கம் குறித்து எழுத வேண்டும்.
  
• பங்குச் சந்தையின் மூலமாக நாடு முழுவதுமிலிருந்து மூலதனம் குறிப்பிட்ட நிறுவனங்களின் கைகளுக்குப் போய்ச் சேருவதைக் குறித்து எழுதி வட்டாரச் சந்தைகளின் தேவைகள், தமிழ் தொழில் முனைவோர், வணிகர்கள் மூலதனம் திரட்டுவது குறித்தும் சிந்திப்பதன் அவசியத்தை வலியுறுத்த வேண்டும்.

இவை அனைத்தையும் திட்டமிட்டுக் கொள்ள வேண்டும். 65 நாட்களில் இவை தொடர்பான வெளி பயணங்கள், நிகழ்ச்சிகள் அனைத்தையும் தவிர்த்து என்னைத் தயாரித்துக் கொள்வதிலேயே செலவிட வேண்டும். கருத்துப் பரிமாற்றங்களை எழுதி வைத்துக் கொண்டு பொதுவில் வெளியிடக் கூடாது.

வெள்ளிக் கிழமை போய் சரி செய்யப் பார்த்த வழுவினால் ஒரு அறிக்கையில் ஒரு தலைப்பின் கீழ் விபரங்கள் மறைந்து விட்டன. சனிக்கிழமையிலிருந்தே புகார் சொல்லிச் சொல்லி நேற்றைக்குப் போகும் முன் உச்ச கட்டத்தை அடைந்து விட்டது. எதிரியான உற்பத்தித் துறை மேலாளர் அந்த அறிக்கையை எடுத்துப் போய் நிறுவனத்தலைவரிடம் புகார் சொல்லி விட, இவருக்கு மோசமான திட்டல்கள் கிடைத்திருக்கின்றன.

அந்தக் கோபத்தை எல்லாம் காட்டினார். ஒவ்வொன்றாக எடுத்து இது ஏன் இப்படி இருக்கிறது என்று கடுப்பேற்றிக் கொண்டே இருந்தார்.

அதிகாலை 5 மணிக்கு எழுந்தி விட்டிருந்தாலும், பல் தேய்த்து, துணி துவைத்து வீட்டை ஓரளவு ஒதுங்க வைத்து, குளித்து, தியானம் செய்து விட்டுப் பார்க்கும் போதே ஆறே முக்கால். பிரெட்டை சூடு படுத்தி, கடுங்காப்பியுடன் சாப்பிட்டு விட்டுக் கிளம்பும் போது ஏழரை. காலணி போட்டுக் கொள்ள, பெயர் அட்டைகள் எடுத்துக் கொள்ள, துணிகளை தேய்க்கக் கொடுக்க என்று மூன்று வேலைகளை செய்ய அலுவலகத்துக்குப் போய் விட்டு போரூரில் பேருந்து நிறுத்தத்துக்கு வரும் போது எட்டு மணி ஆகி விட்டிருந்தது.

இருக்கை இருப்பதாக வந்த ஓசூர் வண்டியில் ஏறிக் கொண்டேன். கணினியைப் பயன்படுத்த வசதி இல்லை. தியானம், தூக்கம், வெளியே வேடிக்கை பார்த்தல் என்று கழிந்தது. ஆற்காடு புறவழிச்சாலையில் இறங்கி, சாலையைக் கடந்து ராணிப்பேட்டைக்குத் திரும்பும் வழியில் நின்று கொண்டேன்.

அவருடன் வண்டியில் ஏறிக் கொண்டு பேசிக் கொண்டே எம்ஏகே எச் வந்து சேர்ந்தோம். பத்தே காலுக்கு தேநீர் இடைவேளை என்று வெளியிலேயே நிறுத்தி வைத்திருந்த போது கணினியை இயக்க ஆரம்பித்தேன். அவர்களுடன் பேச வேண்டியது என்னவென்று முடிவு செய்து கொண்டோம்.

நல்ல உயர்த்திச் சொல்லியிருப்பார் போலிருக்கிறது. நல்ல மதிப்பு, வரவேற்பு, அவர்களுடன் பேசிக் கொண்டே திட்டப்பணிகளுக்கு வடிவம் கொடுத்து விட்டேன். முதலில் முன்னறையான கணினி அறைக்குப் போய் விட்டு, அதன் பின்னர் இயக்குனர் அறைக்கு வெளி அலுவலகத்துக்குப் போனோம். ஒரு கணினியைக் கொடுத்து விடுகிறார்கள். அதற்கு இணைய இணைப்பும் கேட்டுக் கொண்டோம்.

பதினொன்றரைக்கெல்லாம் பேசி முடித்து விட்டாலும், கணினி துறைக்கு வந்து அவரது குறைகளைக் கேட்டுக் கொண்டோம். தேநீர் குடிக்க என்று சொல்லிக் கூப்பிட்டாலும், பேசுவதற்குத்தான் கேட்டிருக்கிறார். சம்பளம் போதவில்லை என்று சொன்ன போது நம்மிடம் 'கிடைக்கும் பணத்தில் ஒரு பகுதியை எனக்குக் கொடு' என்று கேட்கவில்லை என்று நம்புவோம். வாய்ப்புக் கிடைக்கும் போது அவர்கள் இயக்குனரிடம் வேண்டுமானால் உயர்ந்த சம்பளம் கொடுக்க வேண்டியதன் தேவையை உணர்த்த வேண்டும்.

கடமையைச் செய்ய பணம் கொடுத்து நிறுவனத்தை வளர்க்க வேண்டும் என்ற அணுகுமுறையே இல்லாமல் இருக்க வேண்டும்.

ஒரு பிரச்சனைக்காக கூடவே பெரிதுபடுத்த முயன்ற இன்னொன்றை ஏற்றுக் கொள்ளாதது கோபத்தை கிளறி விட்டது. 'உங்க தப்பை ஒத்துக் கொள்ளவே மாட்டீங்க சார்' என்று சொல்லவும், அதை கருத்தில் கொண்டே தவறு ஏதாவது நடந்திருந்தால் வெளிப்படையாக ஒத்துக் கொள்ளும் நான், அதைச் சுட்டிக் காட்டினேன்.

உணவு இடைவேளையின் போது சூடு தணிந்து சாப்பிடப் போனோம். முட்டைக் குருமா தொட்டுக் கொள்ள. குறைவாகவே சாப்பிட்டு விட்டு எழுந்தோம். மதியம் முழுவதும் வேதிப் பொருள் வாங்குவதை திட்டமிடுவது குறித்த பணி மட்டும் உருப்படியாக நடந்தது. சொன்ன குறைகளை இற்றைப் படுத்துவும் முடிந்தது.

காசோலையை கையில் கொடுத்து விட்டார்கள். அதற்குப் பிறகுதான் மாலை நேர கருத்துப் பரிமாற்றம்.

போரூரில் 'ரெண்டு இட்லி, தோசை, பால்' சாப்பிட்டு விட்டு பிராதான சாலை வழியாக ராமாபுரம் வந்து வீட்டுக்கு வந்தேன். மீதி இருந்த சீடைகளை தீர்த்து விட்டு தியானம். தூங்கும் போது பத்தரை மணி. ஐந்தரை மணி நேரம் தூங்க வேண்டும் என்றால் 4 மணிக்கு எழுந்திருக்கலாம். 2 மணிக்கு முதல் விழிப்பு, நான்கு மணிக்கு எழுந்து கொண்டேன்.

திருப்பூரில் மாநாடு

திருப்பூரில் உலகத் தமிழர் பேரமைப்பின் ஐந்தாவது ஆண்டு நிறைவை முன்னிட்டு தொழில் வணிகச் சிறப்பு மாநாடு ஒன்றை ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். வளர் தொழில் பத்திரிகையின் சார்பில் தற்கால தமிழர் தொழில் வணிகம் குறித்த கருத்தரங்கு அந்த மாநாட்டின் ஒரு பகுதியாக நடத்த இடம் கொடுத்திருந்தார்கள. அதில் பேச முடியுமா என்று கேட்டு, 'தொழில் வளர்ச்சிக்கு கணினி' என்ற தலைப்பில் பேச ஒத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

சனிக்கிழமை மதியம் சாப்பாட்டுக்குப் பிறகு இரண்டரை மணி கோவை விரைவு வண்டியைப் பிடிக்க மத்திய பேருந்து நிலையம் நோக்கிப் பயணம். வழியில் மழையில் மாட்டிக் கொண்டு, பேருந்து ஒன்றில் ஏறி, 2.25க்கு போய்ச் சேர்ந்து விட்டேன். பார்த்தால் வண்டி இன்னும் வந்து சேர்ந்திருக்கவில்லை. வரப் போவதே இரண்டு ஐம்பதுக்குத்தானாம். ஆவின் பால், பிசினஸ் இந்தியா, ஆனந்த விகடனுக்குப் பின்னால் ரயிலிலும் ஏறி உட்கார்ந்த பிறகு மற்றவர்களும் வந்து சேர்ந்தார்கள். குழுவாக 15 -20 இருக்கைகள் பதிவு செய்திருந்தார்கள். மாநாட்டு ஏற்பாட்டாளர்கள்.

ஆசிரியர் ஜெயகிருஷ்ணன், பங்குச் சந்தை குறித்து வளர் தொழிலில் எழுதும், கருத்தரங்கில் பேசப் போகும் அருள் ராசன், வளர் தொழில் துணை ஆசிரியர் முத்துப் பாண்டி இவர்களுடன் பேசிக் கொண்டே நேரம் போனது. குடிக்க தண்ணீர் குப்பியிலிருந்து சாப்பிட உணவு வரை ஒவ்வொன்றாக மாநாட்டு ஏற்பாட்டாளர்களே செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.

சென்னையில் மின்சார வாரியத்தில் வேலை பார்க்கும் ஒரு சக பயணி நான் கணினியில் தமிழ் இணையப் பக்கங்களைக் காட்டிக் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்து விட்டு கணிச் சுவடி நூலை பிடிஎப் பிரதி வாங்கிக் கொண்டார். சேலத்தில் ஏறிய ஒருவர் சீனா பற்றிய பேச்சில் கலந்து கொண்டு சமீபத்தில் போய் வந்த பயண அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொண்டார். அவரது மகனை மருத்துவப் படிப்புக்காக அங்கு அனுப்பியிருக்கிறாராம். சீனாவிலிருந்து வீட்டு பயன்பாட்டு பொருட்களை இறக்குமதி செய்து வினியோகிக்கும் தொழில் செய்கிறாராம். தான் பார்த்ததை உணர்ந்ததை வியப்பு மேலிட விவரித்துக் கொண்டிருந்தார்.

திருப்பூர் வந்ததும் விடுதிக்கு அழைத்துப் போக வண்டிகள் ஏற்பாடு. விடுதியில் வந்து சேரும் போது பத்து மணிக்கு மேல் ஆகியிருந்தது. விடுதி அறை தூய்மையாக இல்லை என்று நான்கு பேரும் வேறு இடம் தேடி ஊரெல்லாம் அலைந்தும், மழையில் நனைந்ததும் கால் கடுத்ததும்தான் மிஞ்சியது. அதே விடுதிக்கு திரும்பி விட்டோம். படுக்கையில் விரிப்பதற்கு மட்டும் விரிப்புகளை வாங்கிக் கொண்டோம்.

படுத்தால் கொசுக்கடி, விரிக்க வாங்கியதைப் போர்த்திக் கொண்டுதான் தூங்க முடிந்தது.

அடுத்த நாள்:

கோவையிலிருந்து திரும்பி, தங்கும் விடுதிக்குப் போனால் அறை பூட்டப்பட்டு திறவுகோலும் இல்லாமலிருக்க மாநாட்டுத் திடலுக்குப் போனோம். மாநாடும் மதிய உணவு இடைவேளைக்கு நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. சாப்பிட்டு விட்டு அப்படியே அறைக்குப் போய் புத்துணர்வு பெற்று வரலாம் என்று பேசி விட்டு நால்வரும் கிளம்பினோம். சாப்பிட்டு விட்டுத் திரும்பினால், தேனிசை செல்லப்பாவின் பாட்டு போய்க் கொண்டிருந்தது. நீங்க அறைக்குப் போய் உடை மாற்றிக் கொண்டு புத்துணர்வோடு வருவதுதான் நல்லது என்று யோசனை வரவே கிளம்பி அப்படியே நடந்து அறையை நோக்கிப் போனேன்.

கோவை போய் வந்ததில் சட்டையும் கசங்கி அழுக்காகியிருந்தது. காலில் போட்டிருந்த செருப்பு அறுந்தது. இந்த இரண்டுக்கும் மாற்று வேண்டும் என்று 140 ரூபாய்களுக்கு ஒரு அரைக்கைச் சட்டையும், நூறு ரூபாய் சொல்லி 85 ரூபாய்க்கு பேரம் பேசி 90 ரூபாய்க்கு ஒரு செருப்பும் வாங்கிக் கொண்டு அறையை அடைந்தேன். துணிகளை எல்லாம் மடித்து வைத்து, காகிதங்களையும் ஒழுங்குபடுத்திவிட்டு, உடை மாற்றி விட்டு இருபது நிமிடங்கள் அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்து விட்டுக் கிளம்பினேன்.

நான்கரை மணிக்கு கருத்தரங்கு. ஆட்டோ பிடித்துப் போனால்தான் போய்ச் சேர முடியும். அங்கு போய்ப் பார்த்தால் இடைக்கால தமிழரின் தொழிலும் வணிகமும் என்ற கருத்தரங்கு அப்போதுதான் ஆரம்பித்திருந்தது. சோழர் காலத்தில் கடலில் கோலோச்சிய தமிழர் பெருமை, தொல்லியல் ஆய்வுகளில் தெரிய வந்த பழைய ஆதாரங்கள், இடைக்கால வரலாற்றில் தமிழர் தொழில் வணிகம் எப்படி வளர்ந்து தேய்ந்தது என்றெல்லாம் நீளமாகப் பேசினார்கள்.

இதுவும் ஒரு வகையில் நல்லதுதான், சரியான மாலை வேளையில் நம்முடைய அமர்வு வரும் என்று பேசிக் கொண்டோம். அமர்வு ஆரம்பிக்கும் போது ஐந்தரை மணி தாண்டி விட்டிருந்தது.

முதலில் ஆசிரியர் ஜெயகிருஷ்ணன் தலைமையுரை ஆற்றினார். மிக வேகமாக, எதிர்மறை கருத்துக்களையே சொல்லிக் கொண்டிருக்காமல் எப்படி ஆக்கபூர்வமாக தமிழ் சமூகத்தை வளர்க்க தொழில் வணிகத்தை பயன்படுத்த வேண்டும் என்று பேசினார். அடுத்ததாக வந்த பெருவணிகர் ஒருவர் தேவையில்லாத அரசியலில் புகுந்து கலைஞரை திட்டித் தீர்த்து அந்த நல்ல ஆரம்பத்தை வீணாக்கினார்.

மூன்றாவதாக அருள்ராசன் பங்குச் சந்தையில் முதலீடு திரட்டுவது எப்படி என்று அழகாகத் திட்டமிட்ட தனது உரையை வழங்கினார்.

எனக்கு அதற்குள் நாடித் துடிப்பு தொண்டைக்குள் கேட்டது. அவ்வளவு பெரிய மேடை. கீழே கூட்டமோ கட்சி உறுப்பினர்கள், பல நூற்றுக் கணக்கில் குவிந்திருந்தவர்கள். பேசுவதற்கான தயாரிப்பும் அதிகமில்லை. படபடப்பாக உட்கார்ந்திருக்கும் போது என் பெயரையும் கூப்பிட்டு விட்டார்கள்.

வணக்கம் என்று ஆரம்பித்தால் ஒலிவாங்கியில் வரவில்லை. போகிற போக்கில் அதனை அணைத்து விட்டுப் போய் விட்டிருக்கிறார் அறிவிப்பாளர்.

நேற்றைய கருவிகளைப் பயன்படுத்தி இன்றைய வணிகத்தில் ஈடுபட்டால் நாளைக்கு அந்த வணிகம் நிலைக்கும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது என்ற கருத்தைச் சுற்றிப் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே யாரோ பெருந்தலை வந்து விட கூட்டம் கலகலத்தது. அது அருட்செல்வர் மகாலிங்கம். வாழ்நாள் சாதனையாளர் விருது பெற அழைத்திருக்கிறார்கள்.

அது அடங்கியதும் ஓரிரு நிமிடங்களில் பேச்சை முடித்துக் கொண்டேன். ஒதுக்கியிருந்த நேரமான 10 நிமிடங்களில் பாதிதான் பேசியிருப்பேன்.

அடித்து ஆடலாம்

வரிசையாக நான்கு பந்துகள் நான்கு, ஆறு ஓட்டங்களாக மாறி விட்டன.

காலையில் எழுதி முடித்ததும் புறப்பட்டு வண்டியை எடுக்கும் போது 7 மணி தாண்டி விட்டது. ராமாபுரம் வழியாக மவுண்ட் பூந்தமல்லி சாலை வந்து போரூர் போய் விடலாம் என்று திட்டம். போரூர் சாலை நிறுத்தத்துக்கு முன்னால் நெரிசலில் மாட்டிக் கொண்டேன். வலது புறம் திரும்பி வண்டியை நிறுத்தத்தில் விட்டு விட்டு பேருந்தைப் பிடிக்கப் போனால் குறைந்தது இருபது நிமிடங்கள் கூடுதல் ஆகும்.

நொந்து கொள்ளாமலேயே இடது புறம் திரும்பி பூட்டிய கடை ஒன்றின் முன்னால் வண்டியை நிறுத்தி விட்டு, இந்து நாளிதழ் வாங்கிக் கொண்டு காப்பாஜியில் காலை உணவு. வெளியே வரும் போது நல்ல மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. மாட்டிக்கிட்டோமே என்று சில நிமிடங்கள் நின்று விட்டு பிறகு மழையைப் பொருட்படுத்தாமல் வண்டியை இன்னொரு ஒதுக்குப் புறமான இடத்திற்கு நகர்த்தி விட்டு பேருந்தை பிடிக்க விரைந்தேன்.

ஆரணி என்று பெயர் பலகை போட்டு வந்த பேருந்தருகில் ஒருவர் சுங்குவார் சத்திரம் போகுமா என்று கேட்க போகாது என்று விட்டார் நடத்துனர். அது வரை அதில் ஏற வேண்டாம் என்று நினைத்திருந்த நான், பரவாயில்லையே வேகமா போய் விடுவார்கள் என்று, வாலாஜா கேட்க அங்கும் போகாது என்று விட்டார். இந்த வண்டியை விட்டு விடக் கூடாது என்று ஆற்காடு கேட்டு ஏறிக் கொண்டேன். சீட்டும் ஆற்காடு கொடுத்து விட்டார். 30 ரூபாய்கள்தான்.

பழைய வண்டி. வண்டி திணறத் திணற விரட்டி ஓட்டினார் ஓட்டுனர். இறுதி நான்கு வரிசையில் யாருமே இல்லை. வசதியான ஒரு இருக்கையில் உட்கார்ந்து கொண்டு மடிக்கணினியில் பழைய விவாதங்களைப் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். விவாதிக்கும் போது கண்ணை மறைத்து விடும் பற்று நீங்கி பின்னர் படிக்கும் போது அதிகமான புரிதல்கள்.

வாலாஜா அருகில் கட்டண மையம் தாண்டியதும் மெதுவாக முன் வந்து நடத்துனரிடம், 'புறவழிப்பாதையில் இறக்கி விடுவீங்களா' என்று பாதி எதிர்பார்ப்புடனேயே கேட்டேன். செய்யலாமே என்று உடனேயே ஒத்துக் கொண்டார். ஏற்கனவே வாலாஜா என்று கேட்டு ஏறியதும், கையில் கணினி வைத்துக் கொண்டு பந்தா காட்டியதும் நினைத்துப் பார்த்திருக்கலாம். பாவம் என்று நிறுத்தி இறக்க ஒப்புக் கொண்டார்.

வாடிக்கையாளர் இடத்துக்கு வந்து கொண்டு வந்திருந்த மாற்றங்களை போட்டு விட்டு அறிக்கைகளை அச்சிட ஆரம்பிக்கும் போது அவர்களது கணினிக்கான மின்இணைப்பு போய் விட்டது. சரி செய்ய ஒரு மணி நேரம் வரை ஆகலாம், அதன் பிறகு அவர்கள் வெள்ளிக் கிழமை மத்தியான தொழுகைக்குப் போவார்கள். இன்னொரு இடத்துக்குப் போய் வருகிறோம் என்று சொல்லி விட்டுக் கிளம்பினோம்.

இன்னொரு இடத்திலும் கொண்டு போன மாற்றங்கள் பெரும்பாலும் சரியாகி விட்டாலும், கடைசியில் ஒரு புள்ளியில் தண்ணீ காட்டியது. இரண்டரை மணி தாண்டி விட்ட பசி மயக்கத்தில் ஏதேதோ முயன்று பார்க்க ஒன்றும் வேகவில்லை. பின் மாலையில் வருகிறோம் என்று சொல்லி விட்டு அங்கிருந்து முதல் இடத்துக்குப் புறப்பட்டோம். அங்கு சந்திக்க வேண்டிய தலைமை நிர்வாகி வந்திருக்கவில்லை என்று தொலைபேசி தெரிந்து கொண்டோம். இடையில் கிடைத்த வெளியில் ஒரு குட்டி மதிய உணவை முடித்து விட்டு அங்கு 2 மணி நேரம், ஆறு மணிக்கு இங்கு திரும்பி விடலாம் என்ற பேசிக் கொண்டோம்.

'என்ன கட்டுரை இன்னும் அனுப்பவில்லை' என்று இடித்து நண்பர். கணக்கு இல்லாத முறை அசடு வழிந்து விட்டு மதியம் முயற்சிப்பதாக சொன்னேன். அதுவும் முடியவில்லை. உணவகத்தின் உள்ளே இணைய இணைப்பு கிடைக்கவில்லை. சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதே தொலைபேசி அழைப்பு, 'பாஸ் வந்துட்டார், சீக்கிரம் வாங்க'

பாதி வழியில் கார் நின்று விட்டது. பெட்ரோல் தீர்ந்து விட்டது. கண்ணுக்கு தெரியும் தொலைவிலிருந்த பெட்ரோல் நிலையம் வரை சமாளித்துப் போய் விடலாம் என்று முயன்றும் நடக்கவில்லை. சாலையோரம் ஒதுங்கிக் கொண்டது.

'ஏதாவது ஒன்று சரியாக நடக்கிறதா' என்று நொந்து கொள்ளாமல், ஒருவர் போய் பாட்டிலில் வாங்கி வர முடிவு செய்தோம். அந்த வழியாகப் போன ஒரு இரு சக்கர வண்டியை நிறுத்தி பெட்ரோல் நிலையம் அருகில் விடக் கேட்டால் ஏற்றிக் கொண்டார். அந்த வேளையிலேயே அவர் அருகில் சாராய நாற்றம்.

பெட்ரோல் நிலையத்தில் இறக்கி விட்டு விட்டு அவர் வழியே போகாமல், 'உங்களை திருப்பிக் கொண்டு விட்டு விடுகிறேன்' என்று திரும்பி வந்து காரின் அருகில் விட்டு விட்டார். சிப்காட் ஏட்டா இருக்கேன் சார் என்று அந்த நிமிடங்களில் அவரது திருவண்ணாமலை மாவட்ட பின்னணி, 25 ஆண்டு காவல் துறை சேவை என்று சொல்லி விட்டார். 'ஏதாவது ஏர் லாக் ஆகியிருந்தால் பக்கத்திலேயே பழுது பார்க்கும் கடைகள் இருக்கின்றன' என்று வழியும் சொல்லி விட்டுப் புறப்பட்டு விட்டார்.

பெட்ரோல் ஊத்தியும் வண்டி புறப்படவில்லை. நண்பர் போய் ஆளைக் கூட்டி வந்து அவர் கை வைத்ததும் புறப்பட்டு விட்டது. கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரம் அப்படி சாலையோரம் செலவழிந்தது. இப்போது புறப்பட்டு நாலே கால் அளவில் முதல் நிறுவனத்துக்கு வந்து சேர்ந்தோம். ஐந்து மணிக்கெல்லாம் ஓரிரு அறிக்கைகள் தயாரித்து விட்டு, 'மேலாளர் புறப்படப் போகிறார், சீக்கிரம் போய்ப் பாருங்கள்' என்று தகவல் வர விரைந்தோம்.

அச்சடிக்கப்பட்ட அறிக்கைகள், கணினித் திரையில் அறிக்கைகள், நடந்த வேலைகள், இனி வரும் சாத்தியங்கள், அவரது உடனடித் தேவை என்று நேரம் போனதே தெரியாமல் ஆறு மணி அடித்திருந்தது. பேச்சு வாக்கில் அவர்களது பிரச்சனைகளை எல்லாம் குறிப்பிட்டு அடுத்த வேலைக்கான ஆயத்தங்களை ஆரம்பித்து விடச் சொன்னார். போகிற போக்கில் தர வேண்டிய பணத்தையும் நாளைக்கு அனுப்பி விடு என்ற கணினி துறை அலுவலரிடம் சொல்லி விட்டுக் கிளம்பினார்.

வெளியே வந்தால் இருட்டி விட்டிருந்தது. மழைக் கால இருட்டு. மாலையில் வருவதாகச் சொல்லியிருந்த இடத்துக்குப் போய்ச் சேர்ந்தோம். மதியம் தண்ணி காட்டிய பழு ஓரிரு நிமிடங்களில் சரி செய்து விட முடிந்தது. அந்தத் தொழிற்சாலையின் தலைமை நிர்வாகி மாலையில் அறிக்கைகள் பார்க்க உட்காருவதாக சொல்லியிருந்தார். அவரைப் போய்க் கூப்பிட்டதும் உடனேயே வந்து விட்டார்.

அடுத்த ஒரு மணி நேரம் அவருக்கு இருக்கும் வசதிகளைக் காட்டுவதில் போனது. 'புதிய சர்வர் வகை கணினி வாங்கி வைத்தால்தான் வசதியாக செயல்பட முடியும்' என்று சொன்னதும் ஒரு எல்லாம் தெரிந்த புன்சிரிப்பு. 'நீங்கதான் முடிவு செய்யணும் எவ்வளவு பலன் கிடைக்கிறது, அவ்வளவு முதலீடு நியாயம்தானா' என்று சொன்னதும், 'ஏற்கனவே எல்லாம் செய்துகிட்டிருந்ததுதான். இப்ப கணினியில் வருது. என்ன ஒரு 10% பலன் கிடைத்திருக்கும்' என்று அழகாக வலது பக்கம் மட்டைக்கு வாக்காக பந்து போட்டார்.

'கையால் செய்ததை கணினியில் போடுவது ஆரம்பம்தான், இனிமேல்தான் அமர்க்களமே இருக்கிறது' என்று ஆரம்பித்து ரயில்வே பயண முன்பதிவு கணினி மயமாக்கப்பட்டதைக் குறிப்பிட்டோம்.

'எங்களுக்கெல்லாம் அவ்வளவு அனுபவம் கிடையாது, நீங்க பார்த்திருப்பீங்க, 20 ஆண்டுகள் முன்பு ரயிலில் சீட்டு முன்பதிவு செய்ய குறிப்பிட்ட நிலையத்தில் குறிப்பிட்ட வரிசையில் நின்றால் குறிப்பிட்ட பேரேட்டில் எழுதி வைத்துக் கொண்டு சீட்டு கொடுப்பார்களே' என்று கோடு காட்டியதும் அவர் ரோடே போட்டு விட்டார்.

'ஆமாமா, இப்பல்லாம் எவ்வளவு வசதி ஆயிட்டது. வீட்டை விட்டு வெளியே இறங்காமலேயே இடம் இருக்குதா என்று பார்த்து விட்டு இருந்தால் பதிவும் செய்து விட முடிகிறது'

'பேரேட்டில் ஏற்கனவே எழுதியதைத்தானே கணினியில் போடுகிறோம் என்பது முதல் படிதான். அன்று நினைத்துப் பார்க்க முடியாத வசதிகள் கணினி மயமாக்கல் மூலம் ஏற்பட்டிருக்கிறதே' என்று சுட்டிக் காட்டியதும் அவருக்கும் அதன் நியாயம் உறைத்தது. தொடர்ந்து பல்வேறு விபரங்களை எப்படித் தெரிந்து கொள்வது என்று பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போது, 3 மாத சரக்குக் கையிருப்பை 2 அல்லது 1 மாதமாகக் குறைக்க வழி தேடலாம் என்று சொன்னதும். அவரே மள மளவென்று இப்படி விபரம் கிடைத்தால் உடனேயே செய்து விடலாம் என்று திட்டம் போட ஆரம்பித்து விட்டார்.

அவர் கேட்ட வழியில் அறிக்கையை வடிவமைத்து உடனேயே காட்டி விட்டோம். உற்பத்திச் சாலையில் கொள்கை அளவிலான மாறுதல் ஒன்று செய்யலாம் என்று சொன்னதையும் ஏற்றுக் கொண்டு விட்டார். இப்படி கணினியில் இருந்து விபரம் கிடைத்தால் அந்த மாறுதலுக்குத் தேவையான திட்டமிடல் சாத்தியமாகும். அப்படியே செய்யலாம், நல்ல கருத்து என்று வந்து விட்டார்.

'இதுக்கும் மேல் வேறு ஏதாவது வேண்டுமா இன்றைக்கு' என்று தோன்றினாலும், பேசிக் கொண்டிருந்த போது வந்த இரண்டு தொலைபேசி அழைப்புகள் என்ற ஆச்சரியங்களை வைத்திருக்கின்றனவோ. இரண்டாவதாக வந்தது ஒரு மொழி பெயர்ப்பு தேவை குறித்த தகவலுக்கு, கூடவே வலைப்பதிவுகளில் கடவுச்சொல் திருட்டு என்ற எச்சரிக்கையும். பேருந்து நிறுத்தத்துக்கு வந்தால் உட்கார இடம் இல்லாமலேயே பேருந்துகள் கடந்தன.

முதலில் தவற விட்டிருந்த எண்ணை கூப்பிட்டால், புதிதாக பொறுப்பேற்றிருந்த மேலாளர் நேற்றைய வேலையின் விபரங்களை அடுத்த அரை மணி நேரத்துக்குப் பிடித்து விட்டார். தொய்வாகப் போய்க் கொண்டிருந்த ஒரு வாடிக்கையாளரை துரத்திப் பிடித்து நேற்றைக்குச் சந்தித்தும் விட்டார். அது பற்றிய விபரங்களை ஒன்று விடாமல் சொல்ல ஆரம்பித்தார். நடுவிலேயே சென்னை போகும் ஒரு வாடகை வண்டியில் இடம் கிடைத்து அது நகர்ந்து காவேரிப்பாக்கம் வரும் வரை பேச்சு. கிட்டத்தட்ட அரை மணி நேரம் இருக்கும். 'மிக மகிழ்ச்சியான சேதிக்கு நன்றி. நாளைக்கு விபரமாக பேசலாம்' என்று முடித்தேன்.

பின்னிருக்கையில் மூன்று பேர். வலது பக்க சன்னலோர இருக்கை. சாய்ந்து தூங்கிக் கொள்ள முடிந்தது. சுங்குவார் சத்திரம் வரும் போது விழிப்பு வந்து விட்டது. வண்டி பூந்தமல்லியிலிருந்து திரும்பி வானகரம் போகிறது. 'பூந்தமல்லிக்குள் போய் பேருந்து நிலையத்துக்கு அருகில் விட்டு விட்டு அப்படியே வானகரம் சாலைக்குப் போய்க் கொள்ளுங்கள்' என்று கேட்டால் உடனேயே ஒத்துக் கொண்டார் ஓட்டுனர்.

பத்து மணிக்கு மேல் பூந்தமல்லியிலிருந்து நகரப் பேருந்துகள் பார்ப்பது அரிது. வெளியூர் பேருந்துகளும் பலவற்றில் ஏற்ற மாட்டார்கள். காஞ்சிபுரம் வண்டியில்தான் ஏற முடியும். மழை நசநசப்பில், பசியில், கால்கள் கெஞ்ச நின்று பார்த்தால் பேருந்துகளின் தடமே தென்படவில்லை. ஒரு ஆட்டோவில் கேட்டால் போரூர் கொண்டு விட 100 ரூபாய்கள் கேட்டார். அருகில் நின்ற ஒருவர் குமணன் சாவடிக்கு 10 ரூபாய் தருவதாகக் கேட்க, இங்கேயே இன்னும் ஒரு மணி நேரம் ஓட்டுவதை விட நேரத்த்குக்ப் போய்ச் சேருவோம் என்று ஏறிக் கொண்டேன். 90 ரூபாய் செலவில் போரூர். வழியில் இரண்டு இடங்கிளில் U திரும்பும் வண்டிகளில் மோதுவதை சிரமப்பட்டு தவிர்த்துக் கொண்டார்.

சீறி வரும் வேகப்பந்துகள்

1980கள். மேற்கிந்திய கிரிக்கெட் அணி இந்தியாவுக்கு விளையாட வருகிறது என்றாலே கதி கலங்குமாம். நமது அணி அவர்கள் ஊருக்குப் போனாலோ கேட்கவே வேண்டாம். பொதுவாக ஐந்து நாள் டெஸ்ட் போட்டிகள் என்றால் சுழல் பந்து வீச்சாளர்கள்தான் அதிகம் பந்து வீசுவார்கள். இவர்கள் அதை உடைத்து நான்கு அதிவேகப் பந்து வீச்சாளர்களை பயன்படுத்த ஆரம்பித்தார்கள்.

மட்டையாளர்களிலும் கல்லுளிமங்கர்கள் அதிகம். டெஸ்மண்ட் ஹெயின்ஸ், கார்டன் கிரீனிட்ஜ், விவியன் ரிச்சர்ட்ஸ், அணித்தலைவர் கிளைவ் லாயிட், விக்கெட் கீப்பர் ஜெஃப் துஜான் என்று பெயர்களைச் சொல்லி முடிப்பதற்குள்ளாகவே வியர்த்து விடும். இதற்குப் பிறகு வேகப் பந்து வீச்சாளர்களின் அணிவகுப்பு.

என்னவென்றால், வழக்கமாக ஆரம்ப ஆட்டக்காரராக களம் இறங்கு காவஸ்கர் இரண்டாவது விக்கெட் விழுந்த பிறகு விளையாடுவதாகச் சொன்னாராம். அந்த சேப்பாக்கம் டெஸ்ட் போட்டி ஆரம்பமானது, வானொலியில் தமிழ் நேர்முக வருணனையுடன். ஆட்டம் ஆரம்பித்த சில நிமிடங்களுக்குள் இரண்டு பேர் ஆட்டம் இழந்து கவாஸ்கர் உள்ளே நடந்து கொண்டிருக்கிறார். இரண்டு பேர் ஆட்டமிழந்த பிறகு வந்தாலும் ஓட்ட எண்ணிக்கையை ஆரம்பத்திலிருந்தே துவங்க வேண்டிய பொறுப்பு அவருக்குத்தான்.

இந்தச் சூழலில் எப்படி விளையாட வேண்டும்? காவஸ்கர் மேற்கிந்திய தீவில் அவர்களுக்கு எதிரான போட்டிகளில் அதிகமான சதங்களை அடித்திருக்கிறாராம். அப்போது நிலவிய அணுகுமுறையை இப்படிச் சொல்வார்கள்.

Put your head down and take one ball at a time. 'எத்தனை விக்கெட் விழுந்திருக்கிறது, எவ்வளவு ஓட்டம் எடுத்திருக்கிறோம். போன போட்டியின் முடிவு என்ன, பந்து வீசுவது யார்' என்ற கேள்விகளை எல்லாம் விட்டு விட்டு தலையை தாழ்த்தி கவனத்தைக் குவித்துக் கொள்ள வேண்டுமாம். 'அடுத்த பந்து வரப் போகிறது, அது எப்படி வருகிறது, அதை எப்படி கையாள வேண்டும்' என்ற ஒரே எண்ணம்தான் இருக்க வேண்டும். அந்தப் பந்தை கவனமாக கையாண்டு விட்ட பிறகு அதே மயக்க நிலையில் அடுத்த பந்தை எதிர்கொள்ள தயாராக வேண்டும். கொஞ்சம் கவனம் தப்பினாலும் ஸ்டம்புகள் பறந்து விடும், அல்லது கை கால்கள் உடைந்து போக நேரிடும்.

இப்படி பந்து பந்தாக கடந்து, ஒற்றை ஒற்றையாக ஓடி, வாய்ப்பு கிடைக்கும் போது எல்லைக்கோட்டைத் தாண்டி அடித்து சதம் அடிக்க வேண்டும். பல மணி நேரங்கள், பல நூறு பந்துகள் பிடிக்கலாம்.

மேலே குறிப்பிட்ட ஆட்டத்தில் 234 ஓட்டங்கள் அடித்து வெற்றி தோல்வியின்றி முடிய வழிவகுத்தார் என்று கேள்வி.

இப்போது கூட ஆஸ்திரேலியா,, நியூசிலாந்து அல்லது தென்ஆப்பிரிக்க ஆடுகளங்களில் சீறிப் பாய்ந்து கொண்டிருக்கும் பந்துகளை சமாளிக்க இப்படிப்பட்ட உத்திதான் தேவை. என்ன நடக்கிறது என்று தலை கால் புரியாத சூழ்நிலை. ஒன்றைத் தாண்டி வெற்றிகரமாக வெளி வந்து விட்டோம் என்று நினைக்கும் போதே அடுத்த பந்தை எதிர்கொள்ள தயாராக இருக்க வேண்டும். இல்லா விட்டாலும் பந்து வரத்தான் போகிறது.

மகாபாரதத்தில் அர்ச்சுனனின் கவனக் கூர்மையையும் அப்படிக் குறிப்பிடுவார்கள்.

வில்வித்தை போட்டி. மரத்தின் மீது வைக்கப்பட்ட பறவை பொம்மையை அடிக்க வேண்டும். மற்ற சகோதரர்கள் முயன்று தோற்ற பிறகு அர்ச்சுனனை அழைக்கிறார் துரோணர்.

'அர்ச்சுனா, வில்லையும் அம்பையும் எடுத்து குறி பார்'
'அப்படியே குருவே'
'என்ன தெரிகிறது, மரம் தெரிகிறதா'
'இல்லை'
'கிளை தெரிகிறதா'
'இல்லை'
'கிளையில் பொம்மை இருக்கும் இடம் தெரிகிறதா'
'இல்லை'
'அப்ப என்னதான் தெரிகிறது'
'குருவே நான் அடிக்க வேண்டிய பறவை பொம்மையின் கழுத்துக் கோடு மட்டும்தான் தெரிகிறது'
'அடி'
பொம்மை கீழே விழுந்தது.

சில நேரங்களில் மற்ற எல்லாவற்றையும் மறந்து என்ன நடக்கிறது என்பதை பற்றி குழப்பிக் கொள்ளாமல் ஒவ்வொரு நாளாக நகர வேண்டும். மென்பொருள் நிரலை பார்த்தால், அதில் இருக்கும் குழப்படிகளை பார்க்கும் போது இப்படி எத்தனை குழப்படிகள் இருக்கின்றனவோ என்று மலைத்துப் போகாமல் ஒரு வேலை ஒரு அடியில் என்று நகர்ந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும்.

ஏதோ நடக்கிறது என்று புரிகிறது. நடப்பதின் முழு பொருளும் புரிந்து கொள்ள முடியாத அறியாமை. உற்சாகமாக வேலை நடக்கிறது. சில பேர் சோர்ந்து போய் இருக்கிறார்கள்.

போன வாரம் சனிக் கிழமை விடுமுறை. ஞாயிற்றுக் கிழமையிலிருந்து வண்டி ஓட ஆரம்பித்து விட்டது. செவ்வாய்க் கிழமை ராணிப்பேட்டை. புதிய வாடிக்கையாளர் ஒருவரைச் சந்திக்க. நம்ப முடியாத அளவுக்கு, மடை திறந்தது போல பேச்சு வரா விட்டாலும் பல நிறுவனங்களில் உயர் பதவியில் இருந்து இங்கு வந்திருக்கும் அந்த மேலாளரை கவர்ந்து விட்ட அறிமுகம். ஆரம்பிக்கும் போது விளையாட்டாக, பல முறை முயன்று தோற்று விட்டதாக, ஏதோ சொன்னார்கள் பார்க்கிறேன் என்று விட்டேற்றியாக பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

பத்து நிமிடங்கள் மட்டும் எடுத்துக் கொள்கிறோம் என்று அவர் சொன்ன கவலைகளை அவர்களது தேவைகளை விளக்க ஆரம்பித்தவுடன் சுருங்கிய புருவங்கள், கடைசி வரை நேராகவே இல்லை. முடிவாக என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் ஓரிரு நிமிடங்கள் உட்கார்ந்திருந்தார்.

உள்ளதில் பெரிய நிறுவனமான அவர்களுக்கே இந்த கதி என்றால், ஒரு பக்கம் நம்பிக்கை ஏற்படுகிறது. இன்னொரு பக்கம் நம் குழுவினர் செய்யும் சொதப்பல்களைப் பார்க்கும் போது சோர்வும், நமக்கு இந்த சிக்கல் என்றால் மற்றவர்கள் எப்படி சமாளிப்பார்கள் என்ற ஒரு தைரியமும் ஒரே குழப்பம்.

'ஏற்கனவே இரண்டு மூன்று வெளி நிறுவனங்களில் முயன்று பார்த்து விட்டோம். பெரிய பெரிய மென்பொருள் நிறுவனங்கள் வந்து தமது சேவையைப் பற்றிக் காட்டி விட்டுப் போனார்கள். ஆரம்பத்தில் பார்ப்பதற்கு நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால், பல லட்சங்கள் செலவான பிறகு கையை விரித்து விட்டுப் அவர்கள் போய் விடுவார்கள். அதனால்தான், நாங்களே இரண்டு மூன்று பேரை வேலைக்கு வைத்து முயற்சிக்கிறோம்' என்றார்.

அந்த முயற்சிக்கு பொறுப்பாளரும் அங்கு அமர்ந்திருந்தார். அவரிடம் வெளிப்படையான விலகல். அவர் மனதை எப்படியாவது தொட்டு விட வேண்டும் என்று ஆரம்பத்திலிருந்தே முயற்சி. ஒரு சில கட்டங்களில் அவர் முக இறுக்கமும் விலகி புரிதல் தெரிந்தது. 'உங்களால் முடியாது, நாங்கள்தான் இதை செய்ய முடியும்' என்று சொல்லும் போது அவருக்கு இனிக்கவா செய்யும்.

ஒரு மென்பொருள் திட்டப்பணியை வெற்றிகரமாக முடிக்காமலிருக்க என்னென்ன செய்ய வேண்டும் என்று ஜோயல் எழுதியுள்ளார். திறமையில்லாத குழுவினர், வாரத்துக்கான பணி திட்டமிடல், திட்டமிட்ட பிறகு சொல்லும் நாள்கள் தேவையை குறைக்கப் பார்ப்பது என்று அவருக்கே உரித்தான கிண்டலுடன் எழுதியிருக்கிறார். வேறு ஏதோ கணினி இதழில் வெளி வந்திருந்தது.

'எப்படி வேலை ஆரம்பிக்கலாம் என்ற விபரங்களை அந்த கணினித் துறை மேலாளருடனேயே பேசி விட்டு என்னிடம் சொல்லுங்கள்' என்று மின்னஞ்சலும் வந்து விட்டது. இன்றைக்கு மீண்டும் ராணிப்பேட்டை பயணம்.

நாலைந்து நாட்களாக அதிகாலை மூன்றே காலுக்கு அருகில் விழிப்பு வருகிறது. அதிலிருந்து இழுத்து இழுத்து நாலரை, ஐந்தரை, ஆறு மணி வரை தூங்குவதுதான் நடக்கிறது. இன்றைக்கு நாலே காலுக்கு எழுந்து விட்டேன். அந்த 3.11 என்ற நேரத்துக்கு என்ன மகத்துவமோ தெரியவில்லை. நாளைக்கோ , அடுத்த முறையோ அந்த நேரத்தைப் பார்த்தால் உடனேயே எழுந்து விட வேண்டியதுதான்.

நேற்று ஐந்து மணி. ஆறு மணி வரை, இரண்டு நாட்களாக நேரம் கிடைக்காமல் விட்டிருந்த வீட்டு வேலைகள். செய்ய வேண்டிய வேலைகளின் அழுத்தம் முந்தைய நாளில் ஓரளவு, மிக சிறிதளவு குறைந்திருந்தது. வாக்கு கொடுத்து விட்டு முடிக்காமல் வைத்திருக்கும் வேலைகள் பாதி உயிரை எடுத்து விடுகின்றன. அதற்குத்தான், முழு பட்டியலையும் குறித்து கவலைப் படாமல், கையில் இருக்கும் வேலையை ஒவ்வொன்றாக கவனம் செலுத்தி செய்து கொண்டே போக வேண்டியதுதான்.

மழைக்காலமும் ஆரம்பித்து விட்டது. பைக்கை நிறுத்தும் இடத்தில் விட்டுச் சென்ற தலைக்கவசத்தை காணோம். வழக்கமாக ராணிப்பேட்டை போகும் போது தலைக்கவசம் எடுத்துப் போவதில்லை. அன்றைக்கு விதியை முழுவதும் பின்பற்ற வேண்டும் என்று போட்டுப் போனால் போச்சு. நான்கைந்து முறை தொணதொணத்தும் கிடைக்காமல் போய் விட்டது. அதற்கு மாற்றாக ஒன்று வாங்குவது.

இன்னும் பல திசைகளிலிருந்தும் பல வேறு தேவைகள். அவ்வளவும் வரும் போது எல்லாவற்றையும் விட்டு விட்டு வெட்டியாக ஒன்றை செய்ய உட்கார்ந்து மனதை திருப்பிக் கொள்வோம். கவலைகளை எல்லாம் மறக்கத்தான் திரைப்படத்துக்குப் போகிறோம், குடிக்கிறோம் என்பார்களாம். கவலைகளிலிருந்து தப்பித்து விட்டாலும் அவை மறைந்து விடப் போவதில்லை. அந்தத் தப்பித்தலிலிருந்து திரும்பி வரும் போது நமக்காக அவை காத்திருக்கத்தான் செய்யும்.

மென்பொருள் உருவாக்கம் என்பது மனதுக்கான பளுதூக்கும் பணி என்கிறார் ஜோயல். எல்லோராலும் செய்து விட முடியாதது, அப்படி செய்ய முடிபவர்களும் அதற்கென சிறப்பு பயிற்சிகளை இடைவிடாமல் செய்து கொண்டிருக்க வேண்டும். ஏனோதானோவென்று செய்து விடக் கூடிய வேலை இல்லை.

அப்படி ஆர்வம் இருப்பவர்களாகத்தான் குழுவினர். ஒருவரை வேலைக்கு எடுக்க 300 விண்ணப்பங்களை தாண்டிப் போவதாக ஜோயல் சொல்கிறார். அந்த நிலையில் எடுக்கும் அவ்வளவு முயற்சி பிற்காலத்தில் பல மடங்கு வீணாக்கலை தவிர்க்க உதவும் என்பது அவரது வாதம்.

எங்கோ ஏதோ உதைப்பதாகத் தோன்றினாலும், பேசுபவர்கள் எல்லாம் தமது பொறுப்பு உணர்ந்து குறைகளை களைய முன்வந்து விடுகிறார்கள். புதிய திட்டத்துக்கான வேலை இரண்டு நாட்கள் முன்பு முடிக்க வேண்டும் என்று திட்டமிட்டிருந்தது தாண்டி இந்த வார இறுதியில் முடித்து விடுவதாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அதற்கான வேலைகள் சுறுசுறுப்பாகத்தான் போய்க் கொண்டிருக்கின்றன.

இன்னொரு நிறுவனத்தில், இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பே தொடர்பு கொண்ட இடத்திலிருந்து தொலைபேசி அடுத்த வாரம் வேலை ஆரம்பிக்கலாம் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

நேற்று சாப்பாட்டு இடைவேளைக்குப் பிறகு வாடிக்கையாளர் நிறுவனத்துக்கு. இருக்கை அமைப்பை மாற்றியிருந்தார்கள். இதை ஏன் ஆரம்பத்திலிருந்தே செய்யவில்லை என்று தோன்றும் படியான நல்லதொரு மாற்றம். அவர்களது தலைமை அலுவலகத்துக்குப் போகும் போது அங்கு பார்த்த மேலாளர் ஒருவரை இங்கு தலைமை மேலாளராக அனுப்பியிருந்தார்கள். அங்கு தாழ்ந்த கூரையின் கீழ் பெரியவராகத் தென்பட்ட அவர், இங்கு உயர்ந்த கூரையின் கீழ், கூடுதல் பொறுப்புகளின் சுமையில் குறுகி விட்டது போல தென்பட்டார்.

வெளியே மழை வெளுத்து வாங்குகிறது. பருவமழை ஆரம்பித்து விட்டது. ஊர்களில் எல்லாம் நல்ல மழை என்று சொல்கிறார்கள். சென்னைக்கு பங்கு இப்போது வருகிறது. இந்த இரண்டு மாதங்களும் பின்வாங்கும் பருவமழையின் நீரெல்லாம் வந்து கொட்டப் போகிறது.

தேள்கள், பாம்புகள், நண்டுகள், மீன்களுக்குக் கொண்டாட்டம். வறண்டு போன நிலங்கள் தண்ணீரை உள்வாங்கி குளிர்ந்து போகும். மழை ஓயும் வரை எதுவும் முளைக்கா விட்டாலும், மழைக்காலம் முடிந்த பிறகு செழிக்க ஆரம்பித்து விடும். உலோகங்கள் துருப்பிடிக்க ஆரம்பிக்கும். மரங்கள் பச்சை ஆடை போர்த்துக் கொள்ள ஆரம்பிக்கும்.

வெப்ப இரத்த பிராணிகளுக்குத்தான் தவிப்பு. மழையில் தலை காட்டும் கிருமிகளின் பிடியிலிருந்து தப்பித்துக் கொள்ள வேண்டும்.

நேற்று இரவு ஒன்பது மணிக்கு மேல் வலைப்பதிவுகளில் மேய்ந்தால் சுறுசுறுப்பான விவாதங்கள் ஓடிக் கொண்டிருந்தன. ஞானி கலைஞரை பற்றி எழுதிய விவகாரத்தில் செல்வநாயகியின் இடுகையை முழுமையாக ஒரு வார்த்தை விடாமல் படிக்க முடிந்தது. புனித பிம்பங்களை சாடுபவர்கள்தான் தமக்கே உரிய புனித பிம்பங்களையும் பற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இன்னொரு இடத்தில் பெண்ணியம் குறித்து பாரி அரசின் இடுகையில் நந்தா நீளமாக பின்னூட்டியிருந்தார். ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையே அவநம்பிக்கையை விதைக்கும் இயக்கம்தான் நவீன பெண்ணீயம். ஆண்கள் எல்லோரும் அயோக்கியர்கள் என்ற புகட்டலுடன் ஒரு பெண் திருமண வாழ்க்கையை அணுகினால் என்னவாகும்? 'வங்கிக் கணக்கை இரண்டு பேரும் சமமாக இயக்கலாம்' என்றால் 'வங்கிக்குப் போகும் வேலையையும் என் தலையில் கட்டப் பார்க்கிறாயா' என்று நினைக்கலாம்.

கிராமத்து நினைவுகள்

புரட்டாசி மாதம் கடைசி சனிக்கிழமை என்று ஒரு உபன்யாசம் நடந்து கொண்டிருந்தது. பகல் முழுவதும் வீட்டுக்குள்ளேயே இருந்து விட்டு மாலை ஆறு மணிக்கெல்லாம் ஒழிந்ததும் என்ன செய்யலாம் என்று யோசனை. அப்படியே படுத்துத் தூங்கி விடலாம்? 'அப்பப்போ வெளியேயும் போய் வந்தா மனதுக்குள் இருக்கும் நூலாம்படைகள் விலகி புத்துணர்ச்சி ஆகும்' என்று கேட்ட, படித்த நினைவுகள் வந்தாலும் வெளியே கிளம்ப மனம் வரவில்லை.

தொலைபேசி அடித்தால் நண்பர் அதியமான். அத்தோடு சோம்பலை உதறி விட்டு செருப்பை மாட்டிக் கொண்டு உலாவக் கிளம்பினேன். அப்போதுதான் திருவள்ளுவர் சாலை பிள்ளையார் கோவிலின் அருகில் தற்காலிக மேடை போட்டு மேடையின் பக்கவாட்டில் சில நாற்காலிகளும் போட்டு கதை நடந்து கொண்டிருந்தது. ஆண் ஒருவர் கதை சொல்ல, பெண் ஒருவர் பாட்டுப் பாட என்று கலவையான நிகழ்ச்சி. ராமானுஜர் தொடர்பான நிகழ்ச்சி என்று போட்டிருந்தார்கள்.

உட்கார நாற்காலி இருக்கவே கொஞ்ச நேரம் இருந்து பார்த்தேன். தமிழ், தெலுங்கு, சமஸ்கிருதம், ஆங்கிலம் என்று பொளந்து கட்டுகிறார். பாடலுக்கு நேரம் வந்தது அதற்கான சூழலை உருவாக்கி பாட்டை ஆரம்பிக்கச் சொல்கிறார். இது என்ன வடிவம் என்று தெரியவில்லை.

சின்ன வயதில் கோவில் திருவிழாக்களில் வில்லுப்பாட்டு கேட்டது உண்டு. கிருஷ்ணன் கோவிலில் பத்து நாள் நடந்த திருவிழாவில் தொடர் நிகழ்ச்சியாக வில்லுப்பாட்டு. கர்ணன் கதையோ ஏதோ சொன்னார். ஒவ்வொரு நாள் மாலையிலும் இடைவேளை விட்டு அடுத்த நாள் தொடரும். கிருஷ்ணன் கோவிலில் சித்தப்பா வீட்டில் போய் நின்றது. சித்தியின் அம்மா வீடு கோயிலுக்கு மிக அருகில் இருந்தது. அதனால் வசதியாக போய் வரலாம்.

வெளியூர்கள், கிராமங்களுக்குப் போகும் போது கழிவறை வசதிதான் கடுப்பாக இருக்கும். வெளியே ஆற்றங்கரையில், அல்லது தோட்டத்தில், அல்லது பொதுக் கழிப்பிடத்துக்குப் போக வேண்டும் என்ற நினைவே ஊருக்குப் போகும் ஆசையைத் துரத்தி விடும். நான்கைந்து நாள் தங்கினால், கூடிய மட்டும் அடக்கி வைத்து விட்டு நோயாளியாகத் திரிவேன். ஏதோ ஒரு மனத்தடை.

இவ்வளவுக்கும் பள்ளிக்குப் போக ஆரம்பிக்கும் முன் வளர்ந்தது கிராமத்தில்தான்.

தாத்தா வீட்டில் முன் வாயில் தெருவில் திறக்கும். ஏறியதும் நீளமாக ஒரு அறை. தெரு வாசலுக்கு நேர் எதிராக இன்னொரு வாசல் மாட்டுத் தொழுவத்துக்குள் இறங்கும். வலது பக்கம் திரும்பினால் அடுக்களை. அடுக்களைக்கும் மூன்று வாசல்கள், இரண்டாவது வாசல் பக்கவாட்டுத் தெருவுக்குள். மூன்றாவது வாசல் உள்ளறைக்கு. உள்ளறையில் இன்னோரு வாசல் மாட்டுத் தொழுவத்துக்குள். அந்த அறைக்குள்ளேயே அரங்கு, இருட்டாக, பொருட்களை வைக்கும் இடம்.

இப்படி ட வடிவத்தில் வீடு. நீளக் கையில் முன்னறை. அடுக்களை இரண்டுக்கும் நடுவில். உள்ளறை குட்டைக் கையில். நடுவில் இருக்கும் இடத்தில் மாட்டுத் தொழுவம். மாட்டுக்குத் தண்ணீர் காட்ட என்று ஒரு கல் தொட்டி இருக்கும். அரிசி களைந்த தண்ணீர், புண்ணாக்கு எல்லாம் கரைத்து மாட்டுக்குக் குடிக்கக் கொடுப்பார்கள். பழம் சாப்பிட்டால், தோல் அந்தத் தொட்டிக்குள் போய் விடும். மாடு பிரும் பிரும் என்று உறிஞ்சு குடித்து கடைசி வரை முடித்து விடும்.

நிறைய பாத்திரங்கள் கல்லால், மரத்தால் செய்தவை. தோசை மாவு அரைத்து வைப்பது ஒரு மரப்பாத்திரத்தில். தோசை சுடுவதற்கு கல் (?). அகப்பைகள் மரத்தால் ஆனவை. பூனைக்கு எலிக்கு எட்டாமல் வைக்கும் உறி மரத்தில் செய்து கயிறில் கட்டித் தூக்கியிருப்பார்கள். அரங்கில் நெல் போட்டு வைக்கும் குதிரை வெளிச்சத்தில் பார்த்ததே இல்லை. உயரமாக இருப்பதிலிருந்து கீழே இருக்கும் ஓட்டை வழியாக நெல்லை எடுப்பார்கள்.

தாத்தா முன்னறையில் ஒரு பெஞ்சில் உட்கார்ந்திருப்பார். அதிகமாகப் பேசியதே இல்லை. நேரம் கழிவதெல்லாம் அடுக்களையில் ஆத்தாவுடன்தான். கருப்புக்கட்டி காப்பி, மெத்து மெத்தான தோசைகள் என்று ஏதேதோ கிடைத்துக் கொண்டே இருக்கும். காலையில் பசுவுக்குப் பால் கறப்பதும் ஆத்தாதான். வெண்கலச் செம்பில் கறக்க ஆரம்பிக்கும் போது கிரீச்சென்று சத்தத்தில் தொடங்கி பால் நிறைய நிறைய சத்தம் மாறிக் கொண்டே வந்து செம்பு நிறைந்ததும் சத்தத்திலேயே தெரிந்து விடும்.

கறந்த பாலை அப்படியே கொண்டு பால் பண்ணையில் கொடுத்து விட்டு வீட்டுத் தேவைக்கு வாங்கி வர மைனியை அனுப்புவார்கள். அத்தை வீடு தாத்தா வீட்டுக்கு எதிரில். தெருவைத் தாண்டி படியேறிப் போனால் கிட்டத்தட்ட இதே போன்ற வடிவம், ஆனால் சின்ன வீடு. பின்பக்கம் மாட்டுத் தொழுவம் கிடையாது. முன்னறை அதற்கு பக்கவாட்டில் அடுக்களை இரண்டும்தான். மாமா நான் பிறக்கும் முன்பே போய்ச் சேர்ந்து விட்டாராம். 'குடித்துக் குடித்து உடம்பக் கெடுத்துக் கிட்டார்' என்பார்கள்.

இரண்டு மைனிகள், ஒரு அத்தான். அத்தான் கல்லூரியில் பிகாம் படித்துக் கொண்டிருந்தான். தாத்தா வீட்டு முன்னறையில் உட்கார்ந்து உருப் போட்டுக் கொண்டிருப்பான். அதிகம் பேசாத அமைதியானவன். மைனிகள் வாயாடிகள், ஆத்தாவை விட்டு வெளியில் போகும் அனுபவங்கள் அவர்களுடன்தான். ஆத்துப் பாலத்தைத் தாண்டி கடைக்குப் போய் பொருட்கள் வாங்கி வருவது, அழுக்குப் பாத்திரங்களோடு ஆத்துக்குப் போய் கழுவி வருவது, துணிகள் துவைத்துக் குளித்து விட்டு வருவது என்று அவர்களுடன் சுற்றிக் கொண்டே இருப்பேன். வேறு நேரம் போக வழியே கிடையாது.

ஆற்றில் பெண்கள் துறை, ஆண்கள் துறை என்று இரண்டு உண்டு. ஆண்கள் துறை பாலத்துக்கு அருகில். பெண்கள் துறை கொஞ்சம் தள்ளி. தள்ளியிருப்பதால் அசிங்கங்களும் அதிகம். சின்ன வயசில் நிறைவேறாத ஆசை ஆண்கள் துறைக்குப் போய்க் குளிக்க வேண்டும் என்பது. வெகு காலம் கழித்து ஒரு தடவை இறங்கிக் குளிக்க வாய்ப்பில் இறங்கினால், வெட்டுக் கல்கள் நிறைந்த அடித்தரை. ஒரே ஒரு முறைதான் அங்கு குளித்தேன்.

மாட்டைக் கட்டிப் போட்டிருக்கும் இடத்தில் அவற்றின் முன்பக்கம், எப்போது வேண்டுமானாலும் சாப்பிட்டுக் கொள்ள வைக்கோல் போட ஒரு தடுப்பு இருக்கும். மாட்டுத் தொழுவத்துக்கு அப்பால் ஒரு களம். சூடடிப்பது என்று ஒரே ஒரு முறை பார்த்திருக்கிறேன். பின் வீட்டில் வாச்சர் எனப்படும் ஆற்றுக் காவலர். வீட்டின் இடது பக்கம் அடுக்களைக்கு அப்பால் இருப்பது அழகம்மக்கா என்று அழைக்கப்படும் அம்மாவின் வீடு. ஆத்தாவும் அந்த அழகம்மக்காவும் குரலை உயர்த்தினால் அவரவர் வீட்டுக்குள்ளிருந்தே பேசிக் கொள்ளலாம்.

அத்தை வீட்டுக்கு அப்பால் இருக்கும் மாடத்தியம்மாத்தாதான் ஆத்தாவின் நட்பு. அவர்கள் வீட்டுக்குள் பல முறை போயிருக்கிறேன். அழகம்மாத்தா வீட்டுக்குள் போனதே இல்லை.

அத்தைக்குத் தொழில், நெல் வாங்கி அரிசியாக்கி விற்பது. அல்லது பிறரது நெல்லை அரிசியாக மாற்றித் தருவது, காலையில் இட்லி அவித்து விற்பது என்று மூன்று வகை. இட்லிக்கு மாவு அரைக்க பெரிய உரலில் அரைத்து அரைத்து குழி பெரிதாகி விட்ட உரலில் மைனிகள் இரண்டு பேரும் அரைத்துக் கொண்டிருப்பார்கள். மூத்த மைனியை சித்தப்பா வீட்டுக்கு உதவியாகப் போய் இருக்க ஒரு தடவை கேட்ட போது அவள் மறுத்த போது, மாடத்தியம்மாத்தா அதைத்தான் சுட்டிக் காட்டினாள் 'இங்க இருந்து குழவி சுத்திக்கிட்டு இருக்கதுக்கு அங்க போய்ப் பார்க்கலாமே' என்று கண்ணை உருட்டினாள்.

காலையிலேயே இட்லி அவித்தலும், சட்னி அரைத்தலும் ஆரம்பித்து விடும். நிறைய பேர் வாங்கிப் போவார்கள். ஆத்தா தோசைக்குப் போடாத நாட்களில் நான் போய் சின்னக் கிண்ணத்தோடு இரண்டு இட்லி வாங்க நிற்பேன். நம்ம வீட்டு வாடிக்கைதானே என்று வெளியாட்கள் எல்லாம் போன பிறகுதான் எனக்குத் தருவாள். அதற்கும் காசு கொடுத்து விடுவாள் ஆத்தா.

நெல் அவித்து காயப் போட ஊர் நூலகக் களத்துக்குக் கொண்டு போவாள் அத்தை. அத்தையுடன் யாரும் சீக்கிரம் பழகி விட முடியாது. கெட்டிப்பட்டிருந்த உள்ளமோ என்னவோ, சத்தமாக கடுகடுவென பேசுவாள். கிட்டப் போகவே பயமாக இருக்கும்.

'தொரை பிகாம் செகண்ட் கிளாசில பாசாகிட்டான்' என்று ஒரு நாள் அதிகாலையில் நாகர்கோவிலில் இருக்கும் எங்க வீட்டுக்கு வந்து சொல்ல வந்திருந்தாள். அவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு தனி மனுஷியாக மகனை படிக்க வைத்து நிறைவு தெரிந்தது. அவன் உருப்படாமலேயே அந்தத் தாயை கவனிக்க முடியாமலேயே போய்ச் சேர்ந்து விட்டான்.

வேலை கிடைப்பது குதிரைக் கொம்பாக இருந்தது. அப்பா, சித்தப்பா சேர்த்து விடும் வேலைகளில் அவனுக்கு திருப்தி இல்லை. 'இந்த வேலை பார்க்குறதுக்கு பிகாம் படிச்சிருக்கணுமா' என்று முணுமுணுப்பானாம். திரைப்பட அரங்கில், ஊர் நூலகத்தில், கடைகளில் என்று பல இடங்களில் நுழைத்து விட்டார்கள். கடைசியில் மெட்ராசில் போய்ப் பிழைக்கட்டும் என்று அங்கு இருந்த அவனது பெரியம்மா பெண் வீட்டுக்கு அனுப்பினார்கள். சில காலத்துக்குப் பிறகு வீட்டை விட்டுக் காணாமல் போய் விட்டான். எங்கு போனான் என்று யாருக்கும் இன்று வரை தெரியாது. 'எங்காவது விழுந்து செத்திருப்பான்' என்று அப்பா வெறுப்புடன் சொல்வார்கள்.

தாத்தாவும் ஆத்தாவும் நாகர்கோவிலில் எங்க வீட்டுக்கு வந்து இருக்க வேண்டும், அல்லது நான் அதன் பிறகு தங்கச்சியும் ஊருக்கு வந்து விட வேண்டும். அவர்களுக்கு நாகர்கோவிலில் இருப்பு கொள்ளாது. 'மாட்டை அவ சரியாப் பார்த்துக்க மாட்டா' என்று கிளம்பி விடுவார்கள். எனக்கு விபரம் புரியும் வயதுகளில் தாத்தாவின் செயல்பாடும் முடங்கியிருக்க மாட்டுத் தொழுவத்தில் மாடுகள் மறைந்து போயின. குறுகிக் குறுகி அறைகள் மட்டும் வீடு என்று ஆனது. சித்தப்பா வீடு கட்டத் திட்டம் போட்டு முன்னறையில் பாதியை இடித்து இடம் ஏற்படுத்தினார்கள்.

கன்னுக்குட்டி சின்னதாக இருக்கும் போது வீட்டுக்குள்ளேயே கட்டி வைத்திருப்பார்கள். ஒரு வெள்ளைக் கன்று நடுத்தர வயதாக இருக்கும் போது சிவப்பு நிறத்தில் ஒரு குட்டி பிறந்தது. அதுதான் அப்பாவியாக வீட்டுக்குள்ளேயே இருந்து வந்தது. ஒரு தடவை நாங்க எல்லாம் நாகர்கோவிலில் இருந்த போது அந்தக் குட்டி செத்து போனதாக தகவல் வந்தது.

ஒரு மாடு, பசு, கன்று என்பது பெரிய சொத்தாக இருந்திருக்கிறது. அந்த வாழ்க்கை என்ன என்று புரிந்து கொள்ளும் விபரம் அப்போது இருந்திருக்கவில்லை. gone with the wind என்று மாற்றத்தின் காற்றோடு எல்லாம் போய் விட்டன. அந்தக் காலத்துக்கு ஏற்ற வாழ்க்கை முறை. யாருக்கும் தீங்கு செய்ய எண்ணாத மக்கள். தம்மைச் சுற்றி உலகம் புரண்டு கொண்டிருப்பதை உணர முடியாமலேயே போராடித் தோற்ற மக்கள். கடைசி காலங்களில் அப்பா சித்தப்பா கொடுத்த காசுதான் ஆதரவு. பால் மட்டும் விற்று எவ்வளவு காசு கிடைத்து விடும்.

அந்த நாட்கள் எங்கே, இன்றைக்கு காலையில் ஐந்து மணிக்கு மடிக்கணினியை வைத்துக் கொண்டு எழுதிக் குவித்துக் கொண்டிருக்கும் வசதி எங்கே! இந்த வசதிகளுக்கு நாம் கொடுத்த விலை மிக அதிகம். நேர மடிப்பில் சிக்கிக் கொண்டு இன்றும் நிலத்தோடும், கால்நடைகளோடும் கால வெள்ளத்தின் பாய்ச்சலுக்கு ஈடு கொடுக்க முடியாமல் 'என்ன மாறுகிறது இவ்வளவு பாடுபட்டும் ஏன் நமக்கு வள வாழ்வு இல்லை' என்று புரியாமல் தவிக்கும் கோடிக் கணக்கான மக்களின் நிலைக்கு சீக்கிரத்தில் பதில் சொல்லியே தீர வேண்டும்.

புதிது புதிதாக உதயங்கள்

நேற்றைக்கு நான்காவது நாளாக சுறுசுறுப்பான நாள். மூன்றரை மணிக்கே எழுந்து விட்டதால் ஒரு மணி நேரம் எழுதக் கூட முடிந்தது. அதன் பிறகு ஒரு மணி நேரம் உள் அறையை ஒதுங்க வைத்து தூசி தட்டி, பொருள்களை அடுக்கி வைத்து, தரையைத் துடைப்பதில் ஓடி விட்டது.

வெளியில் குடி தண்ணீர் பிடிக்க வாளியை எடுத்துக் கொண்டு போனால், தண்ணீர் வர ஆரம்பித்திருக்கவில்லை. வாளியை வெளியிலேயே வைத்து விட்டு கணினியில் மின்னஞ்சல்கள் பார்க்க உட்கார்ந்தால், தண்ணீர் எடுத்து வரும் பெண் வாளியை நிரப்பும் சத்தம் கேட்டது. நன்றி சொல்லி விட்டு எடுத்து வைத்தேன்.

குளித்து விட்டு புறப்படும் போது 8 மணி. காலை உணவு வீட்டில் செய்வது சில நாட்களாக நின்று போயிருக்கிறது. நேற்றும் ஹாட்சிப்ஸ் போய் நான்கு இட்லிகள். அலுவலகம் வந்து சப்வெர்ஷன் பயன்படுத்துவதற்கான தயாரிப்புகளைத் தொடர்ந்தேன்.

நிறுவனத்தில் வேலை பார்ப்பவர்களுடன், மற்ற வேலை சார்ந்த முறையான கருத்துப் பரிமாற்றங்களுடன் கூடவே, அவ்வப்போது தனியாகப் பேசி அவர்களது கருத்துக்கள், திட்டங்கள், குறைகள் பற்றிப் பேச வேண்டும் என்று அவ்வப்போது நடக்கும். இப்போது நண்பரின் தூண்டுதலால் அதை முறையாகச் செய்ய வேண்டும் என்று திட்டம் போட்டிருந்தேன்.

மின்னஞ்சல் மூலம் முன்னதாகவே நேரம் திட்டம் செய்து கொள்ளலாம் என்று ஆரம்பித்து நேற்று முதல் சந்திப்பு. அந்த முன்னறிவிப்பு மிகவும் பலனுள்ளதாக இருந்திருக்கிறது. நாலைந்து பலனுள்ள கருத்துகளை சொன்னார். நேரம் போனதே தெரியாமல் முக்கால் மணி நேரம் ஓடி விட்டது. அதன் பிறகும் சப்வெர்ஷன் வேலைகள்.

எகனாமிக் டைம்சில் கருத்துப் பரிமாற்றம் பற்றி எழுதியிருந்தார்கள். ஒரு நிறுவனம் வெற்றிகரமாக நடக்க எல்லோரும் பொதுவான இலக்குகளை நோக்கிச் செயல்பட வேண்டும். பொதுவான இலக்குகள் கருத்துப் பரிமாற்றங்கள் மூலமே ஏற்பட முடியும்.

ரமலான் விருந்தாக மதியம் பிரியாணி ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். இன்றைக்கு பூஜை இருப்பதால் இங்கு கொண்டு வந்து அசைவம் சாப்பிடுவதில் மறுப்பு இல்லையே என்று எல்லோரையும் கேட்டுக் கொண்டார்கள். யாருக்கும் மறுப்பு இல்லை. பூஜை அதை நம்புபவர்களுக்கு, பிரியாணி வயிற்றை நம்புபவர்களுக்கு. அசைவம் சாப்பிடாதவர்களுக்கு டாடா உடுப்பியிலிருந்து மாற்று உணவு கொண்டு வருகிறோம் என்று என்னிடமும் கேட்டார்கள். குஸ்கா எனப்படும் பிரியாணி சோற்றை நான் சாப்பிட்டுக் கொள்கிறேன் என்று அதை மறுத்து விட்டேன்.

வெள்ளிக் கிழமை தொழுகை முடித்து விட்டு வருவதற்கு 2 மணி ஆகி விட்டது. பசிக்கு இடைக்கால நிவாரணமாக ரொட்டித் துண்டுகள் சாப்பிட்டும் போதவில்லை. இரண்டு மணிக்கு எல்லோரையும் உட்கார வைத்துப் பரிமாறினார்கள். சிக்கன் 65, கோழி பிரியாணி, கத்தரிக்காய் குழம்பு, வெங்காய தயிர் பச்சடி என்று தாரளமான அளவுகளில். 15 பேர் சாப்பிட 25 பேருக்கான கணக்கு போட்டிருப்பார்கள் போலிருக்கிறது. கோழித் துண்டுகளைத் திணற திணறப் போட்டார்கள்.

எல்லோரும் சாப்பிட்ட பிறகும் மிஞ்சியிருந்தது. இசுலாமியர்களின் விருந்தோம்பல் ஒவ்வொரு முறையும் வியக்க வைக்கிறது.

சாப்பிட்டு முடிந்து தரையைத் துடைத்ததும் மாலை பூஜைக்கு ஏற்பாடுகள். கடைக்குப் போய் பொரி, வெல்லம், பழங்கள், இனிப்பு என்று கொஞ்ச கொஞ்சம் வாங்கி வந்தார்கள் இரண்டு பேர். ஐந்து மணிக்கு சிறிய உள்ளறையை தூய்மை செய்து பூஜை. கொஞ்ச நேரம் உள்ளே நின்றாலும், பூஜை செய்தவர் எல்லா கணினிகளுக்கும் சூடம் ஏத்திக் கொண்டிருக்க உள்ளே புழுக்கம் தாங்காமல் வெளியே வந்து விட்டேன். வெல்லப் பொடியில் மண் கடித்தது. யார் பொரி எல்லாம் சாப்பிட்டார்கள் என்று தெரியவில்லை.

ஆறு மணிக்கெல்லாம் களைப்பாகி விட்டிருந்தது. ஏழரை வரை படித்துக் கொண்டிருந்து விட்டுக் கிளம்பினேன். வீட்டிற்கு வந்ததும் தூக்கம்தான். எட்டரை மணியிலிருந்து தூங்கித் தூங்கித் தூங்கிக் காலை ஆறரை மணிக்குத்தான் எழுந்து உட்கார்ந்தேன்.

அப்படி வலுக்கட்டாயமாகத் தூங்கும் மணிகளில் கனவுகளும் விசித்திரமாக நினைவில் நிற்கும். இப்போதைய வாடிக்கையாளர்கள், ஊரில் இருக்கும் உடை மாற்றும் அறை, என்று பல கலவையாக கனவுகள். அவ்வளவு தூங்கினால் மனதில் புத்துணர்ச்சி இருப்பதில்லை, ஒரு மாதிரி மந்தமாக இருக்கும். அத்தகைய மந்தக் காலை.

இன்றைக்கு அலுவலக விடுமுறை. நாளைக்கு வேலை நாள். ஒரு மணி நேரம் எழுதலாம். சமையலறையை ஒதுங்க வைக்கலாம். ஏதாவது சமைக்கலாம். கிடப்பில் போட்டு வைத்திருக்கும் வேலைகளில் ஒன்றை கையில் எடுக்கலாம்.

புத்தகம் படிக்காமல் இருக்க வேண்டும் என்று திட்டமிட்ட ஒரு மாதம் முடிந்தது. நாளிதழ்களை ஒதுக்க முடியவில்லை. வெளியூர் போகும் போது வெளியிடங்களில் சாப்பிடும் போது படித்துக் கொண்டே சாப்பிடுவதை நிறுத்த முடிந்தது. இனிமேலும் அதைத் தவிர்த்து விடலாம்.

விகடன் வாங்கிப் படிக்க வேண்டும் என்ற கட்டாயம் அறுக்க முடிந்தது. கையில் கிடைத்தால் அவ்வப்போது படித்துக் கொள்ளலாம். நூலகங்களில் எடுத்த புத்தகங்களைத் திருப்பிக் கொடுத்து விட்டு புதிதாக எடுக்கவில்லை.

அலுவலகத்திலோ வீட்டிலோ சாப்பிடும் போது நாளிதழுடன் சாப்பிடுவதை இன்னும் நிறுத்த முடியவில்லை.

---------வெட்டப்பட்டது-------

விடுமுறைகளும் வேலையும்

பண்டிகைக் காலம் ஆரம்பித்து விட்டது. போன வாரம் ரமலான். அதற்கு சில நாட்களுக்கு முன்பு பிள்ளையார் சதுர்த்தி. நாளைக்கு சரஸ்வதி பூஜை. நவம்பர் 8ம் தேதி தீபாவளி. இந்த விடுமுறைகள் கொடுமைப்படுத்துகின்றன. ஒரு நாள் பண்டிகை என்றாலும் ஓரிரு நாட்களுக்கு முன்பு ஆரம்பித்து ஓரிரு நாட்கள் கழியும் வரை தூறிக் கொண்டிருக்கும் விடுமுறை தாக்கங்கள்.

ரமலானுக்கு மூன்று இசுலாமியர்கள் மட்டும் விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டார்கள். பிறை தெரிவது தாமதமாகி விட்டதால் ஒரு நாள் கூடி விட்டது. சனிக்கிழமை பண்டிகை என்று வெள்ளி மதியம் சீக்கிரமே கிளம்பிப் போனவர்கள், அன்று மாலை பிறை தெரியாமல் பண்டிகை ஞாயிறுக்குப் போய் விட்டது. அதைத் தொடர்ந்து திங்கள் கிழமையும் விடுப்பு.

இந்த வாரம் சரஸ்வதி பூஜை, விஜய தசமி சனி, ஞாயிறில். ஞாயிற்றுக் கிழமை வேலை நாள். அக்டோபர் 3ம் தேதி வராமல் மட்டம் போட்டவர்கள், போன திங்கள் கிழமை கூடுதல் விடுப்பு எடுத்த மூன்று பேர் என்று ஏழெட்டு பேர் வருவார்கள். அதைத் தொடர்ந்து பார்த்தால் தீபாவளி வருவது வியாழக் கிழமை அன்று. தொடரும் வெள்ளி, சனிக் கிழமைகள் விடுப்பு எடுத்து ஊருக்குப் போய் வருபவர்கள் அதற்கு முந்தைய ஞாயிற்றுக் கிழமை பணி புரிவதாக ஏற்பாடு.

மென்பொருள் நிறுவனங்களில் சனி, ஞாயிறு விடுமுறை. ‘வாரத்துக்கு இரண்டு நாட்கள் ஓய்வு எடுத்தால்தான் புத்துணர்வோடு வேலை பார்க்க முடியும், வேலைத் திறன் அதிகமாகும்' என்பது கருதுகோள். அது உண்மைதான். இரண்டு நாட்கள் சேர்ந்தாற்போல் வண்டியை நிறுத்தி வைத்து விட்டால், அதன் பிறகு ஆரம்பமாகி வேகம் பிடிக்க ஓரிரு நாட்கள் ஆகி விடுகிறது

இன்னொன்று ஆண்டு விடுமுறை. ஒரு ஆண்டு பணி புரிந்தவர்களுக்கு 15 நாட்கள் விடுமுறை உரிமை கிடைத்து விடுகிறது. அதைப் பயன்படுத்தியே தீர வேண்டும் என்று பல நிறுவனங்களிலும் விதி இருக்கிறது. நாமும் ஓராண்டு முடித்தவர்களை ஒவ்வொருவராக 15 நாட்கள் விடுமுறையில் போக ஊக்குவிக்க வேண்டும்.

டாடாவில் வேலை பார்க்கும் போது திரும்ப அழைத்தல் என்றொரு முறை உண்டு. 15 நாட்கள் விடுமுறை எடுத்த ஊழியரை அவரது மேலாளர் ஓரிரு நாட்களுக்குப் பின் திரும்பி வருமாறு அழைத்து விட மீதி 13 நாட்களை காசாக வாங்கிக் கொள்வார். எல்லோரும் கண்டிப்பாக விடுப்பு எடுத்தே தீர வேண்டும் என்பதை முறியடிக்க அப்படிச் செய்து கொண்டார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

மேலிடத்துத்துக்கு நன்கு அறிமுகமான ஒரு பையன் வேலைக்குச் சேர்ந்து அவனது விடுமுறையை இப்படி வெட்டி விட்ட சேதி மும்பை தலைமை அலுவலகத்துக்குப் போய்ச் சேர, திரும்ப அழைப்பது என்ற முறையையே தடைச் செய்து விட்டார்கள். எப்படிப்பட்ட இன்றியமையாத கொம்பனாக இருந்தாலும் 15 நாட்கள் விடுப்பில் போயே தீர வேண்டும்.

வெளியூரில் இருந்து அங்கு போய் வேலை பார்ப்பவர்களுக்கு அந்த விடுமுறை தேவைதான். அப்போதெல்லாம் ரயில் பயண முன்பதிவு இவ்வளவு பரவலாகியிருக்கவில்லை. இந்தூரிலிருந்து கொச்சிக்குப் போகும் அகில்யாநகரி விரைவு வண்டி வாரத்துக்கு ஒரு முறை. சென்னை வந்து போகும். ஆனால் அதில் பயணம் கொடுமையாக இருக்கும். நேரமும் அதிகம்.

அதனால் தில்லியிலிருந்து வரும் ஜிடி எக்ஸ்பிரஸ் அல்லது தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரசில் போய் வருவோம். இந்தூரிலிருந்து போபால் - சென்னை பயணச்சீட்டு வாங்க முடியாது. இந்தூரில் சில பயண நிறுவனங்கள் தொலை பேசி மூலம் போபாலில் இருக்கும் அவர்களது ஆள் மூலம் பயணச் சீட்டு வாங்க ஏற்பாடு செய்வார்கள். அதை இந்தூருக்கு தபாலில் அனுப்புவதை விட போபாலிலேயே வாங்கிக் கொள்ளச் சொல்வார்கள்.

போபாலில் ஜிடி முதலில் வரும் அதிகாலை ஆறு மணி வாக்கில் என்று நினைவு. அதைத் தொடர்ந்து தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ். ஏழு மணிக்கு அருகில். ஆனால் தமிழ்நாடு முதலில் சென்னை வந்து சேர்ந்து விடும்.

இந்தூரிலிருந்து இரவுப் பேருந்தைப் பிடித்து போபால் வந்து சேருவோம். அதிகாலை நாலு மணிக்கெல்லாம் இறக்கி விட்டு விடுவார்கள். அந்த நேரத்தில் இருட்டு விடுதி நடைபாதைகளில் தூங்கிக் கொண்டிருப்பவர்களை எழுப்பி பயணச்சீட்டு வாங்கி வைத்திருப்பவரைத் தேடிப் பிடிக்க வேண்டியிருக்கும்.

போபாலைப் பார்த்தாலே ஏதோ சொர்க்க பூமி போல இருக்கும். இந்தூர் ஊருக்குப் போகும் பாதையை விட்டு விலகி எங்கோ அத்துவானக் காட்டில் இருப்பதாக உணர்வு இருக்கும். நாளைக்கு இரண்டு மூன்று சென்னை செல்லும், சென்னையிலிருந்து வரும் ரயில்கள் தொட்டுச் செல்லும் போபாலில் நம்ம ஊர் வாசம் தூரத்தில் அடிக்கும்.

அப்படியே ரயில் நிலையத்தில் காத்திருப்போர் அறையில் பல் தேய்த்து விட்டு ரயிலைப் பார்த்து உட்கார வேண்டியதுதான். பெரும்பாலும் சரியான நேரத்துக்கு வண்டி வந்து விடும். ஓரிரு மணி நேரங்கள், அல்லது அதற்கும் அதிகமாக தாமதம் என்றால் வெறுத்து விடும்.

அப்படி வண்டி தாமதமாக வந்து கொண்டிருக்கிறது என்று தெரிந்த ஒரு நாள் காலையில் போபாலைச் சுற்றிப் பார்க்க ஆட்டோ ஒருவர் பிடித்து விட்டார். தொழுகைக்காக அவரது வீட்டுக்கு அருகில் கொண்டு போய் அரை மணி நேரம் காத்திருக்க விட்டார். அதன் பிறகு ஏதோ குன்றின் மேலிருக்கும் இடம் என்று அழைத்துச் சென்றால். ஒன்றும் நினைவில்லை, 'இந்த இரண்டு மணி நேரத்துக்கு இவ்வளவு காசா' பொறுமியது மட்டும் நினைவிருக்கிறது.

ரயிலில் ஏறி விட்டால் அடுத்த நாள் காலை வரை வெளி உலகை மறந்து விட வேண்டியதுதான். 24 மணி நேரப் பயணம் என்றுதான் நினைவு. வந்து சேருவது காலை என்பதால் ஒன்று 24 மணி நேரமாக இருக்க வேண்டும் அல்லது 48 மணி நேரம். 48 மணி நேர தூரம் இல்லையே.

தமிழ்நாடுதான் நிறைவான வண்டி. போபாலுக்குப் பிறகு சென்னை வருவது வரை மொத்த நிறுத்தங்களே ஐந்துக்கும் குறைவுதான். வண்டியின் வேகமும் அபாரமாக இருக்கும். நாக்பூருக்கு அருகில் மலைப் பகுதிகளில் நுழைந்து வரும். மழை பெய்திருந்தால் கண் கொள்ளாக் காட்சியாக இருக்கும். மலைக் குகைகளுக்கு புகுந்து போகும் போது பட்டப் பகலில் கும்மிருட்டு சூழ்வது, உத்தவரவு கிடைக்காமல் ரயில் நிற்கும் போது காட்டின் பச்சை மரங்கள் என்று மதிய வேளையில் நல்ல பொழுது போகும்.

சாப்பிடவும் குறைவில்லாத பயணம். வண்டியுடனேயே இணைக்கப்பட்ட சாப்பாட்டுப் பகுதியிலிருந்து ஏதாவது கொண்டு வந்து கொண்டே இருப்பார்கள். காலையில் ஆரம்பித்து புதிது புதிதாக ஏதாவது வந்து கொண்டே இருக்கும். பொழுது போகவில்லை என்றால் சாப்பிட ஆரம்பித்து விடலாம். பெரும்பாலும் தனியாகத்தான் புறப்பட்டு வந்ததாக நினைவு. எங்கள் ஆண்டிலிருந்து நான்கு பேர், முந்தைய ஆண்டில் இரண்டு பேர், வேறு கல்லூரியிலிருந்து பொறியியல் பிரிவில் இரண்டு பேர் என்று நம்ம ஊர் ஆட்கள் இருந்தாலும். இரண்டு பேருக்கு ஒரே நேரத்தில் விடுமுறை கிடைப்பது என்பது அரிதாகவே இருக்கும்.

ஒருவர் போய் விட்டு வந்த பிறகு அடுத்தவர் போகலாம். முதல் ஆண்டில் யாரும் கண்டு கொள்ளவில்லை. பொறுப்பான பொறுப்பாக ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை ஆதலால், வேலைக்குப் போகவே ஊக்கம் இருக்காது. 'நாம் போகாட்டாலும் எதுவும் நின்று போகாது. போய் என்ன சாதிக்கிறோம்' என்று சோர்வாக இருக்கும்.

இரண்டாவது ஆண்டில் விடுமுறை எடுக்க அனுமதி கேட்கும் போது நிறுவனத் துணைத் தலைவர் மிகப் பதட்டமாக நான் இல்லாத நேரத்தில் என் வேலைகளைப் பார்க்க இன்னொரு பிரிவில் இருந்தவரை ஏற்பாடு செய்து விட்டு இருவரின் விடுமுறை காலங்களை பிரித்து, யாராவது ஒருவர் அந்தப் பொறுப்பைப் பார்க்கும் படி செய்து விட்டார்.

நான்கு பேராக ஒரு ஜூன் மாத இறுதியில் (26ம் தேதி) பயிற்சி தரத்தில் சேர்ந்தோம். முதல் இரண்டு நாட்கள் ஒவ்வொரு பிரிவிலும் ஒரு மணி நேரம் என்று உள்புகுத்தும் அறிமுகம். அடுத்த மூன்று மாதங்களுக்கு பதினைந்து பதினைந்து நாட்களாக ஒவ்வொரு இடத்திலும் பொழுது போக்க வேண்டும்.

காலையில் கிளம்பவே வெறுப்பாக இருக்கும். போகும் இடத்தில் இருப்பவர்களில் சிலர் ஏதோ புதியவர்களுக்குப் பயிற்சி அளிப்பது அவர்களது வேலைக்கு இடையூறு என்று காட்டிக் கொள்வார்கள். நமக்கோ செய்ய வேண்டிய பணி எதுவும் இருக்காது. உட்கார முடியாது. தூங்க முடியாது, ஏதாவது படிக்க முடியாது. நாள் முழுவதும் வெட்டியாகச் சுற்றிக் கொண்டே இருக்க வேண்டும்.

தொழிலாளர்களிடம் பேச்சுக் கொடுத்துப் பார்ப்பேன். சாப்பாட்டு வேளையை நோக்கிக் காலையை ஓட்டி விடுவேன். மாலை எப்போது மணி அடிக்கும் என்று மதிய வேளை ஓடி விடும்.

இப்படிப் போனால் சரிப்படாது என்று மணிக்கு ஒரு முறை குறிப்புகள் எழுத ஆரம்பித்தேன். (இந்த மாதிரி நாட்குறிப்பு எழுதும் பித்து எப்போதுமே உண்டு). காலையில் போனதும் இரண்டு A4 தாள்களை எடுத்து பாதியாகக் கிழித்தால் நான்கு துண்டுகள் கிடைக்கும். அவற்றை ஒன்றாக மடித்து நடுவில் ஸ்டேப்ளர் போட்டு விட்டால் பதினாறு பக்கக் குறிப்பேடு தயார்.

அரை மணி நேரத்துக்கு ஒரு பக்கம் நிரப்ப வேண்டும். ஒரு பக்கம் என்பது A4 அளவில் நான்கில் ஒரு பங்குதான். ஆனாலும் அதை நிரப்பவே என்ன எழுத என்று புரியாது. ஆனாலும் விடாப்பிடியாக நாளுக்கு ஒரு ஏடு என்று நிரப்பிக் கொண்டே இருந்தேன். மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு எங்களில் இரண்டு பேரை சாயப் பகுதிக்கும், என்னையும் இன்னொரு நண்பனையும் இறுதி அழகுபடுத்தும் பகுதிக்கும் போகச் சொன்னார்கள்.

நான் போய்ச் சேர்ந்தது ஒரு சில தோல்களை மட்டும் தயாரித்து அனுப்பும் பிரிவு. பெரிய அளவு வாங்கும் முன்பு மாதிரிக்காக வாடிக்கையாளர்கள் கேட்கும் தோல்களின் மீதான பணி. அதிலேயே ஏழெட்டு பேர் வேலை செய்து கொண்டிருப்பார்கள். லேக்ராஜ் என்று தொழிலாளராக சேர்ந்து மேற்பார்வையாளராக பதவி உயர்வு பெற்றவர், கூடவே லலித் குல்கர்னி என்று புதிய உருவாக்கங்களைப் பார்த்துக் கொள்ள ஒருவர் என்று இரண்டு பேர் இருப்பார்கள். தோலின் மேற்பரப்பில் வேதிக் கலவையை பெயின்டு போல பூச்சிடும் வேலை. பல நிறங்கள், பல மாதிரியான இறுதி விளைவுகள் என்று நுணுக்கமான வேலை.

அந்தப் பிரிவின் அருகிலேயே, சின்னதாக ஒரு வேதிக் கலவை தெளிக்கும் இயந்திரம். அதில் கொஞ்சம் பெரிய அளவிலான உற்பத்தி நடைபெறும். அதைப் பார்த்துக் கொள்ள சந்தீப் என்று கான்பூரில் தோல் நுட்பம் படித்தவர் இருந்தார். இந்தக் கூட்டத்தில்தான் என்னை அனுப்பி வைத்தார்கள். சந்தீப்புடன் ஒட்டிக் கொள்வது எனக்கு இயல்பாக வந்தது. இயந்திரத்தைப் பார்த்துக் கொள்ளும் தொழிலாளராக தேவி லால் என்பவர் இருந்தார். வழக்கமாக இயந்திரத்தை இயக்கும் பாலே என்பவர் விடுப்பில் இருந்தார். சாமி வந்து உள்ளங்கையில் சூடம் ஏத்தியதில் கை வெந்து போய் விட்டதாம்.

இந்த தேவிலால் கொஞ்சம் சொதப்பல் பேர்வழி, கூடவே சந்தீப்பும் விரல் நுனியில் அழுக்குப் படாமல் வேலை பார்க்கும் போக்கானவர். அதனால் ஆரம்பம் கொஞ்சம் கோணலாகத்தான் இருந்தது. லேக்ராஜ் ஏழெட்டுத் தொழிலாளர்களை வழிநடத்திச் செல்வதில் பல கற்றுக் கொண்டேன். அவர் மிக மரியாதையா நீங்க வாங்க, சாப் என்றுதான் கூப்பிடுவார். அவருக்கு என்னை விட குறைந்தது 20 வயது அதிகம் இருக்கும். என்க்கு லேக்ராஜ் சாப் என்று பெயரைக் குறிப்பிடக் கூடக் கூச்சமாக இருக்கும். கான்பூரிலிருந்து வந்து வேலை பார்க்கும் மக்கள், சரளமாக லேக்ராஜ் என்று கூவி வேலை வாங்குவார்கள்.

இப்படியே ஓரிரு மாதங்கள் போயின. என்னிடம் யாரும் எனக்கு என்ன பொறுப்பு என்று சொல்லியிருக்கவில்லை. சந்தீப்பிடம் எனக்குப் பயிற்சி அளித்து அந்த சின்ன இயந்திரத்தின் பொறுப்பை எனக்குக் கொடுத்து விடும்படி சொல்லியிருந்தார்கள் என்பது பிற்பாடு தெரிந்தது. யாரும் என்னை மிரட்டவோ வேலை வாங்கவோ வழி வைக்காமல், அப்படி யாராவது செய்து விடுவதைத் தவிர்க்கும் நோக்கத்திலேயே ஓடி ஓடி இருக்கும் வேலைகளைச் செய்து கொண்டிருப்பேன். ஒரே ஒரு முறை சந்தீப் என்னிடம் ஏதோ ஏவியதாக நினைவு.

பாலேராவ் வேலைக்கு வரும் நாளும் வந்து விட்டது. நமக்குப் பழக்கமான தேவிலால் பழையபடி கையால் பூச்சிடும் பகுதிக்குப் போய் விட்டார். பாலே என்ற மனிதர் மறக்க முடியாத தாக்கத்தை ஏற்படுத்தினார். அவர் வந்து சேர்ந்த மாலையில் நிறம் ஒப்பிடும் போது சந்தீப் ஏதோ குறிப்பு சொல்ல பாலே அதை புறங்கையால் ஒதுக்கி விட்டு அதற்கு மாறான ஒன்றை கலந்து சரியான விளைவை கொண்டு வந்து விட்டார். படிப்பால், பதவியால் உயர்ந்திருந்தாலும் வேலையில் யார் மேல் என்பதை அன்றே நிறுவிக் கொண்டார்.

அன்றிலிருந்து பாலேதான் எனக்கு குரு. வேலையை நேசிக்க வேண்டும் என்று கற்றுக் கொடுத்தவர் அவர்தான். இப்போது நினைத்துப் பார்க்கும் போது அவரது தாக்கம் எவ்வளவு இருந்திருக்கிறது என்பது புரிகிறது. அவர் வேலை செய்வதைப் பார்ப்பதே ஒரு அனுபவம். கையும் மனமும் ஒத்திசைந்து அரை மணி நேரத்தில் தேவிலால் ஆறு மணி நேர் இழுத்தடிக்கும் வேலையை முடித்து விடுவார்.

எனக்கும் பாலேவுக்குமான ஒத்திசைவில் சந்தீப்புக்கு அந்த இயந்திரத்தில் வேலை இல்லாமல் போய் விட்டது. அவருக்குக் கூடுதல் பொறுப்பு அளிக்க விளைந்தார்கள்.

சிதறல்கள்

மேட்டூர் சூப்பர் டிராவல்ஸ் என்ற பேருந்து சேவையில் வாலாஜா போகும் பேருந்தில் இடம் கிடைத்து விட்டது. வசதியான இருக்கைகள் மடிக்கணினி பயன்படுத்த வாகாக இருக்கின்றன. இது இல்லை என்றால் விரைவுப் போக்குவரத்துக் கழகத்தின் அதிசொகுசு பேருந்துகளும் உதவும். கர்நாடகா மாநில பேருந்துகள் பெங்களூர் போகும் அல்லது வரும் போதும் ஏறலாம். அவை எல்லாம் புறவழிச் சாலையில் போய் விடுவதால் போரூரில் ஏற முடியாது.

நாட்குறிப்பாக எழுதியது கடைசியாக போன செவ்வாய்க் கிழமை. புதன் கிழமை நேரம் திட்டமிடுதல் பற்றி எழுதிப் பார்த்தேன். வியாழக் கிழமை நிரல் பராமரிப்புப் பற்றி எழுதி மூன்று பகுதிகளாக வெளியிட்டேன். இன்றைக்கும் அதிகாலை நேரத்தில் நிரல் பராமரிப்பின் அடுத்த பகுதிகளை எழுதினேன்.

3.30க்கு எழுந்திருக்க நினைத்திருந்தால் சரியா விழிப்பு வந்தது. சோம்பலை உதறி எழுந்து கொண்டேன். நான்கு மணிக்கு எழுத உட்கார்ந்து ஒரு மணி நேரம் ஓடியது. அதன் பிறகு வீடு பராமரிப்பு. தரையில் குப்பை தூப்பதும், துடைப்பதும் சரி, கூரையில், சுவர்களில் ஜன்னல்களில், கதவுகளில் தூசி தட்டி எவ்வளவு நாளாச்சு. கழிவறை வாளிகளைக் கழுவ வேண்டாமா என்று நேற்று இடித்துக் கொண்டதில் அதற்கும் திட்டம் ஏற்படுத்திக் கொண்டேன்.

நாளுக்கு ஒரு அறை. எல்லா இடத்தையும் தூசி தட்டி, பொருட்களை மறு சீரமைப்பு செய்து விட வேண்டும். ஒவ்வொரு அறையும் வாரத்துக்கு ஒரு முறை வந்து விடும். காலையில் ஒரு மணி நேரம் செலவிட்டால் போதுமானது.

அந்தத் திட்டப்படி முன்னறையின் பொருட்களை அடுக்கி, மேலே சிலந்தி வலைகளைக் குலைத்து தரையைத் துடைத்தும் முடித்தேன். துணி துவைப்பு, குளியலுக்குப் பிறகு கிளம்பும் போது ஏழு மணி அடித்திருக்கவில்லை. பழைய நாளிதழ்கள் அடுக்கை வெளியே எடுத்து பழைய காவல்காரரின் மனைவியிடம் எடுத்துப் போகச் சொல்லி விட வாய்ப்புக் கிடைத்தது. கூடவே எப்போதோ காம்ப்ளான் வாங்கும் போது கிடைத்த விளையாட்டுப் பொருளும் அவர் மகன் சிவாவுக்கு.

நேற்று செரியன் மருத்துவமனையிலிருந்து ரத்தம் தேவைப்பட்டு அழைத்தார்கள். திங்கள் கிழமையே தொலைபேசியிருந்ததை முற்றிலும் மறந்து விட்டிருந்தேன். அலுவலகத்தில் நுழையப் போகும் நேரம் அழைப்பு. அப்படியே கிளம்பிப் போனால் போவதற்கு அரை மணி நேரம். மருத்துவமனையில் அரை மணி நேரம். ஒன்பது மணிக்குத்தான் ஒவ்வொருவராக வர ஆரம்பித்திருந்தார்கள். என்னைக் காக்க வைக்காமல் சீக்கிரமாக விட்டு விட்டார்கள்.

திரும்பும் போது இருபது நிமிடங்கள். முகப்பேர் வழியாக மதுரவாயில் சாலை வந்து ஆலப்பாக்கம், வேளாங்கண்ணி பள்ளி வழியாக வளசரவாக்கம். செவ்வாய்க் கிழமைக்கான பயிற்சி வகுப்புகள் நடந்து கொண்டிருந்த போது திங்கள் தொலைபேசியிருந்த இன்னொரு நண்பர். சொந்தமாகத் தொழில் செய்பவர். இணையத் தளங்கள் செய்து கொடுப்பது முதன்மை சேவை. மற்ற பயன்பாடுகளையும் எடுத்துச் செய்கிறார்.

விலையில் போட்டி போடாமல், உயர் விலை வாடிக்கையாளர்களை நாடுங்கள் என்று பேசியிருந்தோம். அதன் படி 2000, 3000த்துக்கு செய்து கொண்டிருந்த பணிகளுக்கு 25,000 ருபாய்கள் விலை சொல்லி 15000க்கு இரண்டு ஆர்டர்கள் கிடைத்திருக்கிறதாம்.

திங்கள் கிழமை ராணிப்பேட்டை வாடிக்கையாளர் நிறுவனத்துக்கு. அவர்களுக்கு விடுமுறையாக இருந்தாலும் கணினி பிரிவு அலுவலர் வந்து விடச் சொல்லி தானும் வந்தார். தொந்தரவுகள் இல்லாமல் அவருக்குப் புதிய வசதிகளை விளக்கு முடிந்தது.

அன்று மாலை திரும்பும் போது நாளிதழ்களை வேலூருக்குக் காலையில் கொண்டு போக மாலையிலேயே சென்னை போகும் காரில் இடம் கிடைத்தது. 12 வயதிலேயே வண்டிகள் ஓட்ட ஆரம்பித்து விட்டதாகச் சொன்ன ஓட்டுனர். வாலாஜாவிலிருந்து நகர்ந்ததுமே தொலைபேசியில் பேச ஆரம்பித்து விட்டார். 'நீ இனிமேல் போன் பண்ணாதே' என்று ஆரம்பித்தவர் 10 நிமிடங்களுக்கு மேல் பேசினார். மறுமுனையில் ஏதோ பெண் போலிருக்கிறது. 'நான் கட்டியிருக்க பேய் என்ன வாட்டி எடுத்துரும். நீ போன் பண்ணாதே' என்று நாலைந்து தடவை சொல்லிச் சொல்லிப் பேச்சு தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தது.

இதற்கிடையே வண்டியும் 80 கிலோமீட்டர் வேகத்தில் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. பேசி ஓய்ந்த பிறகு பாடல்களை ஒலிக்க விட்டார். கருவி இழுத்து இழுத்து பாடினாலும் அத்தனையும் அருமையான தேர்வுகள். பழைய பிபி சீனிவாஸ், டிஎம்எஸ் பாடல்கள், பி சுசீலா குரலில் பாடல்கள் என்று பயணக் களைப்பே தெரியாமல் எட்டு மணிக்கெல்லாம் போரூர் கொண்டு வந்து விட்டு விட்டார்.

டாடா இண்டிகாமின் யுஎஸ்பி இணையக் கருவியினுள் அட்டையை திருப்பிப் போட்டதால் இணைக்க முடியாமல் இருந்தது. வாடிக்கையாளர் சேவைப் பிரிவு அலுவலர் வந்து சரி செய்த பிறகு, எங்கு போனாலும் இணைய இணைப்பு வசதி கிடைத்து விட்டது. வீட்டில் பின்மாலையிலும், இன்றைக்குப் பேருந்தில் போகும் போது கூட இணைய வேலைகளைச் செய்ய முடிகிறது.

காவேரிப் பாக்கம் வந்து விட்டது. இன்னும் பதினைந்து நிமிடங்களில் வாலாஜா. இரண்டு இடங்களுக்குப் போய்ப் பார்க்க வேண்டும் என்று திட்டம்.

சனி ஞாயிறிலும் எதிர்பாராத வேலைகள் வாய்ப்புகள். சனிக்கிழமை காலையில் கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் மறுவாழ்வு மையம் கட்டத் திட்டமிட்டுள்ள குழுவினர் வந்து பணம் திரட்டித் தரும்படிக் கேட்டுக் கொண்டார்கள். வெகு நேரம் மனம் விட்ட பேச்சு.

'அதைத் தொடர்ந்து சீன மொழி ஆவணம் ஒன்றை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்க வேண்டும், அதுவும் திங்கள் கிழமை காலை 10 மணிக்கு முன் வேண்டும்' என்று ஒரு நிறுவனத்தினர் மூன்று பேர் வந்தார்கள். அவர்கள் வரும் முன்பே டோண்டு சாரிடம் பேசி அறிவுரைகள் பெற்றுக் கொண்டேன். ஆரம்பத்திலேயே பணிக் கட்டணத்தைத் தெளிவாகச் சொல்லி விட, அவர்களே முன் வந்து முன்பணமும் கொடுத்து விட்டார்கள்.

சனி இரவும், ஞாயிறு பகல், மாலை, இரவிலும் இழுத்தடித்து விட்டது. பயிற்சி வகுப்புகளுக்கு ஏற்பாடு செய்யும் நிறுவனத்தினர் மாலையில் வர அவர்களுடன் சிறிது நேரம், அதன் பிறகு அரசியல், பொருளாதாரம், ஜோசியம், அறிவுரைகள் என்று நண்பரிடம் நேரம் போவது தெரியாமல் விவாதம்.

மாற்றங்கள்

மாற்றங்களின் மடியில். ராணிப்பேட்டையில் இருந்து எடுத்து வந்த சமுராய் பைக்கை புதுப்பித்து எடுத்து ஸ்கூட்டியை பராமரிப்புச் சேவைக்கு விட்டு வந்தாச்சு. நூலகப் புத்தகங்களைத் திருப்பிக் கொடுத்து விட்டுப் படிப்பதற்கு தற்காலிக இடைவெளி கொடுத்திருப்பதைக் குறிப்பிட்டு வேறு புத்தகங்கள் எடுக்காமல் வந்தாச்சு.

நேற்று அலுவலகத்தில் காலையில் மின்சாரம் தடைப்பட்டு, மின்கல இணைப்பில் இரண்டு மணி நேரம் ஓடியும் வராமல் வேலை நின்று போனது. பராமரிப்புப் பணிக்காக நாள் முழுவதும் மின்தடையாம். அப்படியே பல்லாவரம் வாடிக்கையாளர் தொழிற்சாலைக்குப் போய் விட்டுத் திரும்பும் போது அமெரிக்க நூலகத்தின் புத்தகங்களின் காலக்கெடுவும் தாண்டி விட்டது உறைக்க இன்று விட்டால் இன்னும் தாமதமாகி விடும் என்று நேராக மாலை வேளை போக்குவரத்தில் கலந்தேன்.

தூதரகத்துக்கு அருகில் போக அண்ணா மேம்பாலத்தைத் தாண்டி U திரும்பி வந்தால் விசா வாங்க காத்திருப்பவர்களை சாலை முனையில் கிட்டத்தட்ட அரை கிலோ மீட்டர் தொலைவில் நிறுத்தியிருந்தார்கள். கல்லூரியில் படிக்கும் போது தூதரக வெளிக் கதவுக்கு அருகில் சுவரோடு ஒட்டிக் கொண்டு வரிசையில் காத்திருப்பவர்களைப் பார்த்து கோபமாக வரும். மதித்து உள்ளே உட்கார இடம் கொடுத்து நேர்முகம் நடத்தினால் என்ன என்று தோன்றும். உண்மை நிலவரம் என்னவென்று யாரையும் விசாரித்ததில்லை. 'அமெரிக்காவுக்குப் போக வேண்டும் என்றால் இப்படிக் காத்துக் கிடந்து அனுமதி வாங்கிப் போக மாட்டேன்' என்று அலட்டிக் கொள்வேன்.

இப்போதைய நிலைமை இன்னும் மோசம். 'வரிசை எல்லாம் கிடையாது, நேரம் குறிப்பிட்டு வரச் சொல்லி விடுகிறார்கள் என்று யாரோ சொல்லியிருந்தார்கள்.' திரும்பவும் ஆரம்பித்து விட்டதா?

வண்டியை தேவாலயத்துக்கு முன்பு நிறுத்தி விட்டு இறங்கி நடக்கும் போது தொலை பேசி அழைப்பு. பேசிக் கொண்டே நுழைவாயிலின் அருகில் வந்தால் காவலருக்குப் பொறுக்கவில்லை. பேச்சை நிறுத்தி விடும்படி கையாட்டினார். உடனேயே அணைத்து விட்டு கூண்டுக்குள் இருந்தவரிடம் அடையாள அட்டையைக் காட்டி விட்டு வழக்கமான நாட்டியமாடுதலுக்குள் நுழைந்தேன். பையைப் பரிசோதிக்க, புத்தகங்களைக் கூடப் புரட்டிப் பார்க்க, சட்டைப் பைகளைத் தடவிப் பார்க்க என்று ஒவ்வொரு முறையும் தெரிந்தாலும் பழக்கமாகி விடாத நடைமுறைகள்.

நேற்று ஒரு ஆறுதல். இங்கு வரப்போவது இதுதான் கடைசித் தடவை. உறுப்பினர் அட்டை அக்டோபர் 13ம் தேதி காலாவதியாகிறதாம். அதைப் புதுப்பிக்க வேண்டாம் என்று முடிவுடன் வந்திருந்தேன். அதைத் தம்பட்டம் அடிக்க வேண்டும் என்று ஆசை இருந்தாலும் வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லைதான். செல்பேசியைப் பைக்குள் போட்டு மூடி ஒப்படைத்து விட்டுப் புத்தகங்களை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு திருப்பிக் கொடுத்து விட்டுப் புதுப்பிக்க போவதில்லை என்று சொல்லி விட்டுக் கை வீசி திரும்பினேன். நானூறு ரூபாய்களும் மிச்சம்.

'புத்தகம் திருப்ப மட்டும்தான் என்றால் உள்ளே வர வேண்டிய தேவையே இல்லை. வாசலிலேயே கொடுத்து விடலாம்' என்று சொன்னார் நூலகத்துக்கு வெளியே இருந்த காவலர். ஆமாமா உள்ளே வருவதற்கு ஆசையா என்ன!

வலையிணைப்புக் கருவியைப் பையின் பக்கவாட்டு அறையில் போட்டு விட்டு வீட்டிலும், அலுவலகத்திலும் தேடிக் கொண்டிருந்தேன். அது நேற்றுப் பையினுள் அகப்பட்டுக் கொண்டது.

கடையில் வேலை பார்க்கும் பெண்ணுக்கு மேல் நிலைப் பள்ளி பாடப் புத்தகங்கள் வாங்கிப் போக வேண்டும். அப்படியே அண்ணாசாலைக்குப் போய்ப் பார்க்கலாம் என்று கதீட்ரல் சாலையில் தொடர்ந்தால். சிறிது நேரம் போனதும் லஸ் முனை பழைய புத்தகக் கடைகள் நினைவுக்கு வந்தன. இன்னும் சிறிது தூரத்தில் திருவல்லிக்கேணியில் சில மாதங்களுக்கு முன்பு போய் வந்த புத்தகக்கடைகளை நாட முடிவு செய்தேன்.

கடற்கரை சாலை, குடிசை மாற்று வாரிய கட்டிடம். அடுத்தது பதிவர் பட்டறை நடந்த வளாகம், சேப்பாக்கம் அருகில் திரும்பி பெல்ஸ் சாலை வழியாக வந்த திசையில் ஓட்டினேன். அந்த சாலையில் மறுமுனையில் அடுத்தடுத்து இரண்டு பழைய புத்தகக்கடைகள்.

'இப்பல்லாம் பள்ளிக்கூடத்திலேயே இலவசமா கொடுத்துர்றாங்க, நாங்க இந்தப் புத்தகங்களை வாங்கி வைக்கிறதே இல்லை'

உள்ளே போய்த் தேடி ஆங்கில வழிப் பாட நூல்கள் இருப்பதாக எடுத்து அடுக்கினார். தேடிப் பார்த்ததில் பொதுத் தமிழ், தமிழ் துணைப்பாடமாக சிறுகதைத் திரட்டு, ஆங்கில பாடநூல், கணினியியல் புத்தகம் என்று கிடைத்தன. எல்லாம் 11ம் வகுப்புக்கானவற்றை எடுத்துக் கொண்டேன்.

'தமிழ் மீடியத்துக்கு எல்லாம் என்ன மவுசிருக்கு இப்போ! எல்லாரும் இங்கிலீசுதான் படிக்கிறாங்க'
'எல்லாத்துக்கும் பாதிப்பாதி விலை போட்டுக்கோங்க. நீங்களே சொல்லுங்க'

கூட்டிப் பார்த்து 32.50 காசு என்று சொன்னால் அவருக்கு கோபம் வந்து விட்டது. ஒரு புத்தகத்தை எடுத்து இதுவே 25 ரூபாயாச்சே என்று கடுப்பானார். எல்லாவற்றையும் சேர்த்து அவருக்கு 65 ரூபாய் வந்தது. 'அதானே 32.50 நான் சொன்னேன்' என்றதும் அவருக்குப் புரிந்தது. நான் பாதிப்பாதியாகக் கூட்டிச் சொன்னதை அவர் முழு விலை என்று நினைத்து விட்டிருக்கிறார்.

நூறு ரூபாய் தாளை நீட்டினால் இரண்டரை ரூபாய் சில்லறை இல்லை. 'சரி நாற்பது ரூபாய் எடுத்துக்கோங்க' என்று சொன்னால், முப்பது மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு மீதியைத் திருப்பி விட்டார். ஸ்காட் ஆடம்சின் டில்பர்டின் தத்துவங்கள் என்ற புத்தகம் இழுத்தது. வந்த வேலையைப் பார்ப்போம் என்று திடமாக வெளியேறி விட்டேன்.

எதிர்த் திசையில் திரும்பினால் பெரிய கடைகளும், நடைபாதை வியாபாரிகளும், எவரிடமும் பள்ளிப் புத்தகங்கள் இல்லை. பாடப் புத்தக நிலையத்துக்கு எழுதிக் கேட்கலாம்.

அப்படியே சங்கீதாவில் இடியாப்பம். பல கடைகளில் கிடைக்கும் ஒரே மாதிரியான, முன் தயாரிப்பை ஆவியில் வேக வைத்தது போல் இல்லாமல் புதிதாகச் செய்தது போல இருந்தது. கிளம்பி அண்ணா சாலை வழியே, எவ்வளவு போக்குவரத்து இடைஞ்சல்கள் வந்தாலும் சலித்துக் கொள்ளக் கூடாது என்று நினைத்துக் கொண்டே வந்து திநகர் அருகில் வலது புறம் திரும்பினேன்.

சிஐடி நகர் வழியாகப் போய் ரயில் பாதையைக் கடந்து மேற்கு மாம்பலம், அசோக் நகர் வந்து ஏதோ தவறான திரும்பல்களில் மீண்டும் துரைசாமி தரையடிப் பாதை அருகில் வந்து விட்டேன். அதைக் கடந்து உஸ்மான் சாலை தொட்டு பனகல் பூங்கா அருகில் போனால் ஆற்காடு போகும் சாலை ஒருவழிப்பாதையாம். பூங்காவைச் சுற்றி வந்த வழியே திரும்பி சரியான திருப்பங்களில் புகுந்து லஷ்மன் சுருதி அருகில் 100 அடி சாலையை அடைந்து விட்டேன். குறுக்க வழியில் சீக்கிரம் போகலாம் என்று புறப்பட்டு தேவையில்லாத சுற்றுக்கள் சுற்றியிருந்தேன்.

மடிக்கணினி வெளியே போயிருக்க துணிப் பையுடன் வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தேன். சோம்பேறியாக அப்படியேப் படுத்துத் தூங்கி விட்டேன்.

காலையில் எழுந்து என்ன செய்வது என்ற சாக்கோடு ஆறு மணி நேரம் வரை புரளல். அதன் விளைவு நாளில் தெரியத்தான் செய்கிறது. அதிகாலை எழுத்து, வீட்டு வேலைகள் தரும் புத்துணர்ச்சியும் மனத் தெளிவும் இல்லாமல், எழுந்து பல் தேய்த்துக் நாளிதழ் படித்துக் குளித்துக் கிளம்பும் ஒரு மணி நேரத் தந்து விடுவதில்லை. அதற்கேற்ற மூளைச் செயல்பாடுதான் நாள் முழுதும் மிஞ்சுகிறது.

ஏழரை மணிக்குக் கிளம்பியாச்சு. உருப்படியாகத் துவைக்கத் துணிகளை ஊற வைத்தது மட்டும் நடந்தது. இப்படி நெருப்பு இல்லாமல் எப்படிப் பசித்து விடுகிறது?

முந்தைய நாட்களில் விட்ட இடத்திலிருந்து வேலைகள் தொடர்ந்தன. அறிக்கைகள் உருவாக்கும் நிரல் தொகுப்புகளை பிரித்து ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தேன். மதியத்துக்குள் ஓரளவு மேம்பாடு வந்து விட்டிருந்தது. ஒரு இடைவெளி விட்டு நாளை தொடர முடிவு. மதியத்துக்கு மேல் வாடிக்கையாளரின் உடனடித் தேவைகள்.

வாடிக்கையாளர்களில் பல விதம். பலாப்பழமாகக் கொடுத்து விட்டால் திறமையாக உரித்து சுளை தின்று விடுபவர்கள் ஒரு புறம். வாழைப்பழத்தையும் உரித்துக் கையில் கொடுத்தால்தான் சாப்பிட முன்வருபவர்கள் இன்னொரு புறம். முதல் வகையினர் வாயுள்ள பிள்ளைகள். தமது தேவைகளை திட்டி, அதட்டி, நல்ல படியாகச் சொல்லி நிறைவேற்றிக் கொள்கிறார்கள். இன்னொரு வகையினரிடம் நமது பொறுப்பும் வேலையும் அதிகம்.

அப்படிப் பட்ட வாடிக்கையாளர்களுக்கு நாமே கைப்பிடித்து நடத்தி மேம்பாடுகளைக் கொண்டு வருவோம் என்று முடிவு செய்திருந்தோம்.

மாலை வரை அப்படிப்பட்ப பணிகள். நாளையும் தொடர்ந்து விட்டு வெள்ளிக் கிழமை ராணிப் பேட்டை. இரண்டு பேர் ஏற்கனவே வாணியம் பாடிக்குப் போயாச்சு. நாளை இன்னொருவர் வாணியம்பாடிக்கு. இன்று பல்லாவரத்தில் இரண்டு பேர்.

மதியம் சாப்பாட்டு வேளையில் பழைய நண்பர் ஒருவர். சொந்தமாகத் தொழில் தொடங்கியிருக்கிறார். கூட்டாளி ஒருவருடன் சேர்ந்து நிறுவனம் ஆரம்பித்து இருவருக்கும் கடுமையான கருத்து வேறுபாடுகள், சச்சரவுகள் ஏற்பட்டுப் பிரிந்து ஆறு மாதங்களாகத் தனியாக இயங்கி வருவதாகச் சொன்னார். 22 பேர் வேலை பார்க்கிறார்கள். தோல் பொருட்கள் செய்து விற்கும் தொழில். ஆறு மாதங்களில் நல்ல அளவில் விற்பனை ஆகி விட்டதாகச் சொன்னார்.

பல ஆண்டுகளாக அறிமுகமான நண்பர். ஆரம்ப நாட்களில் புன்சிரிப்புகளுடன் நின்றிருந்த பழக்கம். சிறு குறுகிய காலம் நம்ம நிறுவனத்திலும் பணியாற்றியவர். வங்காளி. பேசிக் கொண்டிருந்து விட்டுக் கிளம்ப மனமில்லாமல் புறப்பட்டார். போய் வேலையைப் பார்ப்போம் என்று வலுக்கட்டாயமாக அனுப்பி வைத்தேன்.

'ஓனரா இருந்து பாருங்கன்னு எங்க குழுவினருக்குச் சொல்வேன்' என்று அவரது மேலாண்மை புரிதல்களை விளக்கிக் கொண்டிருந்தார்.

மாலையில் போய் டிவிஎஸ் பராமரிப்புச் சேவை கடைக்குப் போய் வண்டியை எடுத்து வந்தேன். 'டிவிஎஸ் வண்டிகள் இப்படித்தான். ஒரு தடவை பராமரிப்புச் சேவை போய் வந்தால் பளபளப்பு வந்து விடும்'

அப்படியே சின்ன வண்டியையும் விட்டு விட்டு வந்து விட்டோம். ஏழு மணிக்கு மேல் வேலை ஓடவில்லை. சில பதிவுகளைப் படித்துப் பார்த்தேன். அலி டேவிசின் பதிவுகளை இன்னொரு முறை படித்து முடித்து விட்ட பிறகு அது பற்றிய பதிவையும் வெளியிட்டு விட்டேன்.

பல மாதங்களுக்கு முன்பு எழுதியிருந்த சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலங்கள் பற்றிய கட்டுரைக்கும் விடிவு வந்தது. நான்காக பிரிந்து விட்டது. இன்னும் தொடர்ந்து எழுதக் கூட லாயக்கான ஒன்று.

இரண்டு மூன்று வாரங்களாக பணியில் கவனச் சுணக்கம். சின்னச் சின்ன வேலைகள் மறந்தே போயிருக்கின்றன. நினைவுத் திறமையில் எதையும் விடாமல் செய்து விடுகிறோம் என்ற பெருமைக்குப் பங்கம். காலையில் எழுந்திருப்பதிலும் நேரக்கட்டுப்பாட்டிலும், வேலைகளை முடிப்பதிலும் இருக்கும் சுணக்கம்தான் எங்கும் நீள்கிறது.

'ஏதாவது ஒன்றை செய்யாமல் விட்டு விட்டால் அது போனது போனதுதான். அதைப் பிடித்துத் தான் செய்ய யாரும் இல்லாத சூழலில் இழப்புகள் ஈடு இல்லாமல் போய் விடும்'

நந்தா இந்திய வரலாறு குறித்தத் தமது தொடரை ஆரம்பித்திருக்கிறார். உண்மைத் தமிழன் தமிழில் கிரிக்கெட் நேர்முக வர்ணனை குறித்து வழக்கம் போல நீளமாக எழுதியிருந்தார். செல்லாவின் நச்சென்ற பதிவுகளும், டோண்டு சாரின் சீண்டி விடும் பதிவுகளும் விடாமல் தொடர்கின்றன. என் கதையுலகத்தில் பொறியியல் கல்லூரி நடைமுறைகள். விட்டு விட்டப் பகுதிகளைப் படித்து முடித்தேன். வங்கி குறித்த தொடர் போல ஆழம் தெரியவில்லை.

செந்தழல் ரவி, லக்கிலுக் படிக்கச் சலிக்காத பதிவுகள். வவ்வால் வழக்கம் போல ஆராய்ந்து சேது சமுத்திரத் திட்டம் குறித்து புள்ளி விபரங்களுடன் விளக்கியிருந்தார். இப்படி இல்லாமல், ஆழம் பத்தாது, கப்பல் போக முடியாது என்று கருத்துக்கள் மிதந்து கொண்டிருப்பது நமது தலைவிதி.

வீட்டுக்கு வந்து உடனேயே தூங்கி விடாமல் எழுத முடிவு. துணையாக மற்றவை என்ற அடைவில் அடைந்திருந்த பாடல்கள். சுமாரான பாடல்கள்.

நாளைக் காலையில் 4 மணிக்கு எழுந்து விட்டால் 4.30 முதல் 5.30 வரை எழுத்து, 5.30 முதல் 7 மணி வரை வீட்டு வேலைகள் துணி துவைத்தல், குளித்தல், ஏழரைக்கு அலுவலகத்துக்குக் கிளம்பி விட வேண்டும்.

வாடிக்கையாளர்களுக்குத் தேவையான கோப்புகளை எடுத்துப் பார்த்து அனுப்பி விட்டு ஒன்பதரையிலிருந்து தொலைபேசி அழைப்புகள் விசாரிப்புகளைத் தொடரலாம். மதியத்துக்கு மேல் ஒரு வாடிக்கையாளர் இடத்துக்கு. வெள்ளிக் கிழமை பயணத்துக்குத் தயாரிப்புகள். வெள்ளிக் கிழமை ராணிப்பேட்டையில்.

சனி, ஞாயிறு சென்னையில்.

350

நாலரை மணிக்கு வெளியே கிளம்புகிறார் ஒருவர். குளித்து நறுக்காக உடை உடுத்துக் கிளம்ப வேண்டுமானால் மூன்றரைக்கே எழுந்திருக்க வேண்டும். பொதுவாக காலையில் நேரங்கழித்து எழுந்திருப்பவர்கள் ஒரு நாள் சீக்கிரமாக எழுந்து வெளியே போனால் ஆச்சரியப்பட்டுப் போவார்கள். நகரின் பல இடங்களில் வாழ்க்கை சுறுசுறுப்பாக ஆரம்பித்து விட்டிருக்கும்.

பள்ளியில் படிக்கும் போது தேசிய மாணவர் படை பயிற்சி வகுப்புகள் காலையில் ஆறே முக்கால் முதல் எட்டே கால் வரை நடக்கும். வீட்டிலிருந்து 4 கிலோமீட்டர் தூரம். ஐந்தரை, ஐந்தே முக்காலுக்குக் கிளம்பினால் ஆறரைக்குப் போய்ச் சேர்ந்து விடலாம். மொடமொடப்பான காக்கி உடுப்புகளுடன் கிளம்பி விடுவேன். இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒரு ஆண்டுக்கு மொத்தம் 40 வகுப்புகள் என்று நினைவு. அவற்றில் சில சிறப்புப் பயணங்களில் கழிந்து விடும். சில வகுப்புகள் மாலையில் ஐந்து முதல் ஆறரை வரை நடந்தன. கூட்டிக் கழித்துப் பார்த்தால் எட்டாவது ஒன்பதாவது படிக்கும் போது ஆண்டுக்கு 30 தடவைகள் அதிகாலையில் கிளம்பியிருப்பேன்.

தாமதமாகப் போகக் கூடாது என்ற உணர்வு அப்போதும் இருந்தது. தண்டனையிலிருந்தும், கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்வதிலிருந்தும் தப்புவதற்கே அதில் கவனமாக இருப்பேன். அதன் நியாயங்கள் தேவைகளை உணர்ந்ததில்லை. அதே நேரத்தில்தான் ராஜாக்கமங்கலத்திலிருந்து ஈஸ்வரன் என்ற முன்னாள் ஓய்வு பெற்ற இந்தி ஆசிரியர் இந்தி வகுப்புகளை ஆரம்பித்தார்.

வாரத்துக்கு மூன்று நாட்கள் மாலையில் வகுப்புகள் நடக்கும். முதல் நாள் முப்பதுக்கும் மேற்பட்டோர் கூடியிருந்தனர். பிராதமிக் தேர்வு முதல் கட்டம். அந்தத் தேர்வு எழுதியது பத்து பதினைந்து பேர்தான் என்று நினைவு. அதன் பிறகு மத்யமா வகுப்புகளுக்கு நான்கைந்து பேர்தான். ராஷ்டிரபாஷா வகுப்பில் பள்ளி ஆசிரியர் ஒருவரின் வேறு பள்ளியில் படிக்கும் இரண்டு பையன்களும் வந்ததால் ஆள் தேறியது. இரண்டு பேர்தான் எழுதியதாக நினைவு. பிரவேசிகா நடத்த அவருக்கு ஆர்வம் இல்லை.

பள்ளியிலேயே பணி புரியும் ஆசிரியர் ஒருவரிடம் சொல்லித் தர ஏற்பாடு செய்தார்கள் அம்மா. அவரும் ஒரு ஆளுக்கு எப்படி நடத்துவார்! இன்னொரு ஆசிரியரின் மகளுக்கும் வகுப்புகள் வேண்டும் என்று அவர்கள் வீட்டு மாடி அறையில் நடத்த ஆரம்பித்தார். பிரவேசிகாவும் எழுதி முடித்ததும் அதற்கு மேல் தொடரவில்லை. பிரவீன், விசாரத் என்று இன்னும் இரண்டு படிகள் உண்டு போலிருக்கிறது.

புதிய மொழிகள் கற்றுக் கொள்வதில் மற்ற விஷயங்களைப் போலவே நான் மெதுவாக ஓடுபவன்தான். நூறு மீட்டர் ஓட்டப் பந்தயங்களை விட 27 மைல் மாரத்தான்கள்தான் ஒத்து வரும். அப்படி நான்கு தேர்வுகள் முடித்த பிறகும் இந்தி மொழிப் புலமை வந்து விடவில்லை. மத்தியப் பிரதேசத்தில் வேலைக்குப் போய் அந்தச் சூழலில் மூழ்க ஆரம்பித்த பிறகுதான் பேச்சுச் சரளம் வந்தது. அதற்குப் பிறகு பல சூழல்களில் இந்தி பேசும் வாய்ப்புகளைத் தவற விட்டு இன்று ஆரம்ப நிலை உரையாடலுக்குப் பொருத்தமாகவே இருக்கிறது என்னுடைய அறிவு. நன்றாக பேசவும், எழுதவும் திறமையை வளர்த்துக் கொள்வது நன்றாக இருக்கும்.

'எந்த அறிவும் வீணாகப் போகாது' என்பது அப்பா ஆழமாக உணர்த்திய ஒன்று. 'அதற்காகக் கண்டதை எல்லாம் கற்றுக் கொள்ள முடியுமா, இருக்கும் நேரத்தில் தேர்ந்தெடுத்துதான் கற்க வேண்டும்' என்பது சரியாக இருந்தாலும். கற்காமலேயே இருப்பதை விட ஏதாவது ஒன்றைக் கற்றுக் கொள்ள முடியும்.

டாடாவில் ஒரு ஆண்டு பயிற்சிக் காலம் முடிந்து வேலை நிரந்தரம் செய்வதற்கான நேர்முகம். நிறுவனத்தின் இயக்குனர் ஒவ்வொருவரிடமும் நேரடியாகப பேசி பணி நிரந்தரத்துக்கான கடிதத்தை முடிவு செய்ய விரும்பினார். என்னைப் பற்றிய மதிப்பீட்டில், உற்பத்தித் தளத்தில் இருந்த மேலாளர் என்னுடைய மொழித் திறனை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று குறிப்பிட்டிருப்பதாகச் சொல்லி, அதற்கு விளக்கம் கேட்டார்.

'தென்னிந்தியாவிலிருந்து வந்திருப்பவர்களுக்கு இந்தி தெரியாது என்று குத்துமதிப்பாக எல்லோருக்கும் அப்படி எழுதியிருப்பார், நான் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு மேலாக இந்தி முறையாகப் படித்து வந்தவன். என்னுடைய இந்தி பேசும் நேர்த்தி இந்த மதிப்பீட்டை எழுதிய மேலாளரதை விட அதிகம்' என்று துடுக்காகப் பதில் சொல்லி விட்டேன். இயக்குனரும் சிரித்து ஏற்றுக் கொண்டார்.

அதே இயக்குனர்தான் என்னுடைய பணிப் பாதையையும் மாற்றி அமைத்தவர். வாடிக்கையாளர் சேவைப் பிரிவில் தோல் துறை பட்டதாரிகளை புகுத்த வேண்டும் என்று அவரது எண்ணம். வாடிக்கையாளர்களுடன் பேசும் போது தோலைப் பற்றித் தெரியாமலேயே கதை விடுகிறார்கள் என்று கடுப்பு. அதற்கு யாரை அனுப்பலாம் என்று பார்த்து எங்களுக்கு முந்தைய ஆண்டு சேர்ந்திருந்த ஒருவரைக் கேட்டிருக்கிறார்கள். 'என்னை மார்கெட்டிங் எல்லாம் அனுப்பவதாக இருந்தால் நான் வேலையை விட்டு விடுவேன்' என்று சொல்லி விட்டாராம்.

அவரைத் தவிர்த்து மார்கெட்டிங்கிற்குள் நுழைய கான்பூரைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணும் ஆர்வமாக இருந்தார். ஆனால் மார்கெட்டிங் பிரிவு மேலாளருக்கு பெண் அதிகாரியை சேர்த்துக் கொள்ள விருப்பமில்லை. நான் நுழைந்த பிறகு சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

குறிப்பிட்ட காலத்தில் வாடிக்கையாளர் சேவைப் பிரிவில் இருக்கும் யாருக்கும் ஆங்கிலம் தவிர்த்த பிற ஐரோப்பிய மொழிகள் தெரியாது என்று அறிந்து இயக்குனருக்கு பித்து பிடித்து விட்டது. பிற மொழிகள் தெரிந்தவர்கள்தான் மார்கெட்டிங்கில் பணி புரிய முடியும் என்று சொல்ல ஆரம்பித்தார். அப்படி ஆவணங்களைப் புரட்டியதில் எனக்கு ஜெர்மன் மொழி தெரியும் என்பதைப் பார்த்து விட்டார் போலிருக்கிறது.

அவரைத் தவிர துணைத் தலைவர் பதவியில் இருப்பவருக்கும், மற்ற மேலாளர்களுக்கும் என்னை உற்பத்தித் துறையிலிருந்த அனுப்ப விருப்பம் இல்லை போலிருக்கிறது. எனக்கும் பொதுவான கொள்கையின் படி, உழுதுண்டு வாழ்வாரே வாழ்வார் என்ற கருத்தின்படி உற்பத்தித் துறைதான் உண்மையான உழைப்பு, சேவைத் துறை எல்லாம் வெறும் வாய்ப் பந்தல் போடும் பணிதான் என்று மறுப்பு.

துணைத்தலைவரையும், அவருக்கு மேலான இயக்குனரையும் தவிர மற்ற யாரையும் பொருட்படுத்த வேண்டாம் என்று எங்கள் குழுவினரின் அதிகாரபூர்வமற்ற முடிவு. அங்கு நிலவிய தளர்வான மேலாண்மை சூழலில் ஆரம்ப நிலை அலுவலர் கூட இயக்குனருக்குத் தொலை பேசி சந்திக்க நேரம் கேட்டுப் போய்ப் பேசிக் கொள்ளலாம். துணைத் தலைவரோ எப்போதுமே உற்பத்தித் தளத்தில்தான் சுற்றிக் கொண்டிருப்பார். மற்றவர்கள் எல்லாம் கிட்டத்தட்ட அவரின் பார்வையில் நேரடியாகப் பட்டுக் கொண்டிருப்பார்கள்.

மாலையில் பேருந்தில் உட்கார்ந்திருக்கும் போது வாடிக்கையாளர் சேவைப் பிரிவில் சேர்ந்திருந்த சந்தீப் என்பவருக்கு ஜெர்மன் வகுப்புகள் எடுக்க ஒத்துக் கொண்டிருந்தேன். நிறுவனம் முழுவதும் பிற மொழிகள் கற்பதில் ஆர்வம் காட்டிய நாட்கள் அவை. அதை ஒரு நாள் பார்த்து விட்ட துணைத் தலைவர் 'நீ மார்கெட்டிங்குக்குப் போக வேண்டியதுதான்' என்று சொன்னதும், என்ன பேசுவது என்று புரியாமல் ' இல்ல சார், நான் புரொடக் ஷனிலேயே இருக்கிறேன்' என்று மென்று விழுங்கினேன். அதன் பிறகு அவரும் வற்புறுத்தவில்லை.

சில நாட்கள் கழித்து வழக்கம் போல உற்பத்தித் தளத்தில் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் போது, இயக்குனரும், துணைத்தலைவரும் வழக்கம் போல மதிய உணவை முடித்து விட்டு உணவகத்திலிருந்து வந்து கொண்டிருந்தார்கள். அப்படி அவர்கள் வருவதை எதிர்பார்த்திருந்தாலும், அவர்கள் எதிரில் போய் விடாமல் தூரமாக ஒதுங்கி விடுவது வழக்கம். எதிர்ப்பட்டால் வணக்கம் சொல்ல வாயைத் திறக்க வேண்டுமே. பேசுவதற்கு அவ்வளவு தயக்கம்.

அன்றைக்கு என்றும் இல்லாத திருநாளாக நான் நின்று கொண்டிருந்த பகுதிக்கு அருகில் இரண்டு பேரும் தாமதித்து, துணைத்தலைவர் என்னைக் கையசைத்துக் கூப்பிட்டார். என்னவோ ஏதோ என்று அருகில் வந்தால் 'ஏம்பா மார்கெட்டிங்குக்குப் போறியா' என்று அன்பாகக் கேட்டார் இயக்குனர். 'இல்ல சார்,...' என்று இழுத்ததும், 'அதெல்லாம் இல்லை, நீ வந்து என்னை அறையில் பார்' என்று விட்டுப் போய் விட்டார்.

'இது என்ன வம்பாப் போச்சு' என்று என் பேயறைந்த முகத்தைப் பார்த்த துணைத்தலைவர், 'ஒண்ணும் கவலைப்படாதே, போய்ப் பார்த்து தைரியமா ஒன் கருத்தைச் சொல்லு. நான் பார்த்துக்கறேன்' என்று தைரியம் சொன்னார்.

படியேறி முதல் மாடியில் இருந்து முதல் அறைக்கு அருகில் போனேன். அவருக்கென்றிருந்த அந்த பெரிய ஹாலின் மறு கோடியிலிருந்த மறைக்கப்பட்ட அறையில் உட்காராமல், மற்ற உயர் அதிகாரிகளுக்காக வரிசையாக அமைத்திருந்த தடுப்புகளில் ஒன்றில்தான் இவர் உட்காருவார். மூடி அறைகளாக இருந்தவற்றின் கூரைகளை அகற்றி தடுப்புகளாக மாற்றியதும் அவர்தானாம். வெளிப்படையான மேலாண்மை வேண்டும் என்று.

தாடி மீசை, குள்ளமான உருவம். பெரிய சிந்தனையாளர். கிட்டத்தட்ட கடவுளாக மதிப்போம். பரிவாக உள்ளே அழைத்து உட்கார வைத்துப் பேச ஆரம்பித்தார்.

'என்னதான் இருந்தாலும் உற்பத்தித் துறையில்தானே இறுதி அதிகாரம் இருக்கிறது. நாங்க செஞ்சு கொடுக்கா விட்டால் மார்கெட்டிங்கில் எதை விப்பாங்க. அதான் நான் மார்கெட்டிங்குக்கு வர விரும்பவில்லை ' என்ற என் தத்துவத்தை அவிழ்த்து விட்டேன்.

தவறான அணுகுமுறை. நம்மை விட பல ஆண்டுகள் அந்த ஜல்லியடிப்புகளில் கை தேர்ந்தவர் அவர். அவரது களத்தில் போய் மாட்டிக் கொண்டேன். 'அப்படியா, உற்பத்தியில் தொழிலாளி வேலை செய்துதான் தோல் உருவாகிறது. அவங்க செஞ்சு கொடுக்கா விட்டால் உன்னை மாதிரி தொழில் நுட்ப அதிகாரிகளுக்கு என்ன வேலை. அதனால நீயும் தொழிலாளி ஆகிறாயா?' என்று மடக்கி விட்டார்.

'வாடிக்கையாளருடன் உறவாடுபவர்தான் எல்லா முடிவுகளையும் எடுக்க முடியும். உற்பத்தியில் இருப்பவர்களும் நீ சொல்வதைத்தான் கேட்க வேண்டியிருக்கும் ' என்று உடனேயே என்னை வணிகப் பிரிவில் சேர்த்துப் பேச ஆரம்பித்து விட்டார்.

'நிறைய இடங்களுக்குப் பயணம் போகலாம். இப்போதெல்லாம் அப்படி உலகம் சுற்றுவது எனக்குக் கடுப்பாக இருந்தாலும், உன்னைப் போன்ற இளைய வயதில் அது மிக பயனுள்ளதாக இருக்கும்' என்று ஆசை காட்ட ஆரம்பித்தார்.

நம்ம வாதம் தோற்றுப் போச்சே என்ற சோகத்தில் இருந்த எனக்கு வேறு எண்ணங்களும் ஓடவில்லை, பேச்சும் எழவில்லை

'இன்னிக்கே ஒரு அலுவலக உத்தரவு வெளியிட்டு உன்னை மார்கெட்டிங்குக்கு பணி மாற்றம் செய்வதாக அறிவித்து விடுகிறேன்' என்று அப்போதே மனிதவளத் துறை அதிகாரியை அழைத்து கடிதம் அடிக்கச் சொல்லி விட்டார். அரை மணி நேரத்துக்குள் வாழ்க்கையின் போக்கே மாறி விட்டது. அன்று மாலைக்குள் நிறுவனத்தின் எல்லா அறிவிப்புப் பலகைகளிலும் என் பெயர் ஏறி விட்டது.

1200 பேர் வேலை பார்த்த இடத்தில் அது வரை பேசியே இராத மற்ற பிரிவினர் எல்லாம் யார் அந்த சிவகுமார் என்று கேட்டு பேச ஆரம்பித்தார்கள். ஒரே நாளில் எல்லோருக்கும் தெரிந்த முகமாகி விட்டேன்.

துணைத்தலைவருக்கும் ஆச்சரியம்தான். இப்படி ஒரே சந்திப்பில் ஆளை மாற்றி விட்டாரே என்ற வியப்பும் கொஞ்சம் வருத்தமும். 'உற்பத்தித் தளத்தில் இவ்வளவு நன்றாக வேலை பார்க்கும் அவனை ஏன் மார்கெட்டிங்குக்கு அனுப்புகிறீர்கள்' என்று கேட்ட மேலாளர்களிடம், 'அவரிடம் போய் ஆமாம் சொல்லி விட்டு வந்து விட்டான் நான் என்ன செய்ய முடியும்' என்ற சொன்னாராம்.

பழக்கம் இல்லாத புது பிரிவில் புது வேலைகளைக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய தேவை. ஆவணங்கள் தயாரிப்பது, கணக்குகள் போடுவது, தகவல்கள் திரட்டுவது, அறிக்கைகள் எடுப்பது, தொலைபேசியில் பேசுவது என்று பல விஷயங்களைக் கற்றுக் கொள்ள ஆரம்பித்தேன். தொலை பேசி அருகில் அடிக்க ஆரம்பித்தால் அவசர அவசரமாக தள்ளிப் போய் விடும் பழக்கத்தினனான எனக்கு ஒரு ஆண்டுக்குள் தனி இணைப்பு, தொலைபேசிப் பெண் மூலமாக வாடிக்கையாளர் கூப்பிடுவது என்று போய் விட்டது.

அந்தப் பிரிவு மேலாளரோ மேலதிகாரிகள், குறிப்பாக அந்த இயக்குனரின் முடிவுகளை தெய்வ கட்டளையாக மதிப்பவர். அவருக்கு உதவியாளராக இருந்து பதவி உயர்வு பெற்று வாடிக்கையாளர் சேவைப் பிரிவு தலைவராகியிருக்கிறார். நான் இயக்குனரின் விருப்பத்தின்படி விற்பனைப் பிரிவுக்கு வந்திருப்பதாக அறிந்ததும் எனக்கு எல்லாவிதமான பயிற்சிகள், விபரங்கள் அளிக்க ஆரம்பித்து விட்டார். தினமும் காலையில் நடக்கும் உற்பத்தித் துறை சந்திப்புக்கு என்னையும் அழைத்துப் போவார். துணைத்தலைவர், உற்பத்தித்துறை உயர் மேலாளர்கள் இருவர், மூலப்பொருள் துறை பொறுப்பாளர், வாங்கும் பிரிவு உயர் மேலாளர். உற்பத்தித்திட்டமிடல் பிரிவின் உயர் மேலாளர் என்று உயர்நிலை சந்திப்பு அது.

கிட்டத்தட்ட இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு இடையில் ஓரிரு இடைவெளிகளைத் தவிர்த்து அந்த சந்திப்பில் பங்கு கொண்டதன் மூலம் நிறுவனம் எப்படி இயங்குகிறது என்று பல விபரங்கள் புரிந்தன. அந்த கூட்டத்தில் கலந்து கொள்பவர்களுக்கு மதிப்பே தனி. என் கூட வேலை பார்ப்பவர்களிடமிருந்து ஒரு படி மேலே போய் விட்டேன்.

'நான் அங்கே போய்க் கேட்டுக் கொண்டு வந்து திரும்பிச் சொல்வதை விட இவனையும் சேர்த்துக் கொண்டால் நல்லது' என்று மேலாளர் காரணம் சொன்னார்.

அழுத்தங்கள்

அப்பாடா, மூச்சு விட ஒரு இடைவெளி. மூன்று நாட்கள் விடுப்பாக ஊர் சுற்றப் போய் திரும்பி வந்ததிலிருந்து எப்படி நாட்கள் ஓடின என்றே தெரியவில்லை. புதன் கிழமை தாமதமாக அலுவலகம் போய் நாள் முழுதும் வேலை பார்த்து விட்டு மாலையில் திரும்பி வந்து அந்தக் களைப்புக்கு வியாழன் காலையில் நேரம் கழித்து எழுந்திருந்து அன்று மாலையில் பெரியமேட்டில் சந்திப்பை முடித்து விட்டுத் திரும்பும் போது இரவு நேரமாகி தூங்க நேர்ந்தது.

வெள்ளிக் கிழமை விடியும் போதே வினோதமாக விடிந்து, கவனிக்காமல் விட்டவை எல்லாம் வந்து கடித்துக் கொண்டிருந்தன. மதியத்துக்கு மேல் பெரியமேட்டில் சந்திக்கப் போன வாடிக்கையாளர், குற்றம் குறைகளை எல்லாம் பிட்டு பிட்டு வைத்து விட்டார். 'இந்த சூழலில் உங்களைத் திருத்திக் கொண்டால்தான் வேறு போட்டியாளர்கள் வரும் போது தாக்குப் பிடிக்க முடியும்' என்று ஆறுதல் வேறு. சொன்னது எல்லாம் சரியான குறிப்புகள். பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு கேட்டுக் கொண்டு, எல்லாவற்றையும் திருத்திக் கொண்டு விடுவதாகச் சொல்லிக் கிளம்பினேன்.

கடந்த மூன்று மாதங்களில் அவர்கள் தொழிற்சாலைகளில் ஒரு புரட்சியே நிகழ்த்திக் காட்டியிருக்கிறோம். அது அவருக்கும் தெரியும். இப்போது அன்னியச் செலவாணி நாட்டியத்தில் காசை இழுத்துப் பிடிக்க வேண்டிய கட்டாயம். அதனால் கறாராக இன்னும் சிறப்பான சேவை கேட்கிறார். காசு எங்கும் போய் விடாது என்ற நம்பிக்கை. இருந்தாலும் உடனடி நெருக்கடி கடுப்பாக்கியது.

வெளியில் இறங்கி அலுவலகத்துக்குத் திரும்பும் வழியில் ராணிப்பேட்டையிலிருந்து ஒரு வாடிக்கையாளர் தொலைபேசி, மென்பொருள் அறிக்கையில் இருந்த தவறால் அவர்கள் பணியில் பெரிய குழப்பம் நிகழ்ந்து விட்டதாகச் சாடினார். நமக்குச் சிறு வழு, அவருக்கு தலையில் இடியே விழுந்தது போல. அலுவலகம் போய்ப் பார்த்தால் நம்ம குழப்படிதான். உற்பத்திச் சாலை சூழலை நன்கு புரிந்திருந்ததால் அவர்களின் கோபமும் புரிந்தது.

அடுத்த நாள் காலையில் நேரில் போய் அறிக்கையைச் சரி செய்து விட்டு நிறுவனத் தலைவரையும் பார்த்துப் பேசி விடுவது என்று முடிவு செய்தோம். வழக்கத்துக்கு மாறாக சனிக்கிழமை காலையில் ராணிப்பேட்டை பயணம். நிகழ்ந்த தவறுக்கு வருந்தி இனிமேல் அது போல நடக்காமல் பல நடவடிக்கைகளை ஆரம்பித்தோம். இழப்புக்கு ஈடாக அபராதம் கொடுக்கவும் தயாராகப் போனோம்.

அங்கு முந்தைய நாளே அழுத்தம் எல்லாம் வெடித்து வடிந்து போய் எல்லோரும் ஓய்ந்து போயிருந்தார்கள். நிறுவனத் தலைவர், அது வரை கணினி அறை பக்கம் எட்டியே பார்த்திராத உற்பத்தித் துறை தலைமை மேலாளர் எல்லோரும் வந்து என்னென்ன நடக்கிறது என்று கற்றுக் கொண்டு போனார்கள். நிகழ்ந்து விட்ட தவறே ஒரு படிக்கல்லாக அடுத்த நிலைக்கு எடுத்து போய் விட்டது.

காலையில் இருந்து மாலை ஐந்து மணி வரை அங்கு இருந்து விட்டு ராணிப்பேட்டையில் விட்டிருந்த பைக்கை சென்னைக்குக் கொண்டு வந்து விட முடிவுடன் கிளம்பினோம். பாதி தூரம் வரை கூட வந்தவர் ஓட்டினார். கையெழுத்து மங்கும் நேரத்தில் காஞ்சிபுரம் தாண்டி சுங்குவார் சத்திரம் வந்து விட்டிருந்தோம். மதியமும் சாப்பிடாத பசியில் அதற்கு முன்பிருந்த அறுசுவை விடுதியில் சாப்பிட்டு விட்டு நான் ஓட்ட ஆரம்பித்தேன்.

இருட்டி விட்டது. குளிர் காற்று, எதிரில் வரும் வண்டிகளின் முகப்பு வெளிச்சம் கண்ணைக் கூச வைக்க சமாளித்து ஓட்டி ஏழரை மணிக்கு போரூர் வந்து சேர்ந்தோம். அடுத்த நாள் ஞாயிற்றுக் கிழமையும் வேலை நாள். முந்தைய திங்கள் கிழமை விடுப்பு எடுத்து போய் விட்ட எல்லோரும் ஈடு செய்ய வேலைக்கு வந்தோம். 2 பேர் மட்டும் திங்கள் வேலை பார்த்ததால் ஞாயிறு விடுமுறை. அதிலும் ஒருவர் சில மணி நேரங்களுக்கு வந்து விட்டார்.

மென்பொருளின் வழுவால் பெரிய நம்பிக்கை இழப்பு ஏற்பட்டு விட்டது என்பது எல்லோரிடமும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. சனிக்கிழமை நான் இல்லாத போது கூட்டம் நடத்தி எல்லோரும் பேசிக் கொண்டிருந்திருக்கிறார்கள். ஞாயிற்றுக் கிழமை அதிகாலை இரண்டரைக்கு எழுந்து எழுத ஆரம்பித்தால் ஒரு மணி நேர இறுதியில் உட்கார முடியாமல் அலைத்தது.

இரண்டரை மணி நேரம் இரு சக்கர வண்டியில் உட்கார்ந்து கொண்டு வந்ததற்கு ஓய்வு வேண்டாமா! மூன்றரை போல படுத்தால் உடலில் அனல் அடித்தது. மின்விசிறியை அணைத்து விட்டு, ஒரு டி சட்டையைப் போட்டுக் கொண்டு போர்த்திக் கொண்டு படுத்து விட்டேன். அப்படியே எட்டரை மணி வரை போய் விட்டது. எல்லோரையும் வரச் சொல்லி விட்டு நாம் மட்டும் காய்ச்சல் என்று ஒழிந்து கொண்டால் நன்றாகவா இருக்கும்!

எட்டே முக்காலுக்கு எழுந்து குளிக்காமலே கிளம்பிப் போய் விட்டேன். அலுவலகத்தில் மின்சாரம் தடை பட்டிருந்தது. இரண்டு பேர் ஏற்கனவே வந்து விட்டிருந்தார்கள். ஒன்பதரை, பத்து மணிக்குள் இரண்டு பேரைத் தவிர் வர வேண்டிய எல்லோரும் வந்து விட்டார்கள். வழக்கத்துக்கு அதிகமான பரிவும் கவனமும் காட்டினார்கள். வேலையில் அக்கறை கொடி கட்டிப் பறந்தது. ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஞாயிற்றுக் கிழமையும் வேலை செய்யச் சொல்கிறார்களே என்று திட்டு விழுமோ என்று எதிர்பார்த்தால் அதற்கு எதிர்மறையான சுறுசுறுப்பு.

பல முறை சூடான தண்ணீர், மதியம் நல்ல சாப்பாடு என்று மாலைக்குள் உடல் இயல்புக்குத் திரும்பி விட்டிருந்தது. வேறு எந்த அலைச்சலும் வேண்டாம் என்று தங்கி விட்டதில் நல்ல ஓய்வு. மாலையில் நண்பன் ஒருவன் வந்து விட மூன்ற மணி நேரங்கள் ஓட்டமாக ஓடி விட்டன. கணினி, மின்னணு பொருட்களில் பயன்படும் சில்லுகள் எப்படித் தயாரிக்கப் படுகின்றன என்று ஒரு புத்தகத்தை தமிழில் எழுதிக் கொண்டிருக்கும் அறிவாளி அவன். எழுதியிருந்து ஓரிரு பகுதிகளைக் காட்டினான். எளிமையாகப் புரியும்படி வந்திருந்தது.

அவன் கிளம்பிய பிறகும் பதிவுகள் படிப்பதிலும் ஆங்கிலக் கட்டுரைகள் படிப்பதிலும் சிறிது நேரம் போனது. ஒன்பதரைக்கு மேல்தான் வீட்டுக்கு வந்து உடனேயே படுத்து விட்டேன். குடிக்க வாங்கி வைத்திருந்த தண்ணீர் நான்கு நாட்களுக்கு மேல் ஆகி விட்டிருந்தது.

காலையில் விழிப்பு வரும் போது ஐந்தரை மணி. எழுந்திருக்கும் போது ஆறு மணி. மூன்றாவது சுமையாக துணிகள் ஊறிக் கொண்டிருந்தன. குடிக்கும் தண்ணீர் வாளியில் எறும்புகள் படை எடுத்திருந்தன. அதைத் தூய்மை செய்து விட்டு வெளியே வந்து குழாயில் பிடிக்க முடியுமா என்று நோட்டம் விட்டால். சற்றுத் தொலைவில் இருக்கும் குழாயில்தான் வருகிறது என்று முன்னாள் காவலாளியின் மனைவி குடத்தில் எடுத்து வந்து கொண்டிருந்தார். கேட்டதும் ஊற்றிக் கொடுத்து விட்டார். பேசாமல் அவரிடம் ஒரு நாள் விட்டு ஒரு நாள் ஒரு குடம் தண்ணீர் எடுத்துத் தரச் சொல்லி விடலாம். வாரம் 20 ரூபாய் பாட்டில் தண்ணீருக்குக் கொடுப்பதற்குப் பதிலாக இவரிடம் மாதம் 100 ரூபாய்கள் கொடுத்து விடலாம்.

ஒவ்வொரு வேலையாக முடிய ஏழு பத்து ஆனது. அதன் பிறகு தியானத்தில் அமர்ந்து தெளிந்த அமைதியான மனதுடன் கிளம்பினேன். மொத்தம் 5 பேன்டுகள் ஆகி விட்டன. ஒன்று 12 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு டாடாவில் ஐரோப்பா பயணம் போகும் முன் தைத்த நீல நிற சூட்டுக்கான பேன்டு. அது கால் சட்டையாக பணி புரிய ஆரம்பித்து வெகு நாளாகி விட்டது. அதில் கால் பகுதியில் தையல் பிரிந்திருந்தது. இன்னொன்று மாமியார் எடுத்துக் கொடுத்தது. அதிலும் கால்பகுதி தையல் பிரிந்தது.

மூன்றாவது சாங்காயில் எடுத்திருந்த சீனப் பாணி தொள தொள கால்சட்டை. கொஞ்சம் இறுக்கிக் கட்டிக் கொள்ள வேண்டியிருந்தாலும் இன்னும் நன்றாகவே இருக்கிறது. வெளிர் நிறத்தினதான அதை அணியக் கொஞ்சம் சுணக்கம்தான்.

ஆக போன ஆண்டு தங்கச்சி எடுத்துக் கொடுத்து ஒன்று, போன மாதம் அம்மா,அப்பா எடுத்துக் கொடுத்தது ஒன்று என்று இரண்டுதான் திருப்தியானவை. முதலிரண்டின் தையல் பிரிவைச் சரி செய்து விட்டால் மொத்தம் 5 கால்சட்டைகள் ஆகி விடும். வாரத்துக்கு 2 என்று மாற்றிப் போட்டாலும், மூன்று வாரங்களுக்குப் பிறகுதான் ஒன்றைத் திருப்பிப் போட வேண்டியிருக்கும். நல்ல ஆடம்பரம்.

கதை என்னவென்றால் இன்று காலையில் பார்த்தால் இரண்டாவதும் மூன்றாவதும், நான்காவதும் தேய்க்கப் போயிருந்தன. ஐந்தாவது தோய்த்துப் போட்டிருந்தேன். முதலாவதை போட மனமில்லை. அண்ணன் திருமணத்தில் கிடைத்த பல இடங்களில் தையல் விட்டுப் போன ஒன்றைப் போட்டுப் போய் தேய்க்கும் கடையில் துணி வாங்கி மாற்றிக் கொள்ளலாம் என்று கிளம்பினேன்.

பசியான பசிக்கு ஹாட்சிப்சில் வழக்கமான 4 இட்லிகள். அவர்களுக்குப் பழகிப் போய் விடும். உள்ளே நுழைந்தாலே நான்கு இட்லிகளுக்கு சீட்டு அடித்துக் கொடுத்து விடுவார்கள். வழக்கமான உற்சாகத்துடன் இயங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். இந்தக் கிளையின் மேலாளர் வேலை செய்வதைப் பார்ப்பதே தனிப் பாடமாக இருக்கும்.

பொதுவாக ஞாயிற்றுக் கிழமை திங்கள் கிழமை காலைகளில் தேய்க்கும் கடைகளில் வேலை அதிகமாக இருக்கும். சனி, ஞாயிறுகளில் துவைக்கப்பட்ட துணிகள் வந்து சேரும். அந்தக் கூட்டத்தில் சேர்ந்து விடக் கூடாது என்று முயன்றாலும் சில நேரம் முடியாமல் போய் விடும். இன்றும் காலையில் துணி கிடைக்காமல். மதியத்துக்கு மேல் வாங்கிக் கொண்டேன். 9 துணிகளுக்கு 27 ரூபாய். விலை ஏறி விட்டிருக்கிறது போலிருக்கிறது.

மென்பொருள் நிரல் எழுதுவதின் அழகும் நளினமும் போகப் போக ஆழமாகப் புரிபட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. ஒவ்வொரு முடிவும் பல சாத்தியங்களில் ஒன்றுதான். இப்படி எடுக்கப்பட்ட முடிவுகளின் தொகுப்புகளில் ஆகச் சிறந்தது காலத்தை வென்று நீடித்து நிற்கும்.

அப்படியே முழுகிப் போய் விட்டேன். ஒவ்வொருவரும் தத்தமது பணிகளில் ஓடிக் கொண்டிருக்க நாள் நிறைவாகவே போனது. மதியத்துக்குச் சற்றுமுன் வியாழக்கிழமை சந்தித்த வாடிக்கையாளரிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு. அன்று பேசும் போது 'நாங்கள் முழுப் பொறுப்பு எடுத்துக் கொள்கிறோம். மாதத்துக்கு இவ்வளவு கொடுத்து விடுங்கள்' என்று சொல்லியிருந்தோம். யோசித்துச் சொல்வதாகச் சொன்னவர். இன்று அழைத்து 'ஏன் அந்தத் திட்டப் படி இன்னும் ஆள் யாரையும் அனுப்பவில்லை' என்று அதட்டுகிறார். 'கட்டணத்தை மட்டும் பேசிக் கொள்ளலாம் என்றுதான் சொன்னேன். இன்றைக்கு ஆள் போயிருக்க வேண்டுமே' என்று விரட்டினார். அவரிடம் மன்னிப்பு கேட்டு விட்டு நாளையிலிருந்து வேலையை ஆரம்பிக்க முடிவு செய்து விட்டோம்.

அடுத்த மூன்று மாதங்களில் நெருக்கடி அதிகமாகத்தான் போகிறது. எல்லோருமே ஏற்றுமதி வருமானம் குறைந்து போய்ச் செலவுகளில் கை வைக்க ஆரம்பிப்பார்கள். அதற்குக் கூட நி.வ.தி மென்பொருளின் தேவை அதிகமாக வேண்டும். இப்போது சேவை கொடுத்து வரும் வாடிக்கையாளர்களிடமே ஒட்டிக் கொண்டு பொருளையும் சேவையும் மெருகேற்றி, சுழற்சி மீண்டும் மேல் வரும் போது பளபளப்புடன் வெளி வர வேண்டும்.

சீனாவில் நிலைமை இன்னும் மோசமாம். நம்ம ஆட்களாவது பாதிக்கு மேல் ஏற்றுமதி ஐரோப்பாவுக்கு அனுப்புகிறார்கள். சீன ஏற்றுமதியாளர்களின் சந்தையே அமெரிக்காதான். ஐரோப்பாவிற்குள் நுழைய பல தடைகள். இறக்குமதி செய்பவர்கள் சீனத் தயாரிப்புகளுக்கு கூடுதல் வரி கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது.

சீனாவின் ரென்மின்பி இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அரசாங்க கட்டுப்பாடு தளர்த்தப் பட்ட பிறகு கிட்டத்தட்ட 10 ஆண்டுகளாக இருந்து வந்த 8.3 நிலையிலிருந்து சரிந்து சரிந்து இன்றைக்கு 7.5க்கு வந்து விட்டிருக்கிறது. 14% இழப்பு. ஆனால், அவர்கள் புத்திசாலியான தொழிலதிபர்கள். இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி அமெரிக்காவில் நிறுவனங்களையும் சொத்துக்களையும் வாங்க ஆரம்பித்து விடுவார்கள். அவற்றைப் பயன்படுத்தித் தம் தொழிலை விருத்திச் செய்து கொள்வார்கள்.

வல்லவனுக்குப் புல்லும் ஆயுதம் என்று சொல்வது போல எந்த சிக்கலும், நெருக்கடியும் திறமைசாலிக்கு என்ன பொருட்டு! அதையும் ஒரு வாய்ப்பாக எடுத்துக் கொண்டு கலக்க ஆரம்பித்து விடுவார். திறமை இல்லாமல் நொள்ளை சொல்லிக் கொண்டிருப்பவருக்கு மிகச் சிறந்து சூழல் கிடைத்தாலும் அதே வாயடிதான் மிஞ்சியிருக்கும்.

மாலை ஏழு மணிக்கெல்லாம் கிளம்பி விட்டேன். ஏழே முக்காலுக்கு உட்கார முடிந்தது. எழுத ஆரம்பித்ததும் ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு. இத்துடன் தூங்கப் போய் விட்டால் காலையில் இன்னொரு நாளைப் புதிதாக ஆரம்பிக்கலாம்.

'ஒனக்கும் அழுத்தம் வர வேண்டும்பா' என்று சொன்னார் வெள்ளிக் கிழமை சந்தித்த வாடிக்கையாளர்.

தேவையில்லா பயணங்கள்

ஏன் சுற்றுலாப் பயணங்களுக்குப் போகக் கூடாது?

நேற்று ரயிலில் ஏறும் முன் பார்த்தால் 250 பேருக்கு காத்திருப்போர் பட்டியலில். அதில் பாதிக்கு மேல் தேவையான பணிக்காக பயணிப்பவர்களாக இருக்கலாம். மீதிப் பேர் எங்களைப் போல மகிழ்வுலா போய் வருபவர்கள்.

பயணச் சீட்டு அதிகாரியைக் கேட்டால் முந்தைய நாள் அவர் குளிர் பதனப் பெட்டிகளில் பணியாற்றினாராம். 60 சதவீதத்துக்கு மேல் ஆள் இல்லாமல் போனதாம். நான்கு நாள் விடுமுறைக்குப் பிறகு எல்லோருமே கடைசி இரவில் ரயிலுக்கு முண்டினால் இதுதான் கதி.

பதினோரு பேருக்கான முன்பதிவில் ஒன்றே ஒன்று ரத்தானால் படுக்கை என்ற முறையில் S14ல். மற்ற பத்தும் 1 முதல் 10 வரையிலான காத்திருப்போர் பட்டியல். அதனால் எந்த ஆறுதலும் இல்லைதான். முன்பதிவு செய்யாமல் வருவோருக்கான பொதுப் பெட்டியில் போய் உட்கார்ந்து கொள்ள வேண்டியதுதானாம்.

ஒரு இருக்கையை எனக்குக் கொடுத்து விட்டு மற்றவர்கள் இடம் பிடித்து உட்கார்ந்து கொண்டார்கள். பயணச் சீட்டு அலுவலரிடம் பேசி ஏதாவது ஏற்பாடு செய்ய முடியுமா என்று பார்க்க வேண்டிய பொறுப்பு எனக்கு. பெங்களூரு வரை எந்த அதிகாரியும் வரவே இல்லை. பெங்களூருவில் ரயில் நின்றதும் அந்தப் பெட்டியில் போய்ப் பார்த்தால் நிலைமை நெருக்கமாக இருந்தது. பத்து பேர் இடம் பிடித்திருந்த பகுதியில் இன்னும் இரண்டு பேர் திணிந்து விட்டார்கள். இரவு முழுவதும் சிரமம்தான்.

பயணச் சீட்டு அதிகாரி முதலிலேயே சொல்லி விட்டார், 'வாய்ப்பே இல்லை என்று'. கடைசியில் 71ல் உட்கார்ந்திருந்த என் அருகில் வந்த போது 'எல்லா படுக்கைகளுக்கும் பதிவு செய்தவர்கள் வந்து விட்டார்கள், ரத்தானால் படுக்கை என்ற முறையினருக்குக் கூட வாய்ப்பில்லை' என்று கதவை இழுத்து மூடி விட்டார். எதிரில் இருப்பவருடன் தலை மாடு கால் மாடாகத் தூங்கிக் கொள்ள வேண்டியதுதான். பொதுப் பெட்டியில் இருந்த நிலைமையைப் பார்த்து வந்ததால் இது சொர்க்கம் போலத் தோன்றியது.

கூட வந்தவர்களை வாட விட்டு விட்டு நான் மட்டும் வசதியாகப் போகிறோமே என்று குற்றவுணர்ச்சி. இன்று நம்ம பசங்க என்பதால் வரும் குற்றவுணர்ச்சி ஒவ்வொரு முறை ரயிலில் பயணம் செய்யும் போது, முன் பதிவுக் கட்டணம். படுக்கைக் கட்டணம் என்று கொடுக்க வசதி இல்லாமல் பயணிக்கும் மக்களைக் குறித்து ஏன் வரவில்லை?

'நாமும் பொதுப் பெட்டியிலேயே பயணிப்போம்' என்றால் அதன் தாக்கம் எத்தனை நாட்களுக்கு இருக்குமோ? தூங்க முடியாமல், சரியாக உட்கார முடியாமல் இரவு முழுவதும் உட்கார்ந்து வந்தால் அதனால் பாதிக்கப்படப் போவது அடுத்த பத்து நாட்களுக்கான பணிகள்.

அதனால்தான் அத்தியாவசியத் தேவை இருந்தால் மட்டுமே பயணம் செய்வது என்று முடிவு. ஊர் சுற்றிப் பார்க்க விரும்பினால், எந்த வசதிகளும் செய்து கொள்ளாமல் பொதுப் பெட்டியில் போய் இடம் பிடிக்க வேண்டியதுதான். மூன்றாம் வகுப்புப் பிரயாணிகளின் அவதியைப் பார்த்து 1947க்கு பிறகு சுதேசி அரசில் மூன்றாம் வகுப்பு என்ற பிரிவையே ஒழித்து விட்டார்களாம். அது பெயரளவுக்குத்தான். இந்த முன்பதிவில்லா பொதுப் பெட்டிகளின் நிலைமை அப்படித்தான் இருக்கின்றது.

ஏன் கூடுதல் ஓரிரு பெட்டிகள் முன்பதிவில்லா பிரிவுக்கு ஒதுக்கக் கூடாது? அங்கு நிற்க இடம் இல்லை.

பெங்களூரு கன்டோன்மென்டிலிருந்து வண்டி கிளம்பிய பிறகு நான்கைந்து பேர் பெட்டிக்குள் வந்தார்கள். அடுத்த S10 முதலான பெட்டிகள் வழியே ஏறி பரிசோதகரால் துரத்தப்பட்டு கடைசிக் கோடிக்கு வந்து சேர்ந்திருக்கிறார்கள். 'இங்கும் இடமில்லை, மரியாதையாக அடுத்த நிலையத்தில் இறங்கி பின்னால் போய் ஏறிக் கொள்ளுங்கள்' என்று மிரட்டும் தொனியில் அதிகாரி சொன்னார். எல்லோர் கையிலும் உறுதி செய்யப்படாத முன் பதிவு பயணச்சீட்டுகள்.

பெங்களூர் சிட்டி நிலையத்தில் அவர்கள் இறங்கி விட்டார்கள். குடும்பத்தினராக அப்பா, அம்மா, பையன் மூன்று பேர் நுழைந்தார்கள். வண்டி புறப்பட்ட பிறகு இன்னொரு இளைஞன்.

குடும்பத்தினர் முதல் வகுப்புக்கு இலவச அனுமதி உள்ளவர்களாம். எங்கும் படுக்கை கிடைக்காமல் வந்து சேர்ந்திருக்கிறார்கள். கதவோரமாக படுத்துக் கொள்ள அனுமதித்தார் அலுவலர். அவசரமாக ஏறிய இளைஞன் 'S7ல் படுக்கை உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. இதில் ஏறி அங்கே போய்க் கொள்கிறேன்' என்று சொல்லி உள்ளே விடச் சொன்னானாம். ஏறி, நிதானத்துக்கு வந்த பிறகு பயணச் சீட்டைப் பார்த்தால் அதுவும் காத்திருப்போர் பட்டியலில் இருப்பதுதானாம்.

அலுவலருக்கு கோபம் வந்து விட்டது. 'இல்ல சார், S7ல் நண்பனுக்கு படுக்கை வசதி கிடைத்திருக்கிறது. நான் பின்னால் இடம் கிடைக்குமா என்று பார்க்க வந்தேன். இருக்கை வேண்டாம், கீழேயே படுத்துக் கொள்ள விட்டால் போதும்' என்று சொல்ல ஆரம்பித்தான்.

'ஏம்பா, நீ மட்டும்தான் புத்திசாலி என்று நினைப்பா! பொய் சொல்லி ஏறிட்டு இப்போ என்னென்னவோ கதை விடுறே' என்று உறுதியாக அடுத்த நிறுத்தத்தில் இறங்கி விடச் சொல்லி விட்டார். கடைசி வரை கெஞ்சிக் கொண்டே இருந்தான் அந்த இளைஞன். அப்படி இறக்கி விடப்பட்ட எல்லா முகங்களுமே நம்பிக்கை பொய்த்த அவலத்தைக் காட்டின.

இறக்கி விட்ட ரயில் அலுவலருக்கும் மனம் சிரமப்பட்டதை உணர முடிந்தது. 'ஒரு RAC கூட கிளியர் பண்ண முடியலை. எனக்குக் கூட படுக்க இடம் கிடையாது. எதுவுமே ரத்தாகவில்லை' என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

எல்லோருமே கடைசி நாள் வரை விடுமுறையை அனுபவித்து விட்டு வண்டியைப் பிடிக்கப் பார்ப்பது ஏன்? ஒரு நாள் முன்னதாகக் கிளம்பி வீட்டில் போய் இளைப்பாறி அடுத்த நாள் வேலையைப் பார்க்கலாமே!

காத்திருப்போர் பட்டியலில் இடம் கிடைத்தால் ரயில் நிலையத்துக்கு போய்ப் பார்க்கலாம் என்ற எண்ணத்தையே விட்டு விட வேண்டும். ஒன்று பயணத்தை ரத்து செய்து விட வேண்டும். அல்லது மாற்று ஏற்பாட்டில் போய் விட வேண்டும். பேருந்துகளும் ஏராளம் ஓடத்தான் செய்கின்றன.

எல்லாவற்றையும் விடத் தேவையில்லாத பயணங்களைத் தவிர்த்து விட வேண்டும். அதுவும் விடுமுறை, பண்டிகைக் கால நெருக்கடியில் நாமும் கலந்து கொள்வதைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

கூடலூரிலிருந்து சென்னை வரை அரசு விரைவுப் போக்குவரத்துக் கழகத்தின் அதிசொகுசு பேருந்து ஒன்று விட்டிருக்கிறார்கள். 'பேசாமல் ரயில் பயணச்சீட்டை ரத்து செய்து விட்டு அந்தப் பேருந்தைப் பிடித்து விடலாம்' என்று சொன்னேன். மைசூரில் சுற்றிப் பார்க்க வேண்டும் என்ற திட்டம் இருந்ததாலோ என்னவோ அதை நிராகரித்து விட்டார்கள்.

அதில் மதியம் 2 மணிக்குக் கிளம்பி அடுத்த நாள் அதிகாலை ஏழு மணிக்கு சென்னை.

ரயிலில் கிளம்ப, நேற்று அதிகாலை ஆறு மணிக்கு எழுப்பி விட்டார்கள். ஒவ்வொருத்தராகக் குளித்துத் தயாராகி கீழே வரும்போது மணி ஒன்பது. பேருந்து நிலையத்தில் கருநாடக போக்குவரத்துக் கழகத்தின் பேருந்தில் உட்கார இருக்கையுடன் பதினொரு பேரும் ஏறிக் கொண்டோம்.

வழியில் சாப்பிட நிறுத்திய இடத்தில் பசியாறிக் கொண்டேன். மைசூர் பேருந்து நிலையத்தில் இருந்து இருந்த ஆறேழு மணி நேரத்துக்குள் ஊரைச் சுற்றிப் பார்க்க ஏற்பாடு செய்ய மும்முரம்.

ஒரே நாளில் நான்கைந்து இடங்களுக்குப் போய் நிறைய காட்சிகளைப் பார்த்து புகைப்படங்களைச் சேமித்துக் கொள்வது எனக்குப் பல காலமாகவே பிடிக்காத ஒன்று. நம்மை நாமே ஏமாற்றிக் கொள்வதான உணர்வா அல்லது அப்படி அவசரமாக ஓடிப் போய் வரும் போது தாக்கும் காட்சிகளின் செறிவை உட்கொள்ள முடியாத மனதின் சோர்வா என்று தெரியவில்லை, ஒரு நகருக்கு வந்து நான்கைந்து இடங்களை 'கவர்' செய்யும் சுற்றுலா என்னைக் களைப்படையச் செய்து விடும்.

சென்னைக்கு வந்து விட்டு, அருங்காட்சியகத்தையும், மெரீனா கடற்கரையையும், வண்டலூர் உயிரியல் பூங்காவையும் ஒரே நாளில் பார்த்து விட்டு சென்னைக்கும் போயிருக்கிறேன் என்று வெளியூர்க் காரர் ஒருவர் சொன்னால், சென்னைக்கும் சரி, அவருக்கும் சரி அவர் நியாயமாக நடந்து கொள்ளவில்லை.

சென்னை என்பது அதிகாலை மீன் பிடிப்புடன் கட்டுமரத்தில் திரும்பி வரும் மீனவர்களிடம், திருவல்லிக்கேணியிலும், மயிலாப்பூரிலும், நங்கநல்லூரிலும் மாலையில் கோயிலுக்குள் முண்டும் கூட்டத்தில், கிண்டியிலிருந்து எல்ஐசி வரையிலான பேருந்தின் படிக்கட்டுகளில் தொங்கிக் கொண்டு வரும் பயணிகளிடம், குரோம் பேட்டையிலிருந்து கோட்டை வரை பஜனை பாடிக் கொண்டு சீட்டாடிக் கொண்டு வரும் அரசு ஊழியர்களிடம், ரிச்சி தெருவில் நடக்கும் மின்னணு சாதன விற்பனைக் கடைகளிடம், தி நகரின் கடைகளில் செலவாகும் பணத்தில், புரசவாக்கம் கடைத்தெருவில் மின்னும் ஆடைகளில், சத்யம் திரைக் கூடத்தில், உதயம் திரையரங்குக்கு அருகில் நடைபாதையில் வசிக்கும் மக்களிடம் குடி கொண்டிருக்கிறது. இதை எல்லாம் பார்க்காமல் எனக்குச் சென்னையும் தெரியும் என்று ஒருவர் சொன்னால் நியாயமா?

அதிகாலை நாலரை மணிக்கு காட்பாடியில் வண்டி வந்த போது விழித்து உட்கார்ந்தேன். ஐந்தே முக்காலுக்கு அரக்கோணம். ஆறே காலுக்கு திருவள்ளூர். பெரம்பூரும் தாண்டி வண்டி நகருவது வேகம் குறைந்து நின்றே விட்டது.

உண்ணாவிரதப் போராட்டமும்....

அக்டோபர் 2, 2007

நேற்றுக் காலையில் முதுமலை போகும் பேருந்து ஆறு மணிக்குக் கிளம்பும் என்று தகவல். அவசர அவசரமாக ஐந்து ஐம்பதுக்குக் கிளம்பி வெளியே போனால் நடமாட்டம் தொடங்கி விட்டிருந்தது. தேநீர்க் கடையில் ஒரு தேநீர் குடித்து விட்டு ஏற்கனவே வந்து விட்டவர்களைத் தேடிப் பார்த்தால் நின்று கொண்டிருக்கும் பேருந்துகளின் நடுவிலிருந்து வெளியே வந்தார்கள். கூடலூரில் ஒரு பேருந்து நிலையமே இருக்கிறது. ஏழெட்டு வண்டிகள் வளாகத்தின் உள்ளே, நான்கைந்து பேருந்துகள் வெளியே மைதானத்தில் நின்று கொண்டிருந்தன.

எதுவும் நகரும் அறிகுறி காணப்படவில்லை. முதல் பேருந்தின் நடத்துனர், ஓட்டுனர் வந்து விட்டார்களாம். பேருந்தை ஓட்டுவதா வேண்டாமா என்று விவாதித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். தினத்தந்தியில் நேற்றைய உச்ச நீதி மன்ற வழக்கின் பொது வேலை நிறுத்தம், கடையடைப்பு எதுவும் நடத்தக் கூடாது என்று தடை விதித்து விட்டதாகப் போட்டிருந்தார்கள்.

மக்கள் நலன், நாட்டு நலன் உண்மையிலேயே மனதில் இருந்தால் எந்த ஒரு தலைவரும் தன்னைத் தானே கேட்டுக் கொள்ள வேண்டிய கேள்விகளை எல்லாம் கேட்டிருந்தார்கள் நீதிபதிகள். நமது மக்களாட்சியின் அவலம், அடிப்படை நல்ல நடத்தைகள் கூட உச்ச நீதிமன்றம் போய் வர வேண்டியிருக்கிறது.

உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பைப் பற்றிக் கருத்துச் சொல்ல விரும்பாத தலைவர், நாள் முழுவதும் உண்ணாவிரதம் இருந்து தன்னைத் தானே வருத்திக் கொள்ளப் போவதாக அறிவித்திருந்தார். கூட்டணிக் கட்சியினரும் சேர்ந்து உண்ணா விரதம் இருப்பார்களாம். பொது இடத்தில் மேடை போட்டு கூட்டம் கூட்டி உண்ணா விரதம் இருப்பார்களாம். அற்பமான மனதினர் எதையும் தமது விருப்பப்படி வளைத்துக் கொள்வார்கள்.

உண்ணா விரதம் இருக்கும் தமது தலைவருக்கு தார்மீக ஆதரவு தெரிவித்து போக்குவரத்துத் தொழிலாளர் சங்கத்தினர் வேலை செய்யப் போவதில்லை என்று முடிவு செய்து விட்டதாகத் தோன்றியது. அரசாங்கம் கட்டாயப்படுத்தாமல், கும்பலாக வந்து மிரட்டாமல் ஒவ்வொருவரும் தனிப்பட்ட முறையில் வேலை செய்யப் போவதில்லை என்று அறிவித்தால் அது மக்களாட்சிக்கு உதவும் போராட்டமாக இருக்கும்.

ஆறரை வரை காத்திருந்து பார்த்து விட்டு, மாற்று வழியைத் தேடினோம். டாக்ஸி என்ற பெயருடன் நின்ற ஜீப் வண்டிகளை அணுகினோம். முதுமலை வரை போய் விட்டு வருவதற்கு 250 ரூபாய் கேட்டார் அவர். பேரம் பேசவோ, குறைக்கவோ தயாராகவே இல்லை அவர். 17 கிலோமீட்டர், கிலோமீட்டருக்கு 1 ரூபாய் என்று 170க்குக் கேட்டால் முடியவே முடியாது என்று விட்டார்.

நினைப்பதும் நடப்பதும்

அக்டோபர் 1, 2007

நேற்று காலையில் கண் விழிக்கும் போது மைசூர் போகும் ரயில் பெங்களூருக்குள் நுழைந்திருந்தது. ஒவ்வொரு இடமாக நின்று கன்டோன்மன்டில் அரை மணி நேரத்துக்கு மேல் நின்று புறப்படும் முன் பல் தேய்த்து உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தாலும் மீண்டும் படுத்து ஆறரை வரை தூங்கி விட்டேன். மைசூருக்கு எட்டு மணிக்குப் போய்ச் சேருமாம். வறுத்த கடலை சாப்பிட்டு விட்டு காபி.

மைசூரில் இறங்கிக் குளித்துத் தயாராகி பேருந்து பிடித்து கூடலூர் போய்ச் சேர வேண்டும் என்று திட்டம். இரண்டு பேர் ஒரு ஆட்டோவில் அறை பார்க்கப் போக மீதி ஒன்பது பேரும் ரயில் நிலையத்தின் வெளிபாதையின் அருகில் நின்று கொண்டோம். நாள் முழுவதும் அந்தக் காத்திருப்பு முடியவில்லை.

ஆளுக்கு அறுபது ரூபாய் மதியம் இரண்டு மணி வரை அறையைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்று சொன்னார்கள். அவர்களே வண்டி ஏற்பாடு செய்து கூடலூரில் விட்டு விடுகிறார்களாம். தலைக்கு 140 ரூபாய். குளித்து வெளியில் போய்க் கேட்டுக் கொள்ளலாம் என்று முதல் பாதியை எடுத்துக் கொண்டு கிடைத்த இரண்டு அறைகளை ஆக்கிரமித்தோம்.

குளிக்கும் அறையிலும் குடிக்கும் தரத்திலான தண்ணீர். வழியெல்லாம் காவிரி ஆற்றின் கொடையாக பச்சை வயல்கள். ஊரினுள் அதை ஊற்றுகளிலிருந்துதான் தண்ணீர் வழங்கலும் நடக்கிறது போலிருக்கிறது.

ஊரில் விலைவாசிகள் மிகக் குறைவு. கொஞ்சம் உயர் தரமாகத் தென்பட்ட உணவு விடுதிக்குள் போய் செட் தோசை என்று கேட்டுச் சாப்பிட்டால் மூன்று தோசைகள் அடங்கிய அதன் விலை 10 ரூபாய். மொத்தை மொத்தையாக நாள் முழுவதற்கும் பசி தணிக்கும் அளவு. பேருந்து நிலையத்தில் போய்க் கேட்டால் 95 ரூபாய் கூடலூர் போகக் கட்டணம் என்று சொன்னார்கள். அதை விட 145 ரூபாய்க்கு விடுதி அருகிலேயே வண்டியில் ஏறிப் போய்ச் சேரலாம் என்று போய்க் கேட்டால் முன்பதிவு செய்து கொண்டார்கள்.

கூட்டு சாலைக்கு ஒரு கிலோமீட்டர் தூரத்தில் இறக்கி விட்டு விடுவோம் என்று சொன்னார்கள். சோதனைச் சாவடியைத் தாண்டி போனால், தமிழ்நாடு எல்லை தாண்டுவதால் 4000 ரூபாய் கட்ட வேண்டும் என்று சொல்லியிருந்தார்கள்.

அரை மணி நேரத்துக்குப் பிறகு வண்டி போகவில்லை. குவாலிஸ் கார் ஒன்றை அனுப்புகிறோம். ஆளுக்கு கூடுதல் 35 ரூபாய் கொடுங்கள் என்று கேட்டார்கள். பொது போக்குவரத்து வண்டியைப் பிடிக்கலாம் என்று பெட்டிகளைக் கட்டி கிளம்பி விட்டோம். பேருந்து நிலையத்தில் நின்று கொண்டிருந்த கர்நாடகா போக்குவரத்துக் கழக பேருந்தில் 11 இருக்கைகளைப் பிடித்து விட்டார்கள். வண்டி கொஞ்சம் பழசாகத்தான் தெரிந்தது. கட்டணம் கூடலூர் வரை 65 ரூபாய்தானாம்.

கிளம்பி வெளியில் வரும் போது தமிழ்நாடு விரைவுப் போக்குவரத்துக் கழகத்தின் அதிசொகுசு பேருந்து ஒன்றும் கண்ணில் பட்டது. சரி, குறைவான கட்டணத்தில் போய்ச் சேர்ந்து விடலாம் என்று சமாதானப்படுத்திக் கொண்டோம். வேகமாக ஓட்டி நகருக்குள் வெளியில் வந்து விட்டார் ஓட்டுனர். கண்ணயர்ந்தவர்கள் எல்லாம் விழித்தது, முன் சக்கரம் பஞ்சர் ஆகி விட்டது என்று வண்டி நின்ற போன போதுதான்.

ஓட்டுனரே சட்டையைக் கழற்றி விட்டு சக்கரத்துக்கு அடியில் படுத்து நிலை உயர்த்தியை பொருத்தினார். நடத்துனர், இன்னும் நான்கைந்து பேர் கை கொடுக்க ஆளுக்கு ஒரு வேலையைச் செய்ய, அருகில் நின்றிருந்த ஒரு லாரியிலிருந்து தளவாடங்களை இரவல் வாங்கி வர, பின் சக்கரத்துக்கு அருகில் பொருத்தியிருந்த மாற்று சக்கரத்தைக் கழற்றி மாட்டி விட்டார்கள். அரை மணி நேரத்தில் வண்டியை மீண்டும் கிளப்பி விட்டார்கள்.

காத்திருக்கும் நேரத்தில் அந்தக் பொட்டல் காட்டுப் பகுதியில் யாரை கதாநாயகனாகப் போட்டுப் படம் எடுக்கலாம் என்று கலாய்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அருகில் இல்லாத ஒருவரைக் குறிப்பிட்டு, 'கையில் ஒரு கம்பு, கோவணத்துடன் ஆடிக் கொண்டே பாடும் காட்சியைப் படம் பிடித்து விடலாம்' என்று திட்டம் போட்டார் ஒருவர். அந்தக் கதாநாயகன் வந்ததும் கோலத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிடாமல் கதாநாயகன் என்று மட்டும் சொன்னதும் அவர் மகிழ்ந்து கொண்டார்.

அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் ஒரு உணவு விடுதி அருகில் வண்டியை நிறுத்தி விட்டார். சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது விலை என்னவாகயிருக்கும் என்று விவாதித்துக் கொண்டிருந்தோம். முதலில் சப்பாத்தி, சோறு, சாம்பார், ரசம், பீன்ஸ் பொரியல் (துவரன்), பீட்ரூட் கூட்டு, அப்பளம், தயிர், ஊறுகாய் என்று விவரமான சாப்பாடு. முப்பது ரூபாய்க்கு அருகில் இருக்கும் என்று ஒருவரும், இருபது ரூபாயைத் தாண்டாது என்று இன்னொரு கருத்து.

கடைசியில் பார்த்தால் இருபது ரூபாய் வீதத்தில்தான் பில் வந்தது. ஊருக்குள் போய்ச் சாப்பிட்டால் 15 ரூபாய்க்குக் கிடைத்து விடும் போலிருக்கிறது என்று பேசிக் கொண்டோம். சென்னையில்தான் வெளியில் சாப்பிடுவது அவ்வளவு விலை அதிகமாக இருக்கிறது.

வெளியில் வந்து பார்த்தால் பேருந்தைக் காணவில்லை. தற்காலிகமாகப் போட்டிருந்த மாற்று சக்கரத்தை மாற்றி விட்டு வரப் போயிருக்கிறார் என்று ஊகித்துக் கொண்டோம். சலிப்பான காத்திருப்புக்குப் பின் வண்டி வந்தது. ஓட்டுனர் அதன் பிறகு சாப்பிட்டு முடித்துக் கிளம்பியது வண்டி. இதற்குப் பிறகு சாலையும் மேடு பள்ளமாக குலுங்கிக் குலுங்கி ஓடியது. ஊர்களில் நின்று ஆட்களை ஏற்றிக் கொண்டு போய்க் கொண்டிருந்தது.

மலை மேல் ஏற ஆரம்பித்து முதல் ஊருக்கு முன்பு சோதனைச் சாவடி. தமிழ்நாட்டு எல்லையாம். அங்கிருந்து இரண்டு மூன்று கிலோமீட்டர்கள் தூரத்தில் பேருந்து நிறுத்தம். அது முதுமலை விலங்குகள் சரணாலயமாம். சோதனைச் சாவடி அருகில் விட்டு விடுவோம் என்று சொன்னவர்கள் அதைத்தான் குறிப்பிட்டார்களோ! நல்ல வேளை தப்பித்தோம்.

இங்கிருந்து ஊட்டிக்கு 65 கிலோமீட்டர்கள். இன்னும் ஒரு மணி நேரப் பயணத்துக்குப் பிறகு கூடலூர் வந்து சேர்ந்தோம். இங்குதான் தங்க இடம் ஏற்பாடாகியிருந்தது. கூடலூர் மலை கிராமங்களில் பெரிதாக தாம்பரம் போன்ற கடை கண்ணிகளுடன் வரவேற்றது. குளிரையும் தூரத்தில் தெரியும் காடுகளையும் தவிர பெரிய வேறுபாடுகள் தெரியவில்லை.

பேருந்து இறக்கி விட்ட இடத்திலிருந்து நடந்து விடுதிக்கு வந்து சேர்ந்தால், இரண்டு பேர் அறைக்கு 350 ரூபாய்கள், நான்கு பேர் அறைக்கு 700 ரூபாய்கள் என்று 1750 ரூபாய்களுக்கு 10 பேர் தங்கும் இடம் தருவதாகச் சொன்னார்கள். கூடுதல் ஒருவர் இதற்குள் பொருந்திக் கொள்ள வேண்டியதுதான். விலை அதிகமாக இருக்கிறதே என்று இழுத்தால், இரண்டாவது மாடியில் இருந்த பெரிய கூடத்துக்குள் அழைத்துச் சென்றார். பதினொரு பேரும் தங்கிக் கொள்ளலாம் என்று பெரிதாக இருந்தது. விடுதியின் ஊழியர்கள் தங்கும் இடமாக இருக்கும் போலிருக்கிறது. தூய்மையாகத்தான் இருந்தது.

அரை மணி நேரத்தில் நல்ல தூய்மை செய்து படுக்கைகள் போட்டு தயார் செய்து விட்டார்கள். 1100 ரூபாய்கள் ஒரு நாளைக்கு. பேரம் பேசினால் ஏதாவது வழி இருக்கத்தான் செய்கிறது.

விடுதிக்கு எதிரிலேயே இருந்த காய்கனி கடைக்குள் போய் வாழைப்பழங்களைப் பார்வையிட்டால் நாகர்கோவிலைப் போலவே பல வகைப் பழங்கள். பாளையங் கோட்டை பழம் இதுதான் என்று ஒன்றைச் சாப்பிட்டால், அதன் உரிமையாளர் அந்தப் பக்கம் எல்லாம் பாளையங் கோட்டை என்பார்கள் இங்கு மைசூர் கதலி என்பார்கள் என்றார். அவரும் நாகர்கோவில் காரர்தானாம்.

இந்த ஊரிலும் தாமரையுடன் கூடிய காவிக் கொடிகளின் ஆதிக்கம் தெரிந்தது. அடுத்த பத்து இருபது ஆண்டுகள் நாட்டுக்குச் சோதனைக் காலம் என்றுதான் படுகிறது. உண்மையான சமூகக் கட்சிகள் (திமுக, காங்கிரசு) சுயநல குடும்ப அரசியலாக திசை திரும்பியிருக்க, கம்யூனிஸ்டு கட்சிகள் காலத்துக்கு உதவாத வறட்டு அரசியல் நடத்திக் கொண்டிருக்க வெற்றிடத்தை இவர்கள் ஆக்கிரமிக்கப் பார்ப்பார்கள். அதற்கு மதத்துக்கு ஆபத்து, ராமர் கோவில், ராமர் பாலம், விநாயகர் ஊர்வலம் என்று ஊடுருவிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். உண்மையான இந்து மதம் எது என்று அரசியல் சாரா மாற்று அமைப்பு வரா விட்டால் வரும் ஆண்டுகள் சோதனைக் காலங்களாக மாறி விடும் அபாயம் இருக்கிறது.

உடை மாற்றி விட்டு வெளியே சுற்றி வரக் கிளம்பி விட்ட கும்பலில் கலந்து கொள்ளாமல் அறையில் தங்கிக் கொண்டேன். பயணத் தேக்கங்கள் களைப்புகளை போக்கிக் கொண்டு, அரை மணி நேரம் போல எழுதிப் பார்த்தேன். பாலபாரதி சொன்னது போல எளிமையாக பலரும் படிக்க பொருத்தமானதாக எழுத வேண்டும் என்று ஆனந்த விகடன் கட்டுரைகளின் எளிமையை அவதானித்த முறையைப் பின்பற்ற முயன்றேன். சின்ன வாக்கியங்களாக இருக்க வேண்டும். கவனத்தைப் பிடித்து விடும் முதல் வாக்கியம், ஒவ்வொரு பத்தியிலும் கவன ஈர்ப்புக்கு ஏதுவான நிகழ்வுகள், தகவல்கள் சொல்லிக் கொண்டே வர வேண்டும் என்று புரிந்திருக்கிறது.

வறட்சியாக உள்ளது உள்ளபடியே எழுத வேண்டும் என்று இருப்பது நாட்குறிப்பு எழுதத்தான் லாயக்கு என்று சொன்னதைப் புரிந்து கொண்டு மற்ற பொருட்களைப் பற்றி எழுதும் போதும் கொஞ்சம் இயல்பு நடையாக மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்று முயற்சி. நல்ல பசி வேறு வந்து விட்டது.

எட்டரை மணிக்கு எல்லோரும் திரும்பி வரும்போது கைகளில் சாப்பாடு, நொறுக்குத் தீனிகள், பைகளில் வாங்கிக் கொண்டு வந்திருந்த மதுபான வகைகள். எல்லோரும் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என்று விதி. அப்போதுதான் எவரும் எவரையும் காட்டிக் கொடுக்கவோ, கலாய்க்கவோ முடியாது. அந்த அழுத்தத்தையும் மீறி ஒதுங்கிக் கொண்டவர்கள் இரண்டே பேர். ஒருவர் கோக் மட்டும் ஊற்றிக் கொண்டார். எனக்கு ஒரு 10 மிலி விஸ்கியில் கோக் நிரப்பிக் கொடுத்து விட்டார்கள்.

ரெட் லேபல் வாட்டர்பரீஸ் காம்பவுண்ட் டானிக் போல இருந்தது. அந்த 10 மிலியிலேயே கோக் ஊற்றி ஊற்றி பெருக்கிச் சப்பிக் கொண்டே இருந்தேன். பெரிய பெரிய பாட்டில்களைக் காலியாக்கிக் கொண்டே இருந்தார்கள். நண்பர்களின் கட்டாயத்தால்தான் குடிகாரர்கள் ஆகிறார்கள் என்பதையும் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.

டாடாவில் வேலை பார்த்த போது நடந்த பார்ட்டிகளில் குளிர் பானங்களுடன் நிறுத்திக் கொண்டாலும், சீனாவில் இருந்த போது அவ்வப்போது தொழல் தொடர்பான கூட்டங்களில் கிளாஸ் பீர் குடித்துக் கொள்வேன். அதிலேயே மூளை எல்லாம் கலங்கி, தள்ளாடுவது போலத் தோன்றி விடும். அதெல்லாம் உங்க பிரமை சார் என்று நேற்றைக்கு அதை ஒதுக்கித் தள்ளி விட்டார்கள். மூளைக்கு சரேலென்று ஏறி விடும் பொருள்தான் சாராயம்.

எது எப்படியோ, சாப்பிட்டு விட்டுக் கை கால் கழுவி விட்டு, படுத்துக் கொண்டேன். அதிகாலை ஆறு மணி பேருந்தைப் பிடித்து முதுமலை போனால் காட்டைச் சுற்றிப் பார்க்க ஏற்பாடு செய்வதாகச் சொல்லியிருந்தார்களான். நான்கு மணிக்கே எழுந்து விடச் சொன்னார்கள். நமக்குக் கேட்கவா வேண்டும். சரியாக நான்கு மணிக்கு எழுந்து நின்று விட்டேன். மற்றவர்களையும் எழுப்பி விடும் சாக்கில் சந்தடிகளும் ஆரம்பித்து விட முடிந்தது. பல் தேய்த்து, கை கால்கள் கழுவி, உடைகளை மாட்டிக் கொண்டு உட்கார்ந்தேன். கணினியில் எம்ஜிஆர் பாடல்கள் உச்ச ஒலியில் ஓட விட்டு மற்றவர்களையும் எழும்பிப் புறப்பட ஆரம்பித்தார்கள்.

நாளை மாலை எட்டு மணிக்கு மைசூரில் ரயிலைப் பிடிக்க வேண்டும். இந்த இரண்டு நாட்களில் ஊட்டி போய் வந்து விடலாம், நாளைக்கு அதிகாலையில் கிளம்பிப் போய் மைசூர் சுற்றிப் பார்க்கலாம் என்றெல்லாம் திட்டம் போட்டவர்களை அடக்கி வைத்து காட்டிலேயே சுற்றலாம் என்று பேசி வைத்திருக்கிறோம். நாள் ஏற ஏறத்தான் தெரியும் திட்டங்கள் எப்படி மாறுகின்றன என்று.